Ο Λιονέλ Μέσι είναι ένας και μοναδικός. Ωστόσο, κατά το παρελθόν υπήρξαν αρκετοί που είχαν όλα τα φόντα για να φτάσουν ψηλά, όπως εκείνος, όμως δεν τα κατάφεραν.
Ο Λιονέλ Μέσι δεν είναι απλά μία από τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Είναι αυτός που έσπασε τόσα και τόσα ρεκόρ. Εκείνος που έκανε τόσους και τόσους να ερωτευτούν το ποδόσφαιρο και ο μοναδικός που «έσπασε» την... κατάρα του «επόμενου Ντιέγκο Μαραντόνα». Μάλιστα, αν κοιτάξει κανείς τους τίτλους του σε συλλογικό, ατομικό και διεθνές επίπεδο μπορεί να πει ότι κάλλιστα τον έχει ξεπεράσει.
Ωστόσο, πριν τον Λιονέλ Μέσι υπήρχαν ακόμα δέκα «Λιονέλ Μέσι». Δηλαδή ποδοσφαιριστές που είχαν ξεκινήσει με όνειρα και φιλοδοξίες τις καριέρες τους. Παίκτες που είχαν πολύ καλή επαφή με την μπάλα στα πόδια τους και όλα έδειχναν ότι θα μπορούσαν να γίνουν μύθοι της Αργεντινής. Θρύλοι του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, κατακτώντας τίτλους και επιτυχίες.
Άλλοι έφτασαν πολύ κοντά στο να το πετύχουν. Άλλοι είχαν προβλήματα τραυματισμών και έπρεπε να πολεμήσουν και να νικήσουν τους δικούς τους δαίμονες. Ωστόσο, η ιστορία τους ήταν και παραμένει στο φως. Όπως και η πορεία του Λιονέλ Μέσι που κατάφερε να... τυφλώσει όλη την Αργεντινή και όλο τον πλανήτη με την πορεία του, φορώντας τη φανέλα της «αλμπισελέστε», όπου μεταξύ άλλων κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022, το Copa America δύο φορές (2021 και 2024) και το Finalissima (2022).
Ντιέγκο Λατόρε: Στις αρχές της δεκαετίας του '90 στην Μπόκα Τζούνιορς, το ταλέντο και η τεχνική του κατάρτιση ώθησαν τα ΜΜΕ να τον ανακηρύξουν ως τον πρώτο επίσημο «νέο Μαραντόνα». Αν και έκανε μια αξιοπρεπή καριέρα, η πορεία του στην Ευρώπη (Φιορεντίνα, Τενερίφη) δεν έφτασε ποτέ τα αναμενόμενα ύψη.
Αριέλ Ορτέγκα: Ο «El Burrito» (Το Γαϊδουράκι) ήταν ίσως ο πρώτος που πλησίασε τόσο πολύ στο στυλ παιχνιδιού του Ντιέγκο: εκρηκτική ντρίμπλα, χαμηλό κέντρο βάρους και τρελό ταπεραμέντο. Φόρεσε το «10» της Αργεντινής στο Μουντιάλ του 1998, αλλά η αστάθεια στον χαρακτήρα του και τα εξωαγωνιστικά προβλήματα περιόρισαν το ταβάνι του. Ξεχώρισε για την τεχνική του κατάρτιση και τις κοφτές του ντρίμπλες.
Μάρσελο Γκαγιάρδο: Ο νυν επιτυχημένος προπονητής ξεπήδησε από τη Ρίβερ Πλέιτ ως ένας βραχύσωμος, ιδιοφυής επιτελικός μέσος. Ο Τύπος τον βάφτισε διάδοχο του Μαραντόνα στα μέσα του '90, όμως σοβαροί τραυματισμοί και η προτίμηση των ομοσπονδιακών τεχνικών στον Ορτέγκα δεν τον άφησαν να ηγηθεί της εθνικής Αργεντινής.
Χουάν Ρομάν Ρικέλμε: Ο άνθρωπος που ήταν «ο Μέσι πριν τον Μέσι» και ο «επόμενος Μαραντόνα» την ίδια ώρα. Αν και το στιλ του ήταν εντελώς διαφορετικό (πιο αργός, εγκεφαλικός και οργανωτικός), η ηγετική του φυσιογνωμία στην Μπόκα Τζούνιορς και η λατρεία του κόσμου τον έφεραν αμέσως αντιμέτωπο με τη σύγκριση. Ο Ρικέλμε έγραψε τη δική του μυθική ιστορία, άσχετα αν δεν είχε την εκρηκτικότητα του Ντιέγκο ή την πορεία του Μέσι στην Ευρώπη.
