Ο Λιονέλ Μέσι έκανε τα πάντα με την Αργεντινή, δε γινόταν να κατακτήσει το Μουντιάλ 2026 απέναντι σε μία υπερομάδα αλλά στερήθηκε μία ατομική διάκριση.
Το βράδυ της Κυριακής είδαμε μία από τις πιο κυριαρχικές εμφανίσεις σε τελικό Μουντιάλ. Οι Ισπανοί το είχαν αποδείξει σε όλη τους τη διαδρομή άλλωστε. Η αέναη κατοχή τους με την μπάλα που δεν άφηνε τον αντίπαλο να αναπνεύσει.
Όποια ομάδα την αντιμετώπισε, δεν είχε μόνο να αντιμετωπίσει την «ασφυξία» που τους προκαλούσε, αλλά δεν είχε τη δυνατότητα να πάρει την μπάλα στα πόδια της, να φτιάξει μία ευκαιρία της προκοπής.
Η Γαλλία το γνώρισε με τον πλέον εμφατικό τρόπο στον ημιτελικό, απέναντι στη «Ρόχα» που δεν απειλείται ούτε για αστείο. Και πώς να γίνει αυτό, όταν έχει την μπάλα στα πόδια της, έναν σπουδαίο μετρονόμο, τον Ρόδρι στο κέντρο και έναν 19χρονο που παίζει με εμπειρία 30 ετών, τον Κουμπαρσί στο κέντρο της άμυνας.
Καθόλου τυχαία, έσπασε κάθε ρεκόρ με το ένα γκολ που δέχτηκε, τη λιγότερη απειλή που αντιμετώπισε η εστία της και είδε τον Ουνάι Σιμόν να ποζάρει ως ο καλύτερος τερματοφύλακας του τουρνουά.
Η Αργεντινή δεν είχε άλλον τρόπο να παρουσιαστεί ανταγωνιστική στον τελικό. Παρά μόνο να περιμένει πίσω από την μπάλα, να μην κάνει ούτε μία τελική σε ολόκληρο 90λεπτο και να περιμένει μήπως «κλέψει» το ματς στα πέναλτι.
Ο Μέσι ήταν μία ομάδα μόνος του και μακράν ο κορυφαίος του Μουντιάλ 2026
Μία ομάδα που χωρίς τον Λιονέλ Μέσι ήταν φανερά πολύ χαμηλού επιπέδου. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να δει η Αργεντινή, στη μετά… Λίο εποχή της. Για τον Μέσι, όμως; Από νωρίς είχαμε επισημάνει πόσο πολύ είχε υποτιμηθεί, μιας και δε θα 'πρεπε να μας προκαλεί έκπληξη η απόδοσή του, ακόμα και στα 39 του.
Το να μην πάρει το βραβείο του κορυφαίου παίκτη στο Μουντιάλ, όμως, αποτελεί ένα τεράστιο λάθος. Ας μπει εδώ ένας μικρός αστερίσκος. Ο Ρόδρι έκανε σπουδαίο τουρνουά και μετά το MVP του στο EURO 2022, ήταν ο κορυφαίος των Ισπανών στο Μουντιάλ.
Δεν είναι λάθος να βραβευτεί ο κορυφαίος της παγκόσμιας πρωταθλήτριας. Αλλά στο Μουντιάλ δεν υπάρχει κανένα δεδικασμένο πως βραβεύεται ο νικητής. Ο Μόντριτς ήταν ο κορυφαίος του τουρνουά το 2018, επειδή πήρε μια ομάδα που το ταβάνι της δεν ήταν τόσο ψηλό και την έφτασε να παίζει με φόντο το τρόπαιο του Μουντιάλ.
Το 2010, ο Ντιέγκο Φορλάν οδήγησε την Ουρουγουάη στην τετράδα, δεν έπαιξε καν στον τελικό αλλά αναδείχθηκε κορυφαίος. Όπως και ο Ζιντάν το 2006, παρότι στο τέλος κερδίζουν οι… Ιταλοί.
Ο Μέσι έπαιξε ένα Μουντιάλ στα 39 του και μπορεί να μην είναι πλέον 25άρης, αλλά ήταν πρώτος σκόρερ της ομάδας του, παλεύοντας με τον Εμπαπέ. Πρώτος σε ασίστ στην ομάδα του, παλεύοντας με τον Ολίσε. Πρώτος σε ντρίπλες και παντοτινός ηγέτης της «Αλμπισελέστε», πιάνοντάς τη από το χεράκι για να τη φέρει στον τελικό.
Πιο τρανή απόδειξη όλων των παραπάνω, η αδυναμία της Αργεντινής να παρουσιαστεί ανταγωνιστική στον τελικό, μένοντας σε έναν πολύ παθητικό ρόλο.
Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως πρόκειται για τον κορυφαίο παίκτη του Μουντιάλ που μας πέρασε.