Το χρονικό μιας συγκλονιστικής εικοσαετίας στην Εθνική Αργεντινής γεμάτης δάκρυα, αποχωρήσεις, ιστορικά ρεκόρ και την απόλυτη λύτρωση του Λιονέλ Μέσι.
Υπάρχουν ποδοσφαιρικές διαδρομές που μετριούνται με στατιστικά, συμμετοχές και τίτλους. Και υπάρχει η σχέση του Λιονέλ Μέσι με την εθνική ομάδα της Αργεντινής, η οποία ξεπερνά κάθε αθλητικό μέγεθος και ανάγεται σε σύμβολο μιας ολόκληρης χώρας.
Για περισσότερες από δύο δεκαετίες, αυτή η σύνδεση πέρασε από τη λατρεία στη σκληρή αμφισβήτηση, από τους χαμένους τελικούς και την παραίτηση στη μεγαλειώδη επιστροφή, και από τη λύτρωση του Μαρακανά και του Κατάρ στην οριστική καταξίωση.
Τα ξημερώματα της Τετάρτης 7/10 (για την Ελλάδα), στο κατάμεστο «Μονουμεντάλ» του Μπουένος Άιρες, ο αρχηγός θα φορέσει για τελευταία φορά τη φανέλα με το νούμερο 10 στην πλάτη σε μία ειδική φιλική αναμέτρηση απέναντι στο Μπενίν. Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας (AFA) έχει οργανώσει μία γιορτή αντάξια του εκτοπίσματός του, με το Fan Fest «Gracias, Leo» στην Πανεπιστημιούπολη της UBA να διαρκεί από το μεσημέρι έως τα μεσάνυχτα. Πριν από το τελευταίο χειροκρότημα, όμως, υπάρχει μία ολόκληρη ιστορία να θυμηθούμε, οι δέκα πράξεις μιας επικής διαδρομής που ξεκίνησε πριν από 21 χρόνια.
47 δευτερόλεπτα: Το παράδοξο ντεμπούτο που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει
Στις 17 Αυγούστου 2005, ο 18χρονος Λιονέλ Μέσι βρισκόταν ήδη στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα είχε οδηγήσει την Κ20 της Αργεντινής στην κορυφή του Παγκοσμίου Κυπέλλου Νέων στην Ολλανδία, σαρώνοντας τα βραβεία του πρώτου σκόρερ με τη «Χρυσή Μπάλα» και το «Χρυσό Παπούτσι». Ο Χοσέ Πέκερμαν αποφάσισε να του δώσει το βάπτισμα του πυρός στην ανδρική ομάδα, σε ένα φιλικό με την Ουγγαρία στη Βουδαπέστη.
Ο νεαρός άσος πέρασε ως αλλαγή στον αγωνιστικό χώρο στο 63ο λεπτό. Στην πρώτη του επαφή με την μπάλα, επιχείρησε να προσπεράσει τον Βίλμος Βάντσακ, ο οποίος τον κράτησε επίμονα από τη φανέλα. Στην προσπάθειά του να απεγκλωβιστεί, ο Μέσι κίνησε τον αγκώνα του προς τα πίσω και ο Γερμανός διαιτητής Μάρκους Μερκ του έδειξε κατευθείαν την κόκκινη κάρτα. Η διεθνής του πρεμιέρα διήρκεσε μόλις 47 δευτερόλεπτα. Στα αποδυτήρια, ο νεαρός ξέσπασε σε λυγμούς, πιστεύοντας πως είχε καταστρέψει τη διεθνή του καριέρα πριν καν αρχίσει. Στην πραγματικότητα, ήταν απλώς η πρώτη, περίεργη σελίδα ενός έπους.
Γερμανία 2006: Το παρθενικό γκολ και το πρώτο σκληρό μάθημα
Το καλοκαίρι του 2006, ο Μέσι ταξίδεψε στα γήπεδα της Γερμανίας για το πρώτο του Παγκόσμιο Κύπελλο. Στις 16 Ιουνίου 2006, στην εμφατική νίκη με 6-0 απέναντι στη Σερβία και Μαυροβούνιο στο Γκελζενκίρχεν, πέρασε ως αλλαγή στο 74ο λεπτό. Μέσα σε λίγα λεπτά μοίρασε ασίστ στον Ερνάν Κρέσπο και στο 88' βρήκε ο ίδιος δίχτυα, γράφοντας ιστορία ως ο νεότερος σκόρερ της Αργεντινής σε τελική φάση Μουντιάλ.