Πάμπλο Αϊμάρ: Ο «El Mago» μάγευε τα πλήθη με τη Ρίβερ Πλέιτ και αργότερα με τη Βαλένθια. Μάλιστα, όπως έχει παραδεχτεί επί της ουσίας ο Λιονέλ Μέσι ήταν το είδωλό του στην εφηβεία. Η ταχύτητα στη σκέψη και η ντρίμπλα του έκαναν ακόμα ξεχωριστό και ιδιαίτερα αγαπητό. Δεν είναι τυχαίο που ο «Λέο» του... έκλεψε κάποιες κινήσεις, καθώς τον είχε τόσο ψηλά στα μάτια του. Οι πολλοί τραυματισμοί, όμως, εμπόδισαν την περαιτέρω εξέλιξή του.
Χαβιέρ Σαβιόλα: Ο «El Conejo» (Το Κουνέλι) ξεπήδηξε στα 16 του στη Ρίβερ Πλέιτ σκοράροντας κατά ριπάς. Το 2001, μετά από ένα εκπληκτικό Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων, η Μπαρτσελόνα τον απέκτησε ως τον επόμενο μεγάλο Αργεντινό σταρ. Έκανε σπουδαία καριέρα, αλλά δεν άγγιξε το επίπεδο του Λιονέλ Μέσι. Ούτε σε γκολ, ούτε σε διάρκεια, ούτε σε πορεία και τίτλους. Λίγο πριν το τέλος της καριέρας του πέρασε και από τα μέρη μας, φορώντας τη φανέλα του Ολυμπιακού.
Αντρές Ντ' Αλεσάντρο: Γνωστός για την περίφημη ντρίμπλα «La Bobina», ο Ντ' Αλεσάντρο ξεχώρισε στη Ρίβερ Πλέιτ με το αριστερό του πόδι και το τσαγανό του. Η μεταγραφή του στη Βόλφσμπουργκ και η μετέπειτα πορεία του στη Λατινική Αμερική (Ιντερνασιοναλ) ήταν εξαιρετική, αλλά όχι επιπέδου «Λέο».
Κάρλος Τέβες: Ο «Aπατσι» είχε τη λαϊκή αύρα, τη δύναμη, το πάθος και την καταγωγή από τις φτωχογειτονιές του Μπουένος Άιρες, στοιχεία που θύμιζαν έντονα τα νεανικά χρόνια του Μαραντόνα. Έκανε τεράστια καριέρα σε Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Μάντσεστερ Σίτι και Γιουβέντους, όντας ένας από τους πιο επιτυχημένους Αργεντινούς όλων των εποχών. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν είχε το impact του Μέσι ή τους τίτλους του.
Σέρχιο Αγκουέρο: Ο «Kun» έσπασε το ρεκόρ του Μαραντόνα ως ο νεότερος παίκτης που έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα Αργεντινής (μόλις 15 ετών και 35 ημερών με την Ιντεπεντιέντε).Ο Αγκουέρο εξελίχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους επιθετικούς της γενιάς του, κάνοντας πράγματα και θαύματα τόσο με τη φανέλα της Ατλέτικο Μαδρίτης, όσο και της Μάντσεστερ Σίτι, ενώ ήταν και ένας από τους επιστήθιους φίλους του Μέσι καθ' όλη τη διάρκεια της πορείας του.
Σεμπαστιάν Ράμπερτ: Στις αρχές της δεκαετίας του '90, ο Ράμπερτ εντυπωσίασε το λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο αγωνιζόμενος στην Ιντεπεντιέντε, σχηματίζοντας ένα φονικό δίδυμο με τον Σεμπαστιάν Γκαρσία. Η ταχύτητά του, η ευελιξία και η ικανότητά του στο σκοράρισμα ώθησαν τον αργεντινό Τύπο να τον ανακηρύξει ως τον επόμενο μεγάλο «El Νuevo Maradona».
Ωστόσο, η προσαρμογή του στην Ευρώπη ήταν παντελώς αποτυχημένη, δεν σκόραρε ποτέ σε επίσημο ματς της Serie A και η καριέρα του πήρε γρήγορα την κάτω βόλτα.