Απόψε σφίγγει η καρδιά όλων όσοι αγάπησαν το ΣΕΦ με τα κουσούρια και τα κουλουάρ του, όμως το κλειστό, που ήταν σύγχρονο πριν τέσσερις δεκαετίες, μετατρέπεται σε ένα μοντέρνο εφαλτήριο για το ξανά φιλόδοξο ελληνικό μπάσκετ.
Ήταν Φλεβάρης του 1985 και ο Ανδρέας Παπανδρέου έκοβε την κορδέλα του πρώτου πραγματικού σπιτιού του κλασικού αθλητισμού στην Ελλάδα. Καλός ο «Τάφος» στην Αλεξάνδρας, αλλά από την αρχή έμπαζε από τα πλάγια. Ήταν και μικρός ή τουλάχιστον όχι αρκετά μεγάλος για να φιλοξενήσει τις φιλοδοξίες μιας τότε αναπτυσσόμενης χώρας στον αθλητισμό.
Ο πρωθυπουργός επιβεβαιώνει πως η γραμματεία νίκησε και το όνομα του μοδάτου «Παλέ ντε σπορ», όπως το ανέφερε ο Τύπος, θα ήταν «Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας». Εκείνη την ημέρα, η «Αθλητική Ηχώ» είχε κυκλοφορήσει με την άποψη πως αυτό το όνομα ήταν καταδικασμένο να αποτύχει και πως το νέο στολίδι χρειαζόταν κάτι μονολεκτικό και εύηχο «σαν το Αλεξάνδρειο». 41 χρόνια αργότερα, η άποψη του ανώνυμου συντάκτη αποδεικνύεται εσφαλμένη. Το μακρυνάρι έγινε «ΣΕΦ» και η ονομασία του πέρασε στο DNA του ελληνικού αθλητισμού μέσα από τους θριάμβους που συνόδευσε. Ο Γκάλης το σήκωσε μέσα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας μόλις δύο χρόνια μετά τα εγκαίνιά του, οπότε… τέλος.
Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας: Ένα πηλήκιο πάνω στον βάλτο
Ο θρύλος λέει πως ο υπεύθυνος για την επιλογή της αρχιτεκτονικής προσέγγισης για το «Αθλητικό Κέντρο του Πειραιά», όπως το αποκαλούσε ο Δήμος, ήταν στρατηγός. Μπήκε στο γραφείο που ήταν απλωμένα τα σχέδια με τις προτάσεις της ξένης εταιρείας, πέταξε δίπλα τους το πηλήκιο και το υπέδειξε στους παρευρισκόμενους: «Έτσι θα γίνει». Έτσι κι έγινε. Άλλοι, που στο ΣΕΦ βλέπουν μια βάρκα, θεωρούν πως η επιλογή έγινε για να θυμίζει καράβι που ξέβρασε η θάλασσα της παραλίας του Νέου Φαλήρου.
Το πηλήκιο, η βάρκα ή, τέλος πάντων, το ΣΕΦ, πάτησε πάνω στα 288 στρέμματα βάλτου που είχαν μπαζωθεί στο τέλος της παραλιακής. Το σημείο ήταν παραπάνω από ιδανικό για τον Ολυμπιακό και τους φιλάθλους του, που από το 1992 κι έπειτα είχαν μια ιδιαίτερη σύνδεση και με τις δύο εξόδους του σταθμού του ΗΣΑΠ στο Νέο Φάληρο.
Στα ερυθρόλευκα έμελλε να βαφτούν αμέτρητες θρυλικές στιγμές του Σταδίου που χτίστηκε αρχικά κυρίως για στίβο και αθλήματα επί πάγου. Είναι το μόνο ελληνικό κτίσμα που φτιάχτηκε με παγολεκάνη, κατάλληλη για να φιλοξενήσει ως και αγώνες χόκεϊ.
Προϊόντος του χρόνου, η Εθνική και ο Ολυμπιακός έκαναν ένα στάδιο να συνυφαστεί με το μπάσκετ. Τόσο πολύ που ο στίβος άρχισε να μοιάζει, δυστυχώς, με βαρίδι. Και απόψε, γράφει τον επίλογό του.
Το ΣΕΦ δεν θα είναι ποτέ ξανά Στάδιο
Το «ΣΕΦ» δεν είναι εύηχο και στην πραγματικότητα η πρώτη ονομασία του νέου σπιτιού της καλαθοσφαίρισης δεν θα σταματήσει ποτέ να το ακολουθεί. Ο σημερινός τελικός του Ολυμπιακού με τον Παναθηναϊκό AKTOR, όμως, θα είναι ο τελευταίος χορός στην πίστα του «Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας», αφού «Στάδιο» δίχως στίβο δεν υφίσταται.
Η ιστορία του «πηληκίου», όμως όχι απλά δεν ολοκληρώνεται, αλλά αποκτά ένα νέο, ακόμα πιο λαμπερό κεφάλαιο. Το ΣΕΦ μετατρέπεται σε μια αρένα όμοια με τα κορυφαία μπασκετικά γήπεδα της Ευρώπης. Θα φιλοξενεί άξια μια ομάδα του διαμετρήματος και του μεγέθους του Ολυμπιακού. Όσο κι αν αυτό στεναχωρεί όσους λάτρεψαν το σπίτι τους με τα κουσούρια του ή όσους πιστεύουν πως ο στίβος δεν χωρά στην Παιανία…