Το μπασκετικό ταξίδι του Κόντι Μίλερ ΜακΙντάιρ είχε αρκετές δυσκολίες και μία χαρακτηριστική λέξη, την υπομονή και ένα... παρατσούκλι.
Άλλωστε, ο ίδιος ο Αμερικανός το δηλώνει όπου σταθεί και όπου βρεθεί, πως η στάση ζωής του χαρακτηρίζεται από αυτήν τη συγκεκριμένη λέξη. Υπομονή, έτσι συστήνεται άλλωστε και στα σόσιαλ μίντια, βάζοντας τη λέξη «patience» δίπλα στο όνομά του.
Μπορεί στην Euroleague να τον γνωρίσαμε με τη φανέλα της Μπασκόνια, όταν… έσπασε τα κοντέρ πετυχαίνοντας triple double, φτάνοντας σε σημείο να θεωρείται ελίτ γκαρντ μετά τη σεζόν του στον Ερυθρό Αστέρα, που όπως όλα δείχνουν θα αποτελέσει και το διαβατήριο για να υπογράψει στον Ολυμπιακό το καλοκαίρι, αλλά χρειάστηκε αρκετή υπομονή σε όλη αυτήν την πορεία.
Ο Κόντι Μίλερ ΜακΙντάιρ και οι σημειώσεις σε έναν πίνακα
«Ο μοναδικός τρόπος που παίκτες σαν εμένα μπορούν να φτάσουν το ταβάνι τους είναι η σκληρή και καθημερινή δουλειά. Για μέρες, εβδομάδες, μήνες» αναφέρει ο Κόντι Μίλερ ΜακΙντάιρ σε συνέντευξή του. Με τα πρώτα βήματά του να γίνονται στο κολέγιο του Γουέικ Φόρεστ, ως συμπαίκτης του Ντίνου Μήτογλου τότε.
Και αρκετές στιγμές έφτασε στο σημείο να λέει πως ήρθε η ώρα να τα παρατήσει. Κάτι που όμως δεν έκανε και δικαιώθηκε, με τη βοήθεια ενός πίνακα στο σπίτι του. Τον γέμιζε με τις σημειώσεις και τους στόχους του, διαβάζοντάς τον κάθε φορά το πρωί, προτού κινήσει για την προπόνησή του στο Γουέικ Φόρεστ.
Στην τελευταία του κολεγιακή σεζόν, πίστεψε πως βρίσκεται στην καλύτερη κατάσταση της μπασκετικής του καριέρας. Ένας τραυματισμός στο πόδι τον οδήγησε σε πισωγύρισμα και του έδειξε το σκληρό πρόσωπο του αθλητισμού, παρότι εκείνος τηρούσε κατά γράμμα όσα σημείωνε στον πίνακά του.
Κόντι Μίλερ ΜακΙντάιρ ή αλλιώς ο... λύκος
Αυτή η υπομονή του συνέχισε να τον οδηγεί, ξυπνώντας τον… λύκο που έκρυβε μέσα του. «Συνήθως δε μιλάω τις ημέρες των αγώνων» αναφωνεί. Έχοντας το μυαλό του προσηλωμένο και συγκεντρωμένο στους στόχους του. Σαν πεινασμένος λύκος που ψάχνει… θήραμα εντός του παρκέ.
Την περίεργη, αυτή, σύνδεσή του μπορεί να την εντοπίσει κανείς πάλι στα social media. Συχνά - πυκνά συνοδεύει με έναν λύκο τα ποσταρίσματά του, αφού αποδέχεται πια αυτό το παρατσούκλι. «Ναι μπορείς να με αποκαλείς "λύκο" για αρκετούς λόγους. Μεγαλώνοντας, πάντα αγαπούσα τα σκυλιά. Πάντα ένιωθα μια έντονη έλξη στο να έχω έναν σκύλο, όπως πολλοί άνθρωποι, και μετά συνειδητοποίησα ότι η φυσική μου προσωπικότητα δεν ταιριάζει στο γήπεδο του μπάσκετ, επειδή δεν είμαι ιδιαίτερα επιθετικός, είμαι παθητικός και μερικές φορές απλώς παρασύρομαι από τη ροή των πραγμάτων. Μπορεί να θέλω να αλλάξω κάτι, αλλά δεν το αλλάζω.
