Πίτερ Γκράνθε Μαρτίνες ή αλλιώς ένας «μαχητής» των γηπέδων και της ζωής. Γεννήθηκε χωρίς χέρι, ξεκίνησε από την Μπόκα και παίζει στα γήπεδα της Αργεντινής.
Υπάρχουν ιστορίες που εμπνέουν, που αποτελούν πηγή έμπνευσης και δείχνουν ότι τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν είναι αδύνατον. Ότι, παρά τις όποιες δυσκολίες και τα εμπόδια που μπορεί να υπάρχουν, η θέληση, η δύναμη και η αγάπη μπορούν να κάνουν τα όνειρα πραγματικότητα. Μία από αυτές είναι και αυτή του Πίτερ Γκράνθε Μαρτίνες ο οποίος γεννήθηκε χωρίς δάχτυλα στο χέρι του, ξεκίνησε τα ποδοσφαιρικά του βήματα στην Μπόκα Τζούνιορς και το σήμερα τον βρίσκει να κάνει αυτό που αγαπά τόσο πολύ, να κλωτσά δηλαδή την μπάλα σε κατηγορίες Ανόδου της Αργεντινής.
Η ιστορία του Πίτερ Γκράνθε Μαρτίνες που εμπνέει
Η διαδρομή του Πίτερ Γκράνθε Μαρτίνες δεν είναι απλώς μια πορεία ενός ακόμη επαγγελματία παίκτη, αλλά ένα ισχυρό παράδειγμα επιμονής, θέλησης και υπέρβασης. Γεννημένος με αναπηρία, χωρίς χέρι, ο Αργεντινός αριστερός μπακ όχι μόνο δεν εγκατέλειψε το όνειρό του, αλλά κατάφερε να διακριθεί σε ένα από τα πιο απαιτητικά ποδοσφαιρικά περιβάλλοντα παγκοσμίως. Από τις ακαδημίες της Μπόκα Τζούνιορς μέχρι τις σκληρές μάχες των κατηγοριών ανόδου, ο Γκρανς συνεχίζει να γράφει τη δική του ξεχωριστή ιστορία, κόντρα σε προκαταλήψεις και εξωαγωνιστικές δυσκολίες.
Η πορεία του Πίτερ Γράνθε Μαρτίνες αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ποδοσφαιριστή που αναγκάστηκε να δώσει μάχες σε πολλαπλά επίπεδα. Στο απαιτητικό περιβάλλον των μικρότερων κατηγοριών της Αργεντινής, όπου οι εντάσεις εντός των συλλόγων και οι εσωτερικές «αντιπολιτεύσεις» δεν είναι σπάνιο φαινόμενο, παίκτες σαν τον ίδιο συχνά βρίσκονται στο επίκεντρο συζητήσεων που ξεφεύγουν από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Ωστόσο, η προσωπική του διαδρομή δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης.
«Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τίποτα: ούτε με το μαρκάρισμα, ούτε με το άλμα για κεφαλιές, ούτε με το να επιτίθεμαι. Νιώθω ότι το κάνω πολύ καλά», ήταν τα λόγια του σε ηλικία μόλις 18 ετών, όταν η ιστορία του πήρε προεκτάσεις και μαθεύτηκε. Η αυτοπεποίθησή του ωστόσο... ξεχείλιζε ανέκαθεν. «Ξέρω τι μπορώ να κάνω. Αν μου πουν ότι επειδή έχω μόνο ένα χέρι δεν μπορώ να παίξω, δεν τους δίνω καμία σημασία».
Η Μπόκα Τζούνιορς και η επιμονή του Πίτερ Γκρανς
Γεννημένος στη Φορμόσα και μεγαλώνοντας με αναπηρία, ο Πίτερ Γκράνθε Μαρτίνες κατάφερε -ίσως κόντρα σε όλους και όλα- να πετύχει κάτι που ίσως κάποτε για τον ίδιο έμοιαζε όνειρο απατηλό. «Μπουσούλησε» στις ακαδημίες της Μπόκα Τζούνιορς, φτάνοντας μέχρι τη δεύτερη ομάδα, ενώ έφτασε στο σημείο να κληθεί στην εθνική ομάδα Νέων της Αργεντινής, στην ίσως κορυφαία του στιγμή. Στη συνέχεια, η καριέρα του πήρε τον δρόμο των κατηγοριών ανόδου, εκεί όπου ξεχώρισε με τη συνέπειά του και τις αγωνιστικές του επιδόσεις.
Οι εμφανίσεις του στην τέταρτη κατηγορία τράβηξαν τα βλέμματα και η παρουσία του σε συλλόγους όπως η Γιμνάσια ντε Χουχούι και η Σαν Μιγκέλ. Πλέον, στα 26 του χρόνια, ετοιμάζεται για το επόμενο βήμα, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο με τη φανέλα της Λος Άντες, σε μια ακόμα πρόκληση που καλείται να μετατρέψει σε ευκαιρία. Ο ίδιος δεν έχει κρύψει ποτέ τη φιλοσοφία που τον οδήγησε μέχρι εδώ.
Σε συνέντευξή του στην «Ole», είχε δηλώσει: «Με προσπάθεια και θυσίες μπορείς να πετύχεις ό,τι βάλεις στόχο. Έτσι έγινε και με μένα. Πρέπει, όμως, να αγνοείς τους ανθρώπους που δεν σου κάνουν καλό και προσπαθούν να σου βάλουν εμπόδια. Να έχεις δίπλα σου εκείνους που σε στηρίζουν. Το σημαντικό είναι να κοιτάς μπροστά και να μην σταματάς ποτέ να ονειρεύεσαι. Το μόνο που κάνω είναι να πιστεύω στον εαυτό μου και να προχωράω».