«Ο Ολυμπιακός το ήθελε περισσότερο»... Η φράση που ακούστηκε όσο καμιά άλλη το βράδυ της Κυριακής μετά το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, αντανακλά την πραγματικότητα που καλούνται να διαχειριστούν οι δύο «αιώνιοι».
Ένα είναι το θεμελιώδες ερώτημα που καλούμαστε να απαντήσουμε μετά την πρώτη μονομαχία «αιωνίων» της φετινής σεζόν στη Super League: Είναι δυνατόν μια ομάδα που έχει κατακτήσει τα τελευταία 16 χρόνια έντεκα πρωταθλήματα, να θέλει περισσότερο τη νίκη σε ένα ντέρμπι από έναν αντίπαλο που βιώνει το ίδιο διάστημα τα πιο απογοητευτικά «πέτρινα χρόνια» της ιστορίας του;
Από το σφύριγμα της λήξης στο Καραϊσκάκη (και ανεξαρτήτως του παραδοσιακού... ξεκατινιάσματος περί διαιτησίας) η συντριπτική πλειοψηφία της φίλαθλης κοινής γνώμης και των δημοσιογράφων που κλήθηκαν να σχολιάσουν τα δρώμενα στο Καραϊσκάκη, συμφώνησε σε ένα πράγμα: Ο Ολυμπιακός ήθελε τη νίκη στο ντέρμπι περισσότερο από τον Παναθηναϊκό! Αφενός αδιανόητο και αφετέρου... φωτογραφικό του δρόμου που έχουν να διανύσουν τους επόμενους μήνες «ερυθρόλευκοι» και «πράσινοι».
Ο Ολυμπιακός βρήκε την ψυχή του, αλλά πρέπει να βρει και την επίθεσή του
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ πανηγύρισε την πρώτη εξαιρετικά κομβική νίκη της θητείας του στον Ολυμπιακό. Ο Βάσκος κέρδισε το πρώτο παράσημο εμπιστοσύνης των απαιτητικών «ερυθρόλευκων» φιλάθλων, γιατί κατάφερε μέσα σε τρεις εβδομάδες να εμφανίσει μια ομάδα που... δάγκωνε σίδερα και διέθετε ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο για να ψαλιδίσει την απόσταση που τη χώριζε από την κορυφή.
Οι γηπεδούχοι θύμισαν στον αγωνιστικό χώρο... λυσσασμένα σκυλιά και προφανώς η μεταμορφωμένη ψυχολογία τους οφείλεται και στον άνθρωπο με τον οποίο συνεργάζονται τον τελευταίο μήνα.
Ο Ολυμπιακός, όμως, έχει να διανύσει ακόμη πολύ μεγάλη απόσταση για να γίνει η ομάδα που σχεδιάζει ο Ιμανόλ και ονειρεύεται ο κόσμος του. Οι εποχές που αρκούσε η ψυχή και η καρδιά για να οδηγήσει τους «ερυθρόλευκους» στην κατάκτηση των στόχων τους, ανήκουν προ πολλού στο μουσείο του Καραϊσκάκη.
Γιατί παρά την κυριαρχία επί του Παναθηναϊκού στη μεσαία γραμμή (εκεί που το δίδυμο Φρόιλερ, Πουέρτα «κατάπιε» το αντίστοιχο των Καμαρά, Λούζα και στο δεύτερο ημίχρονο των Κάνγκουα, Λούζα) και παρά τη συγκλονιστική εμφάνιση παικτών όπως ο Παναγιώτης Ρέτσος, οι Πειραιώτες εμφάνισαν για άλλη μια φορά τεράστιο έλλειμα στην παραγωγή απειλητικών φάσεων στα αντίπαλα καρέ.