Το τουρνουά όμως ολοκληρώθηκε πρόωρα και επώδυνα. Στον προημιτελικό απέναντι στη διοργανώτρια Γερμανία, ο Πέκερμαν επέλεξε να τον αφήσει στον πάγκο, με την Αργεντινή να αποκλείεται στη διαδικασία των πέναλτι.
Η εικόνα του απογοητευμένου νεαρού να παρακολουθεί αβοήθητος τον αποκλεισμό αποτέλεσε την πρώτη του συνειδητοποίηση: με τη φανέλα της πατρίδας, το ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί αν δεν συνοδεύεται από την απόλυτη υπέρβαση.
Πεκίνο 2008: Το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο και η πρώτη διεθνής στέψη
Πριν αρχίσει η περίοδος των μεγάλων απογοητεύσεων, ο Μέσι γεύτηκε τη χαρά μιας μεγάλης κορυφής με την ολυμπιακή ομάδα της χώρας του. Παρά τις αρχικές αντιρρήσεις της Μπαρτσελόνα, ταξίδεψε στο Πεκίνο το 2008 για να ενταχθεί σε ένα λαμπερό σύνολο υπό τις οδηγίες του Σέρχιο Μπατίστα, έχοντας συμπαίκτες τους Χουάν Ρομάν Ρικέλμε, Χαβιέρ Μασεράνο, Σέρχιο Αγουέρο και Άνχελ Ντι Μαρία.
Στον τελικό απέναντι στη Νιγηρία, κάτω από αποπνικτική ζέστη στη «Φωλιά του Πουλιού», ο Μέσι έβγαλε μια μαγική ασίστ στον χώρο για τον Ντι Μαρία, ο οποίος με υποδειγματικό σκάψιμο χάρισε στην Αργεντινή τη νίκη με 1-0 και το χρυσό μετάλλιο.
Ήταν η πρώτη φορά που αντίκριζε ένα μεγάλο διεθνές τρόπαιο γνωρίζοντας ότι του ανήκει. Θα χρειάζονταν ωστόσο ακόμη 13 χρόνια για να επαναλάβει ανάλογο θρίαμβο με την εθνική ανδρών.
Βραζιλία 2014: Ένα βήμα πριν το όνειρο και το βλέμμα της οδύνης
Το 2014 στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας, ο Μέσι παρουσιάστηκε αποφασισμένος να εκπληρώσει το πεπρωμένο του. Υπό την καθοδήγηση του Αλεχάντρο Σαμπέγια, οδήγησε την Αργεντινή μέσα από διαδοχικές προκρίσεις στον μεγάλο τελικό του «Μαρακανά» απέναντι στη Γερμανία. Εκείνη τη βραδιά της 13ης Ιουλίου, είχε μπροστά του την ευκαιρία να φτάσει στο απόλυτο status που κατείχε ο Ντιέγκο Μαραντόνα.
Το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση, αλλά στο 113ο λεπτό το τέρμα του Μάριο Γκέτσε γκρέμισε τα πάντα, διαμορφώνοντας το τελικό 0-1. Παρότι αναδείχθηκε κορυφαίος παίκτης του τουρνουά, το βραβείο της «Χρυσής Μπάλας» έμοιαζε με ανούσια παρηγοριά.
Η φωτογραφία του να κοιτάζει ανέκφραστος το τρόπαιο από απόσταση αποτέλεσε το πιο οδυνηρό σύμβολο της καριέρας του και την αρχή μιας παρατεταμένης ψυχολογικής δοκιμασίας.
Χιλή 2015: Η κατάρα των χαμένων τελικών συνεχίζεται
Μόλις ένα χρόνο μετά το σοκ του Ρίο, η Αργεντινή βρέθηκε ξανά στο κατώφλι ενός τίτλου, φτάνοντας στον τελικό του Κόπα Αμέρικα 2015 στο Σαντιάγο απέναντι στην οικοδέσποινα Χιλή. Η αναμέτρηση παρέμεινε στο 0-0 μετά από 120 λεπτά έντασης και οδηγήθηκε στη ρώσικη ρουλέτα των πέναλτι.