Συνειδητοποίησα ότι για να παίξεις αυτό το άθλημα σε υψηλό επίπεδο, πρέπει να έχεις κάποιου είδους πολύ έντονη επιθετικότητα με συνέπεια. Έτσι, άρχισα να παρατηρώ διάφορους διάσημους ανθρώπους, διάφορους καλλιτέχνες, ράπερ, τραγουδιστές, κάποιους διάσημους παίκτες του μπάσκετ ή του ποδοσφαίρου. Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους χρησιμοποιούν διαφορετικά ονόματα. Πολλοί χρησιμοποιούν ένα όνομα που αντιπροσωπεύει μια διαφορετική προσωπικότητα ή σχεδόν ένα alter ego, ξέρετε;
Έψαξα, λοιπόν, περισσότερο γύρω από αυτό και πριν από μερικά χρόνια, αποφάσισα ότι αυτό θα ήταν το δικό μου alter ego. Όταν είμαι στο γήπεδο, προσπαθώ να γίνομαι κάτι διαφορετικό για να με βοηθήσω, πνευματικά, να είμαι πιο σταθερός στο μπάσκετ» παραδέχεται πριν από μερικά χρόνια, όταν ακόμα αγωνιζόταν στην ομάδα της Ανδόρα.
Άλλωστε, η καθιέρωσή του στην Euroleague ήρθε αργά. Βάζοντας δίπλα στο όνομά του την ταμπέλα του late bloomer. Αυτού δηλαδή που άργησε να δείξει πως ανήκει στο υψηλότερο επίπεδο, αλλά για δύο σεζόν στα τελευταία τρία χρόνια, αποτελεί τον καλύτερο δημιουργό της διοργάνωσης.
Βρίσκοντας τρόπους να… ταΐζει τον εαυτό του με κίνητρο κάθε μέρα που περνάει και φυσικά να κάνει «υπομονή». Έτσι, έφτασε να δημιουργεί ένα σάιτ που αποτύπωνε στιγμές από την καθημερινότητά του και έδειχνε στον κόσμο τη σειρά από τα ρούχα του. Μαντέψτε πώς ονόμασε το brand του. Ναι, σωστά μαντέψατε… patience!
«Όταν ήμουν στα 16-17 είχα πολύ έντονο άγχος. Νομίζω ήταν η ίδια περίοδος που βγήκε το Instagram· ήμουν στη στρατιωτική σχολή, έμπαινα στην εφαρμογή και έβλεπα παίκτες του NBA να φοράνε συγκεκριμένα ρούχα και φαινόταν σαν να ζουν τη ζωή των ονείρων τους. Έτσι, απέκτησα αρκετά έντονο άγχος με όλο αυτό, σε συνδυασμό και με κάποια προσωπικά οικογενειακά ζητήματα.
Και μια μέρα, δεν ξέρω πώς, άρχισα να επαναλαμβάνω τη λέξη "υπομονή". Έλεγα "κάνε υπομονή, κάνε υπομονή". Νομίζω πως για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, μέχρι τα 21 ή σχεδόν τα 22 μου, συνέχισα να λέω αυτή τη λέξη ξανά και ξανά, και τελικά ο κόσμος άρχισε να τη συνδέει μαζί μου. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι θα ήταν καλή ιδέα να ξεκινήσω μια σειρά ρούχων. Κάπως έτσι άρχισαν όλα» παραδέχεται.
Βήμα - βήμα, μέρα με τη μέρα ο… λύκος μεγάλωνε στο παρκέ, αλλά παραμένει «πεινασμένος». Κάπως έτσι, έφτασε στο σημείο να κεντρίζει το ενδιαφέρον μιας ομάδας εξίσου… διψασμένης, όπως ο Ολυμπιακός που έχει ως στόχο την κορυφή της Euroleague.