Ο Ιμπραχίμα Κονατέ μίλησε ανοιχτά για όλα όσα είδε και έζησε με τη Λίβερπουλ την τελευταία σεζόν, τονίζοντας ότι πάλεψε σκληρά με την κατάθλιψη.
Ο Γάλλος κεντρικός αμυντικός μεταξύ άλλων επισήμανε ότι τόσο ο θάνατος του Ντιόγκο Ζότα από τη μία στιγμή στην άλλη, όσο και ο χαμός του πατέρα του, ο οποίος ήταν άρρωστος τον επηρέασαν πολύ ψυχολογικά και τον έκαναν να χάσει τη Γη κάτω από τα πόδια του.
Ο Ιμπραχίμα Κονατέ υπογράμμισε ότι είναι πολύ σημαντικό, μετά από αυτά που είδε και έζησε, τόσο εκείνος, όσο και άλλοι που δίνουν βουβές μάχες να μιλάνε σε ανθρώπους που είναι δίπλα τους. Να ενημερώνουν άτομα που είναι στο περιβάλλον τους, καθώς αυτό μπορεί να βοηθήσει αρκετά κάποιον παίκτη.
Αναλυτικά όλα όσα είπε ο Ιμπαχίμα Κονατέ για τη σεζόν με τη Λίβερπουλ:
Για την κατάθλιψη στο ποδόσφαιρο και τα χρήματα:
«Υπάρχουν δύσκολες στιγμές, υπάρχει η κατάθλιψη. Μπορείς να υποφέρεις από κατάθλιψη και στο ποδόσφαιρο· δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεσαι να το πεις
Είναι αλήθεια ότι έχω ακούσει συχνά παίκτες να λένε ότι υποφέρουν από κατάθλιψη και τους οπαδούς ή τους ανθρώπους απέξω να μην καταλαβαίνουν, επειδή κερδίζουν πολλά χρήματα. Αλλά όχι, αυτό είναι βλακείες και δεν πρέπει να το λένε. Η κατάθλιψη είναι προσωπική· είναι βαθιά μέσα σου. Όταν έχεις κατάθλιψη, ξεκινάει από την καρδιά, ανεβαίνει στον εγκέφαλο και κυριεύει ολόκληρο το σώμα σου. Για μένα, αυτό είναι το δύσκολο, και πρέπει να μιλάμε γι' αυτό. Εγώ, όμως, δεν το έκανα. Δεν μπορούσα να μιλήσω σε κανέναν και εν τέλει κατάλαβα ότι ήταν λάθος».
Για τον τραγικό θάνατο του γείτονά του, Ζότα:
«Με διέλυσε. Δεν είχα ενδιαφέρον για τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή. Επιστρέφεις στο ποδόσφαιρο επειδή δεν έχεις επιλογή. Είμαστε υπάλληλοι σε έναν σύλλογο που μας πληρώνει κάθε μήνα, οπότε έχουμε καθήκοντα.
Δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να βγούμε ξανά στο γήπεδο και να παίξουμε γι' αυτόν και την οικογένειά του – καθώς και για τους εαυτούς μας. Δεν υπάρχει τρόπος να το ξεπεράσεις, αλλά μαθαίνεις να ζεις με αυτό».
Για την ασθένεια και την απώλεια του πατέρα του:
«Δεν ήξερα τι να κάνω. Δεν ήξερα αν έπρεπε να πάω σπίτι μου και να σταματήσω να παίζω, επειδή και η ομάδα με είχε ανάγκη. Δεν ήξερα με ποιον να μιλήσω γι' αυτό, οπότε τα κρατούσα όλα μέσα μου. Και αυτή είναι η συμβουλή που θα έδινα σε όλους: όταν νιώθετε πεσμένοι ή όταν συμβαίνει κάτι, πρέπει να μιλάτε στους γύρω σας. Μπορεί να σας βοηθήσει και να σας κάνει καλό. Εγώ δεν μίλησα γι' αυτό και το κράτησα για τον εαυτό μου. Οι γιατροί μάς είπαν στη συνέχεια ότι δεν του απέμενε πολύς χρόνος ζωής, αλλά δεν ξέραμε ότι θα συνέβαινε τόσο γρήγορα».
Για τη διαχείριση των απανωτών χτυπημάτων:
«Δεν υπήρξε ποτέ μια στιγμή που να ένιωσα ότι αναρώνω. Όλα αυτά τα τραγικά γεγονότα συνέβησαν τόσο γρήγορα και μόλις ένιωθα ότι έβγαζα το κεφάλι μου πάνω από το νερό, συνέβαινε κάτι άλλο.
Είχα την υποστήριξη όλων αυτών των οπαδών, που είναι εξαιρετικοί στη Λίβερπουλ, των συμπαικτών μου και ειδικά της οικογένειάς μου, αλλά έπρεπε επίσης να μάθω πώς να σταθώ ξανά στα πόδια μου μόνος μου, επειδή η ομάδα με χρειαζόταν περισσότερο από ποτέ και ξέρω ότι ο πατέρας μου θα ήθελε να επιστρέψω».