Οι μετοχές των Ελλήνων ποδοσφαιριστών εκτοξεύονται στο διεθνές χρηματιστήριο, με αλλεπάλληλες μεταγραφές, σε μια εποχή που η εθνική ομάδα απουσιάζει από την... πασαρέλα των μεγάλων διοργανώσεων!
Αν μια φορά κι έναν καιρό έλεγες ότι στην ενδεκάδα της εθνικής Ελλάδος θα αγωνίζονταν τέσσερις ή πέντε ποδοσφαιριστές ομάδων της Premier League, πιθανότατα το... Δαφνί θα ήταν ο επόμενος προορισμός σου.
Αν μάλιστα υποστήριζες ότι σύλλογοι - κολοσσοί όπως η Μπάγερν θα έστελναν σκάουτερς στην Αθήνα για να παρακολουθούν Ελληνόπουλα που αγνοούσαμε την ύπαρξή τους ακόμη και οι ίδιοι οι Έλληνες, οι κρεμάστρες στις ντουλάπες σου θα γέμιζαν... ζουρλομανδύες.
Ο Τζόλης, ο Καρέτσας, ο Τζολάκης και η νέα εποχή
Καμία είδηση απ' όσες μας «βομβάρδισαν» τις τελευταίες εβδομάδες δεν πρέπει να μας σοκάρει. Ούτε μεταγραφές σαν αυτές του Τζόλη στην Άρσεναλ, ούτε μετακομίσεις άσημων παικτών όπως αυτή του Κωνσταντίνου Καρανδρίκα στην Μπάγερν ή του Σπύρου Ζορμπά στη Μίλαν.
Εδώ και πολλά χρόνια ακόμη και οι μεγαλύτεροι ευρωπαϊκοί σύλλογοι έχουν στραμμένα τα μάτια τους στη χώρα μας. Η ελληνική ποδοσφαιρική «βιομηχανία» έχει κερδίσει πολλά credits αξιοπιστίας στο διεθνές χρηματιστήριο. Αν μια φορά κι έναν καιρό ο Έλληνας ποδοσφαιριστής είχε τη φήμη του τεμπέλη, πλέον έχει αποτινάξει ολοκληρωτικά από πάνω του το συγκεκριμένο χαρακτηρισμό.
Είναι, πλέον, τόσοι πολλοί οι Έλληνες παίκτες που έχουν διακριθεί στο τοπ επίπεδο των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων που ακόμη και οι μεγαλύτερες ομάδες του πλανήτη δεν αισθάνονται φόβο για να τους εμπιστευτούν.
Επιπλέον, μην ξεχνάτε ότι η χώρα μας είναι η μόνη εδώ και τρία χρόνια που «έσπασε» την κυριαρχία του παραδοσιακού Big-5 του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, κατακτώντας και διασυλλογικό τρόπαιο σε επίπεδο ανδρών και Champions League σε επίπεδο νέων. Αν και εν μέσω της εγχώριας τοξικής καθημερινότητάς μας είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντιληφθούμε τι ρόλο έχει παίξει στη συνολική αναβάθμιση της εικόνας του ελληνικού ποδοσφαίρου στο εξωτερικό η επιτυχία του Ολυμπιακού στο Conference League και το UEFA Youth League, τα κέρδη αρχίζουν να γίνονται ορατά δια γυμνού οφθαλμού σε πολλά επίπεδα.
Ο Καρανδρίκας, ο Ζορμπάς και η... πρώτη ύλη
Από το μεσημέρι της Δευτέρας όταν έγινε γνωστή η απόκτηση του 17χρονου Κωνσταντίνου Καρανδρίκα από τον Ατρόμητο στην Μπάγερν, τα social media πήραν φωτιά και έθεταν το εξής ερώτημα: «Μα καλά είναι δυνατόν να ανακαλύπτουν οι Γερμανοί ένα ταλέντο στο Περιστέρι και οι δικοί μας μεγάλοι να μην έχουν πάρει μυρωδιά»; Δεν ακούγεται παράλογη η απορία...
Το ίδιο ακριβώς ερώτημα, βέβαια, θα μπορούσε να τεθεί κι από την ανάποδη σε περιπτώσεις μεταγραφών όπως αυτή του Λορέντσο Πιρόλα στον Ολυμπιακό: «Μα είναι δυνατόν ελληνική ομάδα να απέκτησε τέτοιο παικταρά και να μην τον εκτίμησαν σωστά σύλλογοι όπως η Μίλαν, η Ίντερ και η Γιουβέντους»;
Καλώς ή κακώς πρέπει άπαντες να προσαρμοστούμε σε μια νέα εποχή που πρακτικά δεν υπάρχουν σύνορα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Όλες οι ομάδες έχουν μάτια παντού, ιδιαίτερα σε χώρες που ρέει άφθονο το ποδοσφαιρικό ταλέντο και προσφέρουν... φθηνά εργατικά χέρια! Χωρίς το παραμικρό ίχνος υποτίμησης των δικών μας παιδιών, ο Έλληνας ταλαντούχος ποδοσφαιριστής αποτελεί μια εξαιρετικά ποιοτική και χαμηλού κόστους επιλογή για τους «κολοσσούς» της Γηραιάς Ηπείρου.
Επίσης ομάδες όπως η Μπάγερν λειτουργούν και με τη λογική του «παιδομαζώματος». Εστιάζουν κυρίως στην πρώτη ύλη και αξιολογούν πόσο πολύ μπορούν να την εξελίξουν μέσα από ένα σύγχρονο πρόγραμμα ανάπτυξης ποδοσφαιριστών.
Υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις παιδιών όπως ο Καρανδρίκας ή ο Ζορμπάς που έχουν ενταχθεί τα τελευταία χρόνια σε ακαδημίες ευρωπαϊκών συλλόγων. Άλλες απέκτησαν μεγαλύτερη δημοσιότητα, άλλες όχι.
Άλλοι κατάφεραν να αρπάξουν την ευκαιρία από τα μαλλιά, άλλοι όχι. Το ευχάριστο για κάθε Ελληνόπουλο, πλέον, είναι ότι... οι πάντες παρακολουθούνται! Κανείς καλός δεν χάνεται! Όπου κι αν αγωνίζεται! Είναι πλέον τόσα πολλά τα μάτια που είναι στραμμένα στη χώρα μας που όλοι έχουν κίνητρο να διακριθούν. Το αν θα βρεθούν στην ακαδημία της ΑΕΚ, του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού, του ΠΑΟΚ ή της Μπάγερν και της Μίλαν εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, ακόμη και την τύχη.
Και προσέξτε μια σημαντική λεπτομέρεια! Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν σε μια εποχή που η εθνική ανδρών απουσιάζει εδώ και δώδεκα χρόνια από τις τελικές φάσεις μεγάλων διοργανώσεων.
Με το Μουντιάλ και το Euro να λειτουργούν παραδοσιακά ως... πασαρέλα προβολής και ανάδειξης των ταλέντων κάθε χώρας, η εκτόξευση της μετοχής του Έλληνα ποδοσφαιριστή σε μια περίοδο που δεν έχουμε το προνόμιο συμμετοχής στα κορυφαία τουρνουά εθνικών ομάδων, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα.
Αναλογιστείτε απλά τι θα αρχίζουμε να ζούμε αν η εθνική Ελλάδος αρχίσει ξανά να δίνει με συνέπεια το παρόν σε Μουντιάλ και Euro!