Είναι προφανές ότι όσο η ενδεκάδα του Ολυμπιακού δεν περιλαμβάνει καθαρόαιμα εξτρέμ που να διαθέτουν άμεση επαφή με τα αντίπαλα δίχτυα και ικανότητα να διασπούν τις αντίπαλες άμυνες δημιουργώντας φάσεις ένας εναντίον ενός, η επιθετική στειρότητα θα αποτελεί... βραχνά στο πινακάκι του νέου του προπονητή.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το πρόσημο για τον θριαμβευτή του ντέρμπι είναι κάτι περισσότερο από θετικό, κυρίως γιατί ανταποκρίθηκε με μεγάλη επιτυχία στη διαχείριση εξαιρετικά δύσκολων καταστάσεων τόσο πριν την έναρξή του, όσο και στη διάρκειά του. Το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός δεν δημιούργησε πρακτικά μισή σοβαρή ευκαιρία μετά την αποβολή του Σάλιακα, πιστώνεται σε μεγάλο βαθμό στο πλάνο του Ιμανόλ και την αυταπάρνηση με την οποία το εκτέλεσαν οι ποδοσφαιριστές του.
Ο Παναθηναϊκός έδωσε... λευκή κόλλα στο πρώτο τεστ πρωταθλητισμού
Και κάπου εδώ ξεκινούν οι... πονοκέφαλοι του Τζέικομπ Νίστρουπ. Στο Καραϊσκάκη ο Παναθηναϊκός είχε μια τεράστια ευκαιρία να ρίξει στο καναβάτσο έναν από τους πιο ισχυρούς ανταγωνιστές του στη μάχη για την κατάκτηση του τίτλου, κάτω από σχεδόν ιδανικές συνθήκες, μιας και ο Ολυμπιακός βρίσκεται σε στάδιο... ολικού λίφτινγκ. Αν θεωρήσουμε ότι το συγκεκριμένο παιχνίδι αποτέλεσε για τους «πράσινους» το πρώτο σοβαρό τεστ πρωταθλητισμού από το ξεκίνημα της σεζόν, οι φιλοξενούμενοι παρέδωσαν... λευκή κόλλα στο διαγώνισμα!
Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό του ντέρμπι είδαμε (χωρίς την παραμικρή έκπτωση στην εκφορά λόγου) έναν λιγόψυχο Παναθηναϊκό. Ποδοσφαιριστές που έχαναν κατά κράτος τις προσωπικές μονομαχίες σε όλα τα μήκη και πλάτη του αγωνιστικού χώρου, που έδειχναν μεγαλύτερη διάθεση να ασχολούνται με το διαιτητή παρά με τη δική τους απόδοση, ενώ υπήρξαν και ορισμένα «βαριά χαρτιά» της «πράσινης» ενδεκάδας που ουσιαστικά ήταν... αόρατα! Πρώτος και καλύτερος ο Αζεντίν Ουναχί!
Αν ο Παναθηναϊκός θέλει να διεκδικήσει με αξιώσεις τον φετινό τίτλο, πρέπει πάνω απ' όλα να στείλει έναν άνθρωπό του στο «Απόστολος Νικολαίδης» για να κάνει φύλλο και φτερό τα αποδυτήρια της ιστορικής του έδρας, μήπως και βρει πουθενά... σκονισμένο το χαμένο DNA του πρωταθλητισμού που χαρακτήριζε ιστορικά το «τριφύλλι».
Δεν αρκεί να διαθέτεις καλούς παίκτες στο ρόστερ σου, ή καλό προπονητή στον πάγκο για να μετατραπείς για πάλι σε πρωταθλητή! Ο πρωταθλητισμός απαιτεί τεχνογνωσία, χαρακτήρα, αυτοπεποίθηση που σπάει κόκκαλα. Δεν συνιστά καταστροφή για τον Παναθηναϊκό η ήττα στο ντέρμπι. Απλά του δίνει την ευκαιρία να σταθεί με μεγαλύτερο ρεαλισμό μπροστά στον καθρέφτη του και να... κατέβει από το συννεφάκι των ψευδαισθήσεων που δημιούργησε η εκκίνηση της σεζόν.
Στο Φάληρο αποδείχτηκε ότι παρά τα όποια προβλήματά του ο Ολυμπιακός παραμένει ένας οργανισμός με καμιά... εικοσαριά μεταπτυχιακά στον πρωταθλητισμό, ενώ ο Παναθηναϊκός μοιάζει να δίνει ακόμη... Πανελλήνιες!