Ο Μέσι ήταν ο μοναδικός Αργεντινός που ευστόχησε στη διαδικασία, βλέποντας τους συμπαίκτες του να αστοχούν και τη Χιλή να κατακτά το τρόπαιο. Για δεύτερη διαδοχική χρονιά, ένα μεγάλο τρόπαιο γλιστρούσε μέσα από τα χέρια του, εντείνοντας τη λαϊκή μουρμούρα στην πατρίδα του και πολλαπλασιάζοντας το δυσβάσταχτο βάρος στους ώμους του.
2016: Το χαμένο πέναλτι, η παραίτηση και η επιστροφή των 66 ημερών
Στον τελικό του Κόπα Αμέρικα Centenario στο Νιου Τζέρσεϊ των Ηνωμένων Πολιτειών, η ιστορία επαναλήφθηκε ως τραγωδία. Το ματς με τη Χιλή έληξε ξανά 0-0, αλλά αυτή τη φορά ήταν ο ίδιος ο Μέσι που έστειλε την μπάλα ψηλά άουτ στο πρώτο πέναλτι της σειράς. Μετά την τέταρτη ήττα του σε τελικό με την εθνική (2007, 2014, 2015, 2016), ο αρχηγός κατέρρευσε στο γρασίδι και ξέσπασε σε ανεξέλεγκτο κλάμα.
Λίγα λεπτά αργότερα, μπροστά στα μικρόφωνα, προκάλεσε παγκόσμιο σοκ ανακοινώνοντας την οριστική του αποχώρηση: «Για μένα η εθνική ομάδα τελείωσε. Το προσπάθησα πολύ, αλλά έχασα τέσσερις τελικούς και δεν είναι για μένα».
Το έθνος της Αργεντινής ενώθηκε σε μία πρωτοφανή εκστρατεία για να τον μεταπείσει. Η αποχή του κράτησε τελικά μόλις 66 ημέρες. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2016, επέστρεψε στο γήπεδο απέναντι στην Ουρουγουάη για τα προκριματικά, πετυχαίνοντας το μοναδικό γκολ της νίκης και αποδεικνύοντας ότι η αγάπη για τη φανέλα ήταν ισχυρότερη από κάθε τραύμα.
Μαρακανά 2021: Το λυτρωτικό «επιτέλους» και το τέλος της ξηρασίας των 28 ετών
Στις 10 Ιουλίου 2021, γράφτηκε η στιγμή που άλλαξε οριστικά την ιστορία. Στο ίδιο γήπεδο όπου είχε χάσει το Μουντιάλ του 2014, στο «Μαρακανά», η Αργεντινή αντιμετώπισε τη Βραζιλία στον τελικό του Κόπα Αμέρικα. Το υπέροχο γκολ του Άνχελ Ντι Μαρία στο πρώτο ημίχρονο έδωσε το προβάδισμα και στο τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή, ο χρόνος πάγωσε.
Ο Μέσι έπεσε στα γόνατα κλαίγοντας από αγνή ευτυχία, ενώ όλοι οι συμπαίκτες του έτρεξαν καταπάνω του για να τον αγκαλιάσουν. Η Αργεντινή έβαλε τέλος σε μία κατάρα 28 ετών χωρίς τίτλο και ο αρχηγός σήκωσε το πρώτο του μεγάλο τρόπαιο με την ανδρική ομάδα. Όλες οι παλιές πληγές, οι αμφισβητήσεις και τα δάκρυα έπαψαν να αποτελούν κατάρα και μετατράπηκαν στα απαραίτητα θεμέλια της απόλυτης λύτρωσης.
Γουέμπλεϊ 2022: "Φιναλίσιμα" και η σφραγίδα μιας υπερομάδας
Την 1η Ιουνίου 2022, στο ιστορικό «Γουέμπλεϊ», η πρωταθλήτρια Νότιας Αμερικής Αργεντινή συγκρούστηκε με την πρωταθλήτρια Ευρώπης Ιταλία στη «Φιναλίσιμα». Αυτό που ακολούθησε ήταν μία ποδοσφαιρική ραψωδία. Η ομάδα του Λιονέλ Σκαλόνι κυριάρχησε απόλυτα, επικρατώντας με 3-0, με τον Μέσι να προσφέρει δύο εκπληκτικές ασίστ και να αναδεικνύεται πολυτιμότερος παίκτης.
