Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο λειτούργησε ως κυνικός επαγγελματίας, προδίδοντας δικαίως τα δικά του συναισθήματα.
Πρόκειται πραγματικά μία… τεράστια επιτυχία των Μπακς. Οποιαδήποτε στιγμή στην καριέρα του Γιάννη και αν τον ρωτούσες, η απάντηση θα ήταν ίδια. Να μείνει για πάντα στο Γουισκόνσιν.
Το σπίτι του, την οικογένειά του. Την πόλη του, το Μιλγουόκι. Σε όλη του την πορεία, ο Greek Freak βάζει δύο πράγματα στο ζύγι του. Την οικογένεια και το κίνητρο.
Οι Μπακς με τις αποφάσεις τους κατάφεραν λίγο λίγο και από λίγο, σαν… κινέζικο βασανιστήριο να του το αφαιρούν. Κάθε χρόνο μετά την πρωταθληματική τους σεζόν, τα «Ελάφια» έμοιαζαν και πιο αδύναμα.
Λυγισμένοι πολλές φορές από τους τραυματισμούς βασικών παικτών του κορμού τους, όπως ο Κρις Μίντλετον. Ο Τζρου Χόλιντεϊ έφυγε για άλλες πολιτείες, στον βωμό ενός… all in που ήταν καταδικασμένο να αποτύχει, με τον Ντέμιαν Λίλαρντ.
Και με τον Γιάννη να μένει στη μέση του κυκλώνα, μοναχικός καβαλάρης, έχοντας στις πλάτες του ένα ολόκληρο franchise, έναν οργανισμό που ξαναέβαλε στον χάρτη και μία πόλη που απέκτησε ζωή γύρω από τα 211 εκατοστά του.
Οι απογοητευτικοί Μπακς έδειξαν τον δρόμο στον Γιάννη Αντετοκούνμπο
Τρεις αποκλεισμοί σε πρώτο γύρο και αποκορύφωμα η περσινή σεζόν, που οι Μπακς δεν μπήκαν καν στο play in. Η χρονιά που ο Γιάννης τράβηξε οριστικά τη γραμμή και για πρώτη φορά στη ζυγαριά, η λογική κέρδισε το συναίσθημα.
Το δέσιμο δεν αρκούσε πια, μιας και ο Μπακς ήταν αδύνατο να του προσφέρουν κίνητρο. Σε ένα πολύ μεγάλο εύρος αυτών των ετών, ο Αντετοκούνμπο άκουγε διαρκώς σαν κακοπαιγμένη συγχορδία στα αυτιά του το τι… πρέπει να κάνει.
«Πρέπει να φύγεις για να διεκδικήσεις έναν ακόμα τίτλο».
«Πρέπει να φύγεις για να μεγαλώσεις το δικό σου legacy».
«Πρέπει να φύγεις» βρε αδερφέ για να βρεθείς σε μία μεγαλύτερη αγορά. Γεμάτος με… φορτωμένα πρέπει, ο ανταγωνιστικός του χαρακτήρας έκλεινε τα αυτιά και λειτουργούσε με βάση τις δικές του αρχές.
Έπρεπε να μείνει, έπρεπε να βρει τρόπο να πετύχει, έπρεπε να οδηγήσει ξανά τους Μπακς στον ίσιο δρόμο. Μέχρι που οι Μπακς έφτασαν να είναι ομάδα… tanking χωρίς εκείνον στο παρκέ.
Όταν κάτι... έσπασε οριστικά μέσα του
Στο κλείσιμο της περσινής σεζόν, φάνηκε να ραγίζει οριστικά το γυαλί. Να «σπάει» κάτι μέσα του. Δε θα έφευγε ποτέ, αν δεν του αφαιρούσαν το κίνητρο απ' τις φλέβες του. Εξ ου και κανείς στο Μιλγουόκι δεν μπορεί να τον ψέξει πλέον. Έμεινε, πάλεψε, ηττήθηκε, πάλεψε ξανά μέχρι εκεί που δεν πήγαινε άλλο.
Δεν έφυγε ποτέ γιατί… πρέπει να πάρει άλλον έναν τίτλο. Έφυγε επειδή τρέφεται από το πάλκο. Την παρουσία στη μεγάλη σκηνή, στα ραντεβού που η έκβαση είναι κομμάτι μιας ζαριάς. Στο δικό του μυαλό, όταν βρίσκεται εκεί, δε νιώθει τον φόβο της αποτυχίας.
Δε θεωρεί πως υπάρχει κάτι τέτοιο στον αθλητισμό άλλωστε. Τους δικούς του… τοίχους έχει μάθει να τους γκρεμίζει.
Στο Μιλγουόκι ήταν φανερό πως δεν μπορούσε να είναι πια παρών στα μεγάλα ραντεβού. Είναι πρακτικά αδύνατο να παίζει στα κόκκινα για μία ολόκληρη σεζόν στα 32 του.
Μέχρι που προτίμησε τα… περίπου κόκκινα της Heat Culture. Εκεί που συναντιούνται οι ιδιοφυίες των Έρικ Σποέλστρα και Πατ Ράιλι.
Οι Χιτ κατάφεραν σε αυτό το «σκληρό» πόκερ να τον εντάξουν στο δυναμικό τους, χωρίς να χάσουν το σημαντικότερο περιουσιακό τους στοιχείο, τον Μπαμ Αντεμπάγιο. Οι δυο τους είναι ικανοί να δημιουργήσουν το πιο dominant δίδυμο ψηλών στη λίγκα.
Παίρνοντας εννοείται και τις απαιτούμενες εγγυήσεις, καθώς δεν πιστεύω ότι φαντάζεται κανείς πως οι Χιτ δε θα κυνηγήσουν τουλάχιστον έναν γκαρντ.
Ο Greek Freak έκανε την αρχή, σπάζοντας τους κανόνες των δικών του «πρέπει». Βάζοντας για πρώτη φορά τον κυνισμό και τη λογική πάνω απ΄το συναίσθημα. Οι Χιτ έχουν μπροστά τους ένα… βουνό από πρέπει για να ποτίσουν ξανά τις φλέβες του με κίνητρο, δίνοντάς του τα εφόδια να σταθεί απέναντι στις δυνάμεις της Δύσης!
Έβαλε πάνω από όλα τη λογική για να προχωρήσει. Όπως έλεγε και ο Κούπερ στο Interstellar «πρέπει να αφήσεις κάτι πίσω, για να προχωρήσεις μπροστά».