Απ' όλο το χειροκρότημα των 90.000 ανθρώπων που παρακολούθησαν από κοντά τη «μαγική» συναυλία της Άννας Βίσση, υπήρχε ένα κάπως ξεχωριστό και... ασυνήθιστο: Αυτό προς τους ανθρώπους του ΟΑΚΑ!
«Ήμουν κι εγώ εκεί», έγραφαν κάποια από τα μπλουζάκια που κυκλοφορούσαν το βράδυ του Σαββάτου στον περιβάλλοντα χώρο του Ολυμπιακού Σταδίου. Κι όχι άδικα! Το μουσικό και οπτικό υπερθέαμα που παρουσίασαν στο κοινό η Άννα Βίσση και οι συνεργάτες της, ανήκει στην κατηγορία των γεγονότων που αποκαλούμε «εμπειρίες ζωής».
Ειλικρινά, η περίπτωση της «δικής μας Άννας» ενδεχομένως να συνιστά παγκόσμιο φαινόμενο. Κι άλλοι διάσημοι τραγουδιστές σε ολόκληρο τον πλανήτη κατάφεραν να παραμείνουν στο προσκήνιο για περισσότερο από μισό αιώνα.
Τραγουδίστρια, όμως, (ή τραγουδιστής) που να βρίσκεται στα... καλύτερα της και να είναι σε θέση να εμπνέει από 15χρονα μέχρι 80χρονους με την «ονειρεμένη» της φωνή, μπαίνοντας στο 70ό έτος της ηλικίας της, ομολογούμε ότι δεν θυμόμαστε να υπήρξε ξανά.
Το αυθόρμητο χειροκρότημα χιλιάδων θεατών στους ανθρώπους του ΟΑΚΑ
Θα αναρωτηθείτε τι σχέση μπορεί έχει ένα κείμενο για μια συναυλία σε ένα blog αθλητικής ανάλυσης; Όπως συνηθίζεται στο κλείσιμο κάθε αντίστοιχης βραδιάς, η Άννα Βίσση θέλησε να απευθύνει τις δικές της ξεχωριστές προσωπικές ευχαριστίες σε εκατοντάδες ανθρώπους που δούλεψαν ατελείωτες μέρες και νύχτες πίσω από τις κάμερες, για να μπορέσουμε 90.000 θεατές να... ταξιδέψουμε τις ψυχές μας.
Ανάμεσα στους ανθρώπους που ευχαρίστησε ήταν και όλοι οι εργαζόμενοι του ΟΑΚΑ. Σιγά την είδηση, θα πείτε! Ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία ήταν που το πράττει. Δεν έχετε άδικο.
Απλά μέχρι σήμερα τέτοιου είδους αναφορές σε εργαζόμενους ενός δημόσιου φορέα συνοδεύονταν τις περισσότερες φορές από την... παγερή αδιαφορία του κοινού. Αυτή τη φορά, όμως, η αναφορά στη διοίκηση και τους υπαλλήλους του Ολυμπιακού Σταδίου συνοδεύτηκε από ένα ειλικρινές, αυθόρμητο και πολύ ζεστό χειροκρότημα από τη συντριπτική πλειοψηφία των θεατών που βρίσκονταν στις εξέδρες του.
Βλέπετε, ένα μεγάλο μέρος του κόσμου που μεγάλωσαν με τα τραγούδια της Άννας, μεγάλωσαν και με το... ΟΑΚΑ! Βίωσαν από κοντά το μεγαλείο της κατασκευής του, την ιστορικότητα των πρώτων σπουδαίων διοργανώσεων που φιλοξένησε, τους τελικούς Κυπέλλου Πρωταθλητριών και Champions League, μεμονωμένες ιστορικές συναυλίες, τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πάνω απ' όλα όμως βίωσαν το μαρασμό και την εγκατάλειψη που υπέστη μετά το 2004.
Ένας χώρος που έπρεπε να αποτελεί σημείο αναφοράς για την Αθήνα, κοιτίδα αθλητισμού και πολιτισμού για τους πολίτες της και πόλο έλξης για εκατομμύρια τουρίστες που επισκέπτονται την ελληνική πρωτεύουσα, είχε μετατραπεί επί σειρά ετών στον καθρέφτη της κατρακύλας μιας ολόκληρης χώρας.
Η καρδιά του ΟΑΚΑ χτυπά ξανά δυνατά
Για πρώτη φορά, λοιπόν, μετά από είκοσι ολόκληρα χρόνια, η καρδιά του ΟΑΚΑ πάλλεται ξανά δυνατά! Εκεί που έβλεπες τόνους από μπάζα, ρημαγμένες εγκαταστάσεις και εικόνες που σου προκαλούσαν θλίψη, αγανάκτηση και οργή, αντικρίζεις πλέον χαμογελαστά πρόσωπα.
