Ο Κριστιάνο Ρονάλντο ακούει ξανά την κριτική, όμως η Πορτογαλία βρίσκεται στους «16». Είναι η γκρίνια δίκαιη για τον «Cr7» ή κρίνεται αυστηρότερα από όλους;
Η Πορτογαλία βρίσκεται στους «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου, έχοντας αφήσει πίσω της την Κροατία, όμως η συζήτηση δεν αφορά τόσο την πρόκριση όσο τον Κριστιάνο Ρονάλντο.
Στα 41 του χρόνια, ο αρχηγός της Πορτογαλίας βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο της κριτικής, με πολλούς να υποστηρίζουν ότι η ομάδα παίζει καλύτερα χωρίς εκείνον και πως η παρουσία του περιορίζει την επιθετική ανάπτυξη. Η πραγματικότητα, όμως, είναι λίγο πιο σύνθετη.
Η εικόνα δεν είναι τόσο κακή όσο παρουσιάζεται
Αναμφίβολα, ο Ρονάλντο δεν είναι ο ποδοσφαιριστής που μπορούσε να πιέζει ασταμάτητα ή να δημιουργεί μόνος του ρήγματα όπως πριν από μία δεκαετία. Είναι πλέον ένας καθαρός φορ περιοχής, που ζει από την τροφοδότηση των συμπαικτών του και διαλέγει προσεκτικά τις κινήσεις του.
Ωστόσο, η εικόνα ότι αποτελεί... βαρίδι, δεν επιβεβαιώνεται από όσα έχει δείξει μέχρι τώρα το τουρνουά. Στη φάση των ομίλων σημείωσε δύο γκολ, ενώ απέναντι στην Κροατία ευστόχησε στο πέναλτι που έφερε το παιχνίδι στα ίσια και έδωσε ξανά ψυχολογία στην Πορτογαλία. Ήταν επίσης το πρώτο γκολ της καριέρας του σε νοκ άουτ αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου, σπάζοντας μία ιδιότυπη... «κατάρα».
Στην Πορτογαλία δεν υπάρχει μόνο ένας... Ρονάλντο
Η Πορτογαλία του Ρομπέρτο Μαρτίνεθ δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τον Ρονάλντο. Διαθέτει ποδοσφαιριστές όπως ο Μπρούνο Φερνάντες, ο Μπερνάρντο Σίλβα, ο Ραφαέλ Λεάο, ο Βιτίνια και ο Ζοάο Νέβες, ενώ από τον πάγκο υπάρχουν λύσεις όπως ο Γκονσάλο Ράμος. Κι όταν κάτι πηγαίνει στραβά, η ευθύνη θα πρέπει να βαραίνει και αυτούς.
Αυτό φάνηκε και απέναντι στην Κροατία. Ο Μαρτίνεθ απέσυρε τον Ρονάλντο στο τελευταίο δεκάλεπτο, θέλοντας να δώσει περισσότερη ένταση στη μεσαία γραμμή, και λίγο αργότερα ο Ράμος πέτυχε το γκολ της πρόκρισης. Η απόφαση τον δικαίωσε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ρονάλντο ήταν ο λόγος που η Πορτογαλία δυσκολεύτηκε.
Οι απαιτήσεις από τον Ρονάλντο πρέπει να πατάνε... Γη
Ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα να μην είναι οι εμφανίσεις του Ρονάλντο, αλλά οι προσδοκίες που εξακολουθούν να τον συνοδεύουν.
Ο Ρονάλντο κρίνεται ακόμη με τα στάνταρ του 2016 ή του 2018. Κάθε παιχνίδι χωρίς γκολ χαρακτηρίζεται αποτυχία, κάθε χαμένη ευκαιρία γίνεται πρωτοσέλιδο και κάθε αλλαγή του από τον πάγκο αντιμετωπίζεται ως απόδειξη ότι «τελείωσε».
Για οποιονδήποτε άλλο 41χρονο ποδοσφαιριστή που σκοράρει σε νοκ άουτ Μουντιάλ και οδηγεί την ομάδα του στην επόμενη φάση, η συζήτηση θα ήταν εντελώς διαφορετική. Για αυτό και η κριτική που του γίνεται θα πρέπει να γίνεται με τα δεδομένα του τώρα και όχι του παρελθόντος.
Η γκρίνια έχει βάση, αλλά όχι όλη την αλήθεια
Είναι γεγονός ότι η Πορτογαλία παίζει πιο γρήγορα όταν οι επιθέσεις περνούν από τους νεότερους και πιο εκρηκτικούς ποδοσφαιριστές της. Είναι επίσης αλήθεια ότι ο Ρονάλντο δεν μπορεί πλέον να προσφέρει όσα πρόσφερε στα καλύτερά του χρόνια.
Από την άλλη, εξακολουθεί να σκοράρει, να τραβάει επάνω του αμυντικούς, να αποτελεί σημείο αναφοράς μέσα στην περιοχή και να προσφέρει μια προσωπικότητα που ελάχιστες εθνικές ομάδες διαθέτουν. Αν ο Ρομπέρτο Μαρτίνεθ συνεχίσει να διαχειρίζεται σωστά τον χρόνο συμμετοχής του, εκμεταλλευόμενος την εμπειρία του χωρίς να εξαρτάται αποκλειστικά από αυτόν, τότε η Πορτογαλία μπορεί να παραμείνει ένα από τα μεγάλα φαβορί της διοργάνωσης.
Η γκρίνια, λοιπόν, δεν είναι εντελώς αδικαιολόγητη. Είναι όμως πολύ μεγαλύτερη από ό,τι επιβάλλει η πραγματικότητα. Γιατί μέχρι στιγμής η Πορτογαλία συνεχίζει να προχωρά στο Μουντιάλ και ο Κριστιάνο Ρονάλντο, έστω με διαφορετικό τρόπο από το παρελθόν, εξακολουθεί να αφήνει το αποτύπωμά του.