Η κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδος από τον ΟΦΗ αποτελεί τη δικαίωση ενός project που πρέπει να αξιοποιηθεί ως θεμέλιος λίθος της ανάπτυξης του ποδοσφαίρου μας για τα επόμενα χρόνια.
Για να αντιληφθεί τι σημαίνει στην ψυχή κάθε Ομιλίτη η επική κατάκτηση του κυπέλλου από τον Χρήστο Κόντη και τα παλικάρια του, αρκεί να δει μόνο ένα βίντεο. Το συγκλονιστικό κλάμα του Ηλία Πουρσανίδη, δευτερόλεπτα μετά την ολοκλήρωση του μεγάλου τελικού με τον ΠΑΟΚ στο Πανθεσσαλικό.
Θα γραφτούν και θα προβληθούν πολλά τις επόμενες μέρες, εβδομάδες, μήνες για το συγκλονιστικό remake του τελικού του 1987 με τον Ηρακλή στο ΟΑΚΑ. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Ευγένιος Γκέραρντ εκείνος που αντί να περπατά στους δρόμους του Ηρακλείου... περιφερόταν στους ώμους των φίλων του ΟΦΗ. Από τα ξημερώματα του Σαββάτου, ο Χρήστος Κόντης ζει το δικό του παραμύθι, τη δική του, τόσο ξεχωριστή, επιβράβευση!
Όταν μια φορά και έναν καιρό το 2126 τα... δισέγγονα του Μανώλη Βογιατζάκη (σ.σ.: του διευθυντή επικοινωνίας της ΠΑΕ ΟΦΗ και ενός ακόμη αφανή ήρωα της διαδρομής των τελευταίων ετών) θα επιμελούνται το ντοκιμαντέρ για τον δεύτερο αιώνα ζωής του «Ομίλου», είναι σίγουρο ότι οι μέρες που ζει από το βράδυ του Σαββάτου ολάκερη η Κρήτη θα αποτελούν ένα από τα πιο ξεχωριστά κεφάλαιά του.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο μέσα από τα μάτια του Ηλία Πουρσανίδη και του Μιχάλη Μπούση
Υπάρχει, όμως, και μια πιο ουσιαστική και λιγότερο... συναισθηματική προσέγγιση της κατάκτησης του Κυπέλλου Ελλάδος από μια ομάδα που πριν από λίγα χρόνια βρισκόταν στα πρόθυρα του ποδοσφαιρικού αφανισμού!
Μια καταγραφή της πραγματικότητας που δεν περιορίζεται στα στενά πλαίσια του οργανισμού του ΟΦΗ και της Κρήτης, αλλά σε ολόκληρο το ελληνικό ποδόσφαιρο. Όταν ο Μιχάλης Μπούσης ανακοίνωνε τον Οκτώβριο του 2018 ότι αναλαμβάνει τα διοικητικά ηνία μιας εκ των δημοφιλέστερων και πιο ιστορικών εκπροσώπων της ελληνικής Περιφέρειας, ο ΟΦΗ κινδύνευε -δίχως υπερβολή- να σβήσει ουσιαστικά από τον χάρτη του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.
Μια ΠΑΕ στα όρια... διάλυσης και οικονομικής ασφυξίας, ένας κόσμος που έβλεπε τη μεγάλη του αγάπη να υποβιβάζεται στη Γ' Εθνική. Μια περιπέτεια που βιώνουν σήμερα - ή βίωσαν τα προηγούμενα χρόνια - πολλές ακόμη «μεγάλες δυνάμεις» της επαρχίας που ομόρφαιναν τα Σαββατοκύριακά μας τις δεκαετίες του '80 και του '90: Η Λάρισα, η Παναχαϊκή, ο ΠΑΣ Γιάννινα, ο Πανηλειακός, η Ξάνθη, η Καστοριά, ο Πανσερραϊκός.
Καθόλη τη διάρκεια αυτής της οκταετίας, λοιπόν, ο ΟΦΗ θυμίζει ένα... μικρό Γαλατικό χωριό σε έναν κόσμο που κυριαρχεί η τοξικότητα, το οπαδικό δηλητήριο και ο ερασιτεχνισμός. Με τη βοήθεια του Ηλία Πουρσανίδη και των υπόλοιπων συνεργατών του, ο Μιχάλης Μπούσης άρχισε να χτίζει λιθαράκι - λιθαράκι ένα υγιές και σπάνιο για τα ελληνικά δεδομένα ποδοσφαιρικό project, με λίγο πιο... αμερικανική ματιά στις δομές του.
Θα μπορούσε να είχε καταρρεύσει το οικοδόμημά του σαν... χάρτινος πύργος υπό το βάρος ανεπιτυχών αποτελεσμάτων; Εννοείται! Θυμηθείτε απλά την εκκίνηση της φετινής σεζόν που έφερε τον ΟΦΗ στο χείλος του υποβιβασμού και τα λαϊκά δικαστήρια που στήνονταν κάθε Σαββατοκύριακο στις εξέδρες του Παγκρήτιου.