Η εμφάνιση αυτή έδειξε σε ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη ότι η Αργεντινή δεν ήταν πλέον μία ομάδα που στηριζόταν αποκλειστικά στην ατομική ιδιοφυΐα του αρχηγού της. Είχε μετατραπεί σε έναν καλοκουρδισμένο, αήττητο μηχανισμό με ακλόνητη πίστη, απαλλαγμένο από κάθε ψυχολογικό βάρος, που βάδιζε προς το Παγκόσμιο Κύπελλο ως το απόλυτο φαβορί.
Ντόχα 2022: Ο κορυφαίος τελικός όλων των εποχών και η είσοδος στο πάνθεον
Στις 18 Δεκεμβρίου 2022, στο στάδιο «Λουσαΐλ» του Κατάρ, ο Μέσι έπαιξε το παιχνίδι της ζωής του στον πιο δραματικό τελικό στην ιστορία των σπορ. Άνοιξε το σκορ με πέναλτι στο 23', είδε τον Κιλιάν Εμπαπέ να ισοφαρίζει το ματς σε 2-2, πέτυχε το 3-2 στην παράταση στο 108', αλλά η Γαλλία απάντησε εκ νέου για το 3-3.
Στη ρώσικη ρουλέτα, ο Μέσι εκτέλεσε πρώτος με απόλυτη ψυχραιμία, ο Εμιλιάνο Μαρτίνες έκανε τις καθοριστικές επεμβάσεις και ο Γκονσάλο Μοντιέλ σφράγισε το 4-2.
Φορώντας τον παραδοσιακό αραβικό μανδύα, ο Μέσι σήκωσε το βαρύτιμο τρόπαιο στον ουρανό της Ντόχα, ολοκληρώνοντας το τουρνουά με επτά γκολ, τρεις ασίστ και τη «Χρυσή Μπάλα». Εκείνο το βράδυ, κάθε συζήτηση για τον κορυφαίο έκλεισε οριστικά.
2024-2026: Η τελευταία πράξη, το back-to-back και τα μυθικά ρεκόρ
Η διαδρομή δεν σταμάτησε στη Ντόχα. Το 2024, ο Μέσι οδήγησε την Αργεντινή στην κατάκτηση ενός ακόμη Κόπα Αμέρικα με το 1-0 επί της Κολομβίας, παρότι αποχώρησε με σοβαρό τραυματισμό στον αστράγαλο στο δεύτερο μέρος.
Το καλοκαίρι του 2026, έγραψε μοναδική ιστορία συμμετέχοντας στο έκτο Παγκόσμιο Κύπελλο της καριέρας του, επίδοση που δεν έχει προηγούμενο. Έφτασε το απόλυτο ρεκόρ των 34 συμμετοχών σε τελικές φάσεις και με οκτώ τέρματα στη διοργάνωση έφτασε συνολικά τα 21, ξεπερνώντας τον Μίροσλαβ Κλόζε στην κορυφή των σκόρερ όλων των εποχών.
Η Αργεντινή έφτασε ξανά μέχρι τον μεγάλο τελικό της 19ης Ιουλίου 2026 στη Νέα Υόρκη, όπου λύγισε στην παράταση από την Ισπανία με 0-1 χάρη στο γκολ του Φεράν Τόρες. Αυτή τη φορά όμως, δεν υπήρχε πίκρα ή ανεκπλήρωτο παράπονο. Στις 31 Αυγούστου 2026, ανακοίνωσε επίσημα την αποχώρησή του, γράφοντας χαρακτηριστικά πως «άδειασε» και δεν είχε πλέον τίποτα άλλο να δώσει.
Η αυλαία θα πέσει όπως αρμόζει σε έναν ποδοσφαιρικό βασιλιά. Στο «Μονουμεντάλ», απέναντι στο Μπενίν, δεν θα υπάρχει βαθμολογικό άγχος, τακτική σκοπιμότητα ή κυνήγι διακρίσεων. Θα υπάρχει μόνο το αυθόρμητο ευχαριστώ μιας ολόκληρης πατρίδας προς το παιδί που ξεκίνησε με αποβολή σε 47 δευτερόλεπτα και κατέληξε να χαρίσει στην Αργεντινή την απόλυτη ποδοσφαιρική ευτυχία.