Πρωταγωνιστής στο Μουντιάλ 2026 για την εθνική Βραζιλίας ο Γκαμπριέλ Μαρτινέλι με τους Βραζιλιάνους να πίνουν καϊπιρίνια στην υγεία του επιθετικού της Άρσεναλ.
Η καρδιά του Κάρλο Αντσελότι πήγε στη θέση της όταν στο 90΄+6΄, ο Γκαμπριέλ Μαρτινέλι, ο MVP του αγώνα με την Ιαπωνία, σκόραρε και η Βραζιλία νίκησε με 2-1 την Ιαπωνία. Κάπου, σε κάποια μεριά της Βραζιλίας κάποιοι γύρισαν τον χρόνο πίσω και τον θυμήθηκαν πιτσιρικά στα πρώτου του βήματα. Πολύ πριν από το Μουντιάλ 2026 και την Premier League.
Ένα γήπεδο παρατημένο. Τέρματα εδώ και δεκαετίας χωρίς δίχτυα. Πίσω από αυτά μπασκέτες. Σκέτα ταμπλό, χωρίς στεφάνια. Αυτό είναι το σκηνικό, στο οποίο τα βράδια, έφηβοι, εκμεταλλεύονται το φως από τις λάμπες του δρόμου και γίνονται οι ποδοσφαιρικοί ήρωες της γειτονιάς. Μέχρι να γίνουν μουντιαλικοί ήρωες όπως ακριβώς ο Γκαμπριέλ Μαρτινέλι, ο άνθρωπος στον οποίο η Βραζιλία χρωστά το γεγονός ότι δεν έπαθε κάτι ανάλογο με την Γερμανία και την Ολλανδία και συνεχίζει στο Μουντιάλ 2026.
Πριν από τον Μουντιάλ 2026 και πριν από την εθνικής Βραζιλίας, αυτός ήταν ο Γκαμπριέλ Μαρτινέλι
Σε μια τέτοια γωνιά της Βραζιλίας, μια κλασική γειτονιά στο Σάο Πάολο, το Γκουαρούλιος, γεννήθηκε ο Μαρτινέλι. Καθημερινά σε ένα τέτοιο γήπεδο, από την ηλικία των τριών έως αυτή των έξι ετών, έπαιζε με τους φίλους του και τον πατέρα του, Ζοάο Κάρλος. Συχνά, μέσα στη νύχτα. Όπως γράφει το «The athletic» σε μια ομάδα Βολιβιανών μεταναστών άρεσε πολύ να παίζουν μετά τη δύση του ηλίου, οπότε ο Γκαμπριέλ και ο πατέρας του έφταναν στο γήπεδο στις 11:00 μ.μ., μερικές φορές και αργότερα.
Ο Ζοάο Κάρλος ήταν ένας είδος προπονητή για τον γιο του κι ας έπρεπε ο ίδιος να ξυπνά στις 5:00 το πρωί για τη δουλειά του ως κατασκευαστής εργαλείων. Είχε όμως εμμονή με το ποδόσφαιρο. Ο ίδιος ήταν στα νιάτα του ένας κεντρικός μέσος, αλλά ξεκίνησε να εργάζεται στην ηλικία των 10 ετών, πουλώντας παγωτά και καραμέλες στο δρόμο, ώστε οι γονείς του να μπορούν να αγοράσουν ρύζι και φασόλια. Κάπως έτσι το όνειρό του να γίνει ποδοσφαιριστής πήγε περίπατο και στην πραγματικότητα μεταφέρθηκε ως απωθημένο για τον γιό του.
Ο Γκαμπριέλ Μαρτινέλι από το Σάο Πάολο έως το Μουντιάλ 2026
Όλα αυτά συνέβησαν προτού ο Γκαμπριέλ βρεθεί σε για μια οργανωμένη ομάδα. Ξεκίνησε στα έξι του από το τμήμα φούτσαλ της κορυφαίας ομάδας του Σάο Πάολο, Κορίνθιας σε αυτό τον γεμάτο εργοστάσια τόπο, στον οποίο έζησε μέχρι τα 14 του. Για την ακρίβεια σε μια αυλή με τρία χαμόσπιτα, στα οποί έμεναν οι παππούδες του, οι γιαγιάδες του, θείοι, θείες και ξαδέρφια.