Ο Μπούσης και ο Πουρσανίδης, όμως, δεν βλέπουν το ποδόσφαιρο όπως μια μεγάλη πλειοψηφία παραγόντων που διοικούν συλλόγους με ξεχωριστή κληρονομιά και ιστορία. Και ήταν εξαιρετικά κομβικό... η δική τους ματιά να δικαιωθεί με μια στιγμή όπως η κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος.
Ο ΟΦΗ να αποτελέσει τη... φωτιά που θα οδηγήσει στην αναγέννηση του επαρχιακού ποδοσφαίρου
Ο ΟΦΗ το δρόμο του τον βρήκε! Η μετακόμιση στο Παγκρήτιο και ο σταδιακός εκσυγχρονισμός ενός εγκαταλελειμμένου σταδίου. Η διαρκής βελτίωση των συνθηκών εργασίας, η συνεχής ανάπτυξη σε υλικοτεχνικές υποδομές εντός των τειχών του «μαυρόασπρου» οργανισμού, όλα αυτά αποτελούν εγγύηση και για μελλοντικές επιτυχίες των Κρητικών, ενδεχομένως και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Η εξασφάλιση δεδομένης θέσης στη League Phase διοργάνωσης της UEFA την επόμενη σεζόν προσφέρει στον ΟΦΗ την πολυτέλεια ξεκούρασης και καλύτερης οργάνωσης ενός καλοκαιριού που δύναται να τον ανεβάσει επίπεδο, έναντι του ανταγωνισμού... των δικών του κυβικών.
Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι αυτό! Το πιο σημαντικό είναι η επιτυχία του ΟΦΗ να αποτελέσει τη σπίθα που θα ανάψει μια φωτιά αναγέννησης του ποδοσφαίρου της πάλαι ποτέ κραταιάς επαρχίας του.
Να γίνει η φλόγα που θα ενσαρκώσει τους στίχους του τραγουδιού που συνόδευσε ηχητικά τα επιτεύγματα του νέου κυπελλούχου Ελλάδος: Ανάψαμε φωτιά και μεγαλώνει! Αυτό πρέπει να γίνει ο ΟΦΗ: Η φωτιά που θα δείξει το δρόμο σε νέους... Μπούσηδες, που θα πείσει ισχυρούς επενδυτές να αναγεννήσουν από τις στάχτες τους ταλαιπωρημένους «κολοσσούς» της ελληνικής Περιφέρειας.
Η Κρήτη έχει ξανά έναν φάρο ελπίδας για το ποδοσφαιρικό της μέλλον
Υπάρχει και άλλο ένα στοιχείο που μεγιστοποιεί την ευθύνη του ΟΦΗ στην πιο «χρυσή» στιγμή της ιστορίας του. Η ιστορική κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδος συμπίπτει χρονικά με μια «μαύρη» περίοδο του ποδοσφαίρου της Κρήτης.
Με την οριστικοποίηση του υποβιβασμού της ομάδας των Χανίων από τη Super League στη Γ' Εθνική και τη μη εξασφάλιση ανόδου άλλης εκπροσώπου της Κρήτης στη δεύτερη κατηγορία, η Μεγαλόνησος θα βρεθεί τη νέα σεζόν για πρώτη φορά μετά από 17 ολόκληρα χρόνια (από την περίοδο 2008-2009) με μόλις μία ομάδα στις επαγγελματικές λίγες της χώρας: Τον ΟΦΗ.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο χρειάζεται ισχυρή Κρήτη, πανίσχυρο ΟΦΗ. Όπως χρειάζεται ξανά τον «Άγιαξ της Ηπείρου», τον βασανισμένο ΠΑΣ Γιάννινα, την «βασίλισσα» της Αχαϊας, Παναχαϊκή! Εχει ανάγκη μια πανίσχυρη Λάρισα, έναν υγιή και αναπτυσσόμενο Astera AKTOR, έναν ανταγωνιστικό Παναιτωλικό, έναν φιλόδοξο και οικονομικά αυτάρκη Πανσερραϊκό, μια φιλόδοξη Καλαμάτα. Χρειάζεται ξανά μια δυνατή Ξάνθη, έναν αναγεννημένο Πανηλειακό.
Αν η κατάκτηση κυπέλλου από τον ΟΦΗ αποτελεί σε λίγα χρόνια ορόσημο και σημείο αναφοράς για το restart του επαρχιακού ποδοσφαίρου, η αξία του συγκεκριμένου επιτεύγματος δεν θα περιορίζεται μόνο σε ένα δάκρυ, ένα κλάμα, ή ένα χτυποκάρδι περηφάνιας. Και τότε ο Μιχάλης Μπούσης, ο Ηλίας Πουρσανίδης, ο Μανώλης Βογιατζάκης και όλοι οι άνθρωποι που έκαναν ακόμη και τον Ευγένιο Γκέραρντ να δακρύζει ψηλά στον ουρανό, θα μπορούν να είναι διπλά και τριπλά περήφανοι για τον δικό τους... μοναχικό, αλλά τόσο ξεχωριστό δρόμο!