Άλλα να πηγαίνουν σε μια ιστορική συναυλία (όπως αυτές των Coldplay, των Iron Maiden, των Metallica ή της Άννας Βίσση), άλλα να επισκέπτονται το Telekom Center, άλλα να απολαμβάνουν καθημερινά ανέμελες ώρες άθλησης σε έναν χώρο που τους σέβεται και δεν τους περιφρονεί.
Το ΟΑΚΑ και το όραμα του Κωνσταντίνου Χαλιορή
Επειδή, λοιπόν, σ' αυτή τη χώρα έχουμε μάθει (ενδεχομένως όχι άδικα) να περιμένουμε με το... δίκανο οτιδήποτε σχετίζεται με το ελληνικό δημόσιο για να το πυροβολήσουμε, το χειροκρότημα του κόσμου το βράδυ του Σαββάτου προς όλους τους εργαζομένους της «Team OAKA» ήταν μια από τις πιο ειλικρινείς εκφράσεις αναγνώρισης που έχουν εισπράξει ποτέ άνθρωποι όπως ο Κωνσταντίνος Χαλιορής.
Δεν αναφέρουμε τυχαία το όνομα του Συντονιστή Γενικού Διευθυντή του Ολυμπιακού Αθλητικού Κέντρου «Σπύρος Λούης», ως πρεσβευτή της αναγέννησης της πιο εμβληματικής αθλητικής εγκατάστασης της χώρας. Το δικό του όραμα, ο δικός του διαφορετικός τρόπος διοίκησης, οι ατελείωτες ώρες που περνά στις εγκαταστάσεις και κυρίως η πλήρης αντίληψη των «πρέπει» της σύγχρονης εποχής, αποτελούν τα... αθόρυβα κύτταρα που έδωσαν ξανά πνοή σε ένα Αθλητικό και Πολιτιστικό Κέντρο που παρέμενε επί σειρά ετών... κλινικά νεκρό.
Λίγες μέρες πριν την εκκίνηση του καλοκαιριού των μεγάλων προκλήσεων, το iefimerida είχε ξεναγηθεί στο τότε εργοτάξιο του ΟΑΚΑ, με σκοπό να μεταφέρει στους αναγνώστες όλη αυτή την ιστορική μετάλλαξη που λαμβάνει χώρα στο Μαρούσι. Προσωπικά ήταν η δεύτερη, μόλις, φορά που συναντούσα face to face τον Κωνσταντίνο Χαλιορή.
Ως λάτρης του αθλητισμού, λοιπόν, που είχε βρεθεί στο ΟΑΚΑ για πρώτη φορά στη ζωή του σε ηλικία 12 ετών, αισθάνομαι την υποχρέωση να αναδειχτεί η καθημερινή «επαναστατική» προσπάθεια που πραγματοποιείται καθημερινά στους χώρους του Ολυμπιακού Σταδίου. Όχι επειδή ο Κωνσταντίνος Χαλιορής έχει ανάγκη οποιασδήποτε δημόσιας αναγνώρισης (άλλωστε πόση σημασία έχει πλέον ένα δημοσιογραφικό κείμενο, μπροστά στο πρωτόγνωρο χειροκρότημα εκτίμησης χιλιάδων ανθρώπων στη διάρκεια της μεγαλειώδους συναυλίας της Άννας Βίσση) αλλά διότι το δικό του μοντέλο διοίκησης πρέπει να... κλωνοποιηθεί και να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση σε κάθε αθλητική (και όχι μόνο) εγκατάσταση της χώρας.
Αν κάθε παρατημένο στάδιο, κάθε εγκαταλειμμένο στο χρόνο γήπεδο, έβρισκε έναν... «Χαλιορή» να εκπονήσει ένα σύγχρονο πρόγραμμα αναγέννησής του, ο χάρτης του αθλητισμού και κυρίως οι προοπτικές γέννησης νέων ταλέντων που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη σε όλα τα σπορ, θα ήταν σαφώς πιο ελπιδοφόρος από τον σημερινό.
Σε κάθε περίπτωση, τόσο ο Γενικός Διευθυντής του ΟΑΚΑ όσο και οι δεκάδες εργαζόμενοι της εγκατάστασης, αξίζουν και το δικό μας ειλικρινές χειροκρότημα. Γιατί κάποια στιγμή σ' αυτή τη χώρα πρέπει να χαρίζουμε και δημόσια την αναγνώρισή μας με την ίδια ευκολία που... πυροβολούμε με το δίκανο ανά χείρας!