Η οικογένεια παρακολουθούσε αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου σε μια και μοναδική τηλεόραση που είχαν συνδέσει στην ίδια αυλή. Ο Μαρτινέλι έλεγε σε όποιον τον άκουγε ότι μια μέρα θα έπαιζε σε τέτοιους αγώνες. Τότε, έπαιζε στην Κορίνθιανς, αλλά και σε μια ομάδα που είχαν φτιάξει μηχανικοί από εάν συνεργείο αυτοκινήτων ονόματι VDO και ταυτόχρονα σε μια ακαδημία ποδοσφαίρου που συνδεόταν με την Σάο Πάολο.
Στα 11 του, έλαβε υποτροφία στο Colegio Nahim Ahmad, ένα ιδιωτικό σχολείο που φημιζόταν για τις αθλητικές δραστηριότητες. Από το ίδιος σχολείο είχε περάσει συμπτωματικά ο Εντού, πρώην αθλητικός διευθυντής της Άρσεναλ και μετέπειτα της Ρίο Αβε, της Νότογχαμ Φόρεστ και του Ολυμπιακού. Για κάποια χρόνια, ο Μαρτινέλι ήταν το αστέρι της ομάδας ποδοσφαίρου σάλας του κολεγίου. Έκανε ότι ήθελε στο γήπεδο.
Ο κοντός «Ιταλός» που έκανε φάρσες και έφτασε στο Μουντιάλ 2026
Έξω από το γήπεδο, ήταν ζωηρός. Ο κοντός της παρέας που οργάνωνες όλες τις φάρσες. Μέσα στο γήπεδο, ο πιο σοβαρός απ’ όλους. Όχι μόνο στο ποδόσφαιρο. Κάποτε, αφού έπαιξε ποδόσφαιρο σάλας το πρωί, μπήκε στην ομάδα στίβου για να καλύψει ένα κενό στην τετράδα της σκυταλοδρομίας.
Με τα μαθήματα δεν ασχολείτο. Γι’ αυτόν υπήρχε μόνο το ποδόσφαιρο. Στην Κορίνθιανς, ο Μαρτινέλι έμαθε την αυτοσυγκράτηση και εκεί ξεχώρισε αμέσως. Έμεινε στην ομάδα από το 2010 έως το 2014. Το όνειρό του ήταν να γίνει ο νέος Ρονάλντο «το φαινόμενο». Αυτός και ο πατέρας του ήταν τα πρότυπά του.
Όταν ο πατέρας του άλλαξε δουλειά και πήγε στο Ιτού, κάπου 100 χιλιόμετρα μακριά από το Σάο Πάολο άλλαξε ομάδα και βρέθηκε στις ακαδημίες της Ιτουάνο, λυπημένος καθώς η Κορίνθιανς ήταν το σπίτι του. Μεγάλωσε όμως ως παίκτης και έγινε πολύ πιο ώριμος, τόσο που «γυάλισε» στην Άρσεναλ και όλα πήραν τον δρόμο τους. Βοήθησε και πάλι ο πατέρας του. Ο Γκαμπριέλ Μαρτινέλι έχει διπλή υπηκοότητα (Βραζιλίας και Ιταλίας), καθώς ο πατέρας του, Ζοάο Κάρλος, είναι ιταλικής καταγωγής. Η κατοχή ιταλικού διαβατηρίου ήταν καθοριστική για την καριέρα του, αφού του επέτρεψε να πάρει μεταγραφή στην Άρσεναλ το 2019 χωρίς να χρειάζεται την αυστηρή άδεια εργασίας που απαιτείται για τους Νοτιοαμερικανούς παίκτες στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Ο Γκαμπριέλ Μαρτινέλι είναι αυτός που έστειλε τη Βραζιλία στους «32» του Παγκοσμίου Κυπέλλου ακριβώς τη στιγμή που ο εφιάλτης ενός αποκλεισμού από την Ιαπωνία είχε κάνει την εμφάνισή του. Σκόραρε στις καθυστερήσεις και οι Βραζιλάνοι είπαν «τέλος καλό, όλα καλά» και φυσικά πίνουν καϊπιρίνια στο όνομα του Γκαμπριέλ.