Χθες η εθνική ομάδα πόλο των ανδρών κατέκτησε το World Cup επικρατώντας επί της παραδοσιακής δύναμης του αθλήματος Ουγγαρίας σε έναν συγκλονιστικό τελικό που κρίθηκε στο τέλος.
Ήταν το πρώτο χρυσό μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση για την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης ανδρών, 29 χρόνια μετά το πρώτο της μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση (FINA CUP, ο πρόγονος του World Cup το 1997). Το ρόδι έσπασε και το ελληνικό πόλο έδειξε ότι για τις επόμενες μεγάλες διοργανώσεις θα είναι το φαβορί για τα μετάλλια.
Δεν είναι μόνο οι πολύ πετυχημένες εμφανίσεις (νικήσαμε σε τρεις ημέρες Μαυροβούνιο, Ιταλία και Ουγγαρία) αλλά και το ότι πραγματοποιήθηκαν με σημαντικές απουσίες για την ομάδα μας. Άρα, αυτή η εθνική ομάδα εκτός από «τσαγανό» έχει και βάθος. Και το σημαντικότερο: έδειξε ότι έχει αποκτήσει πλέον την νοοτροπία νικητή και αυτό φάνηκε και στα τρία συγκλονιστικά παιχνίδια, ιδίως όταν το παιχνίδι πήγαινε να «στραβώσει». Αυτό είναι ζωτικής σημασίας για τις επόμενες μεγάλες διοργανώσεις, με αποκορύφωμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες το 2028.
Στον αθλητισμό, ο δρόμος για την κορυφή δεν έχει ασανσέρ. Πρέπει να πας από τις σκάλες. Και εκεί θα κουραστείς, θα σκοντάψεις, θα στραβοπατήσεις, θα πέσεις. Όπως το έπαθε και η εθνική μας ομάδα σε προηγούμενες διοργανώσεις. Το ζητούμενο είναι κάθε φορά να σηκώνεσαι. Να σηκώνεσαι σοφότερος και αποφασιστικότερος. Και αυτό έχει καταφέρει να εμπνεύσει ο Θοδωρής Βλάχος στους παίκτες του. Το να έχεις τη νοοτροπία του νικητή δεν σημαίνει ότι πάντα θα νικάς. Σημαίνει ότι έχεις τη δύναμη να προσπαθείς συνεχώς για τη νίκη, να μην τα παρατάς. Και αν χάσεις, να μάθεις από αυτό, να βελτιωθείς και να γυρίσεις πεισμωμένος. Και αν κερδίσεις, να το ευχαριστηθείς, να βάλεις ένα ακόμα τουβλάκι στην αυτοπεποίθησή σου, αλλά μην εφησυχάσεις. Με λίγα λόγια, το ζητούμενο στον αθλητισμό είναι να πρωταγωνιστείς και κάθε τόσο θα νικάς, όχι πάντα. Όταν δεν νικάς να συνεχίζεις πιο αποφασισμένος, όταν νικάς να συνεχίζεις πιο ταπεινός. Τελικά, όταν προσπαθείς δεν χάνεις ποτέ: είτε κερδίζεις είτε μαθαίνεις και αυτό είναι κάτι που το βιώνεις στον αθλητισμό.
Ποιο είναι όμως το μυστικό και το πόλο τα καταφέρνει (σε αγόρια και κορίτσια) να φέρνει επιτυχίες για τη χώρα μας; Κατά τη γνώμη μου είναι τρεις λόγοι: Παράδοση, υγιές περιβάλλον, ευκαιρίες.
Παράδοση: Το ελληνικό πόλο έχει παράδοση ως ένα «τίμιο» άθλημα που έχει φέρει επιτυχίες στη χώρα. Δεν έχει τη δόξα και τη δημοφιλία του ποδοσφαίρου ή του μπάσκετ αλλά αναγνωρίζεται από την ελληνική κοινωνία η προσφορά του ήδη από τη δεκαετία του ’80 με τη συνεχή παρουσία σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Τα τελευταία χρόνια με τις επιτυχίες αγοριών και κοριτσιών σε παγκόσμιο επίπεδο έχει καθιερωθεί πλέον στη συνείδηση του κόσμου.
Υγιές περιβάλλον: Το πόλο έχει αποκτήσει μια καλή φήμη στην ελληνική κοινωνία με αποτέλεσμα ο γονιός να πηγαίνει το παιδί του (αγόρι ή κορίτσι) να ξεκινήσει πόλο. Έτσι, παρά τη στενότητα των χώρων, υπάρχει μια μεγάλη βάση που είναι απαραίτητη στην αθλητική πυραμίδα για να φτάσει σε μια ψηλή κορυφή. Στο πόλο δεν υπάρχει η εμπορικότητα, η δημοφιλία αλλά και η τοξικότητα που μπορεί να χαρακτηρίζει άλλα αθλήματα. Δεν έχει πολλά χρήματα το πόλο, αλλά είναι «νοικοκυρεμένο». Δεν θα κάνει κάποιος περιουσία από αυτό, έχει όμως καλά παιδιά, σχέσεις και «ψυχικό» εισόδημα.
Ευκαιρίες: Οι αθλητές και αθλήτριες του πόλο που ξεκινούν από τις υποδομές έχουν ευκαιρίες να παίξουν και στους συλλόγους τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι Έλληνες παίκτες να παίζουν και να πρωταγωνιστούν στις ελληνικές ομάδες (τώρα τελευταία και σε ξένες ομάδες). Οι πολύτιμες εμπειρίες και παραστάσεις που αποκομίζουν, η καλή αγωνιστική κατάσταση, η ανάληψη ευθύνης, έχουν αντανάκλαση και στη βελτίωση της ποιότητας της εθνικής ομάδας.
Για να κλείσω με τη χθεσινή επιτυχία στο Σύδνεϋ, το γεγονός ότι ακούγεται ο εθνικός μας ύμνος 15,000 km μακριά χάρη σε αυτά τα παιδιά του Θοδωρή Βλάχου, χάρη σε μια ελληνική ΟΜΑΔΙΚΗ προσπάθεια, έχει από μόνο του την αξία του. Δεν είναι πολλά τα πεδία όπου η χώρα μας των 10 εκ ανθρώπων φτάνει, μέσα από μια έντονα ανταγωνιστική διαδικασία, στην κορυφή του κόσμου. Και αυτό είναι κάτι που ο αθλητισμός μπορεί και μας το προσφέρει, να μας κάνει περήφανους και, γιατί όχι, να δίνει το παράδειγμα σε μια εποχή που ο ρόλος των υγιών προτύπων είναι περισσότερο αναγκαίος από ποτέ.