Ο θάνατος του Φράνκο Μπαρέζι κλείνει ένα από τα σπουδαιότερα κεφάλαια στην ιστορία του ποδοσφαίρου και της Μίλαν. Η ζωή, οι θυσίες και ο μύθος ενός.... ρομαντικού.
Ο θάνατος του Φράνκο Μπαρέζι δεν σηματοδοτεί απλώς το τέλος της ζωής ενός σπουδαίου ποδοσφαιριστή. Σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής.
To παγκόσμιο ποδόσφαιρο σε πένθος: Πέθανε ο θρυλικός Φράνκο Μπαρέζι
Σπύρος Ζορμπάς: Ο λόγος που η Μίλαν τον «τσίμπησε» από τον Ολυμπιακό
Μιας εποχής στην οποία οι ποδοσφαιριστές δεν άλλαζαν φανέλες για μεγαλύτερα συμβόλαια, δεν κυνηγούσαν τη δημοσιότητα και δεν είχαν ανάγκη τα κοινωνικά δίκτυα για να γίνουν είδωλα. Ο Μπαρέζι έγινε αθάνατος μόνο με όσα έκανε μέσα στο γήπεδο και με τον χαρακτήρα που έδειξε έξω από αυτό, όντας ένας από τους τελευταίους... ρομαντικούς του ποδοσφαίρου.
Για περισσότερα από είκοσι χρόνια αποτέλεσε την ψυχή της Μίλαν, ενώ για εκατομμύρια φιλάθλους ήταν η απόλυτη ενσάρκωση του αρχηγού. Ήρεμος, σοβαρός, αξιοπρεπής και πάντα έτοιμος να βάλει την ομάδα πάνω από τον εαυτό του.
Η απόρριψη από την Ίντερ και η αδελφική «μάχη»
Η ζωή δεν του χαρίστηκε ποτέ. Για την ακρίβεια τον δοκίμαζε συνεχώς. Γεννήθηκε στις 8 Μαΐου του 1960 στο Τραβαλιάτο της επαρχίας Μπρέσια και έχασε τους γονείς του σε πολύ μικρή ηλικία. Μαζί με τα αδέλφια του αναγκάστηκε να ωριμάσει πρόωρα, βρίσκοντας στήριγμα μόνο στο ποδόσφαιρο.
Η πρώτη μεγάλη απογοήτευση ήρθε όταν δοκιμάστηκε στην Ίντερ. Οι άνθρωποι των «νερατζούρι» τον απέρριψαν θεωρώντας πως ήταν πολύ κοντός και αδύναμος για να αγωνιστεί ως αμυντικός στο κορυφαίο επίπεδο.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Φράνκο, ο Τζουζέπε (Μπέπε) Μπαρέζι, έγινε επίσης αρχηγός και θρύλος, αλλά της μεγάλης αντιπάλου, της Ίντερ. Θα πρέπει να τονίσουμε πως και οι δύο τους δοκιμάστηκαν σε νεαρή ηλικία από τους «νερατζούρι», όμως η Ίντερ επέλεξε να κρατήσει μόνο τον Τζουζέπε, απορρίπτοντας τον Φράνκο επειδή θεωρούσε ότι ήταν πολύ μικρόσωμος, με τον ίδιο να καταλήγει τελικά στη Μίλαν και να μη φεύγει... ποτέ από εκεί.
Για χρόνια τα δύο αδέλφια ήταν αντίπαλοι στα ντέρμπι του Μιλάνου, φορώντας μάλιστα και οι δύο το περιβραχιόνιο των αιώνιων αντιπάλων. Μάλιστα, για ένα διάστημα ζούσαν στο ίδιο διαμέρισμα στο Μιλάνο, αλλά κάθε φορά που πλησίαζε το Derby della Madonnina έβαζαν στην άκρη την αδελφική σχέση και γίνονταν οι μεγαλύτεροι αντίπαλοι μέσα στο γήπεδο.
Όπως είχε αποκαλύψει αργότερα ο Φράνκο, όποιος κέρδιζε το ντέρμπι… πλήρωνε το δείπνο της οικογένειας. Με τα χρόνια, η καριέρα του Φράνκο απογειώθηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε ενώ αρχικά τον αποκαλούσαν «Baresi 2» επειδή ήταν ο μικρότερος αδελφός, τελικά ο Τζουζέπε έμεινε στην ιστορία ως «ο άλλος Μπαρέζι».
Όταν ο Μπαρέζι έμεινε στη Serie B για χάρη της Μίλαν
Η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης του για τον σύλλογο ήρθε στις πιο δύσκολες στιγμές. Η Μίλαν υποβιβάστηκε δύο φορές στη Serie B, μία λόγω του σκανδάλου Totonero και μία λόγω αγωνιστικής αποτυχίας. Εκείνη την περίοδο αρκετοί κορυφαίοι ποδοσφαιριστές αποχώρησαν.
Ο Μπαρέζι όχι μόνο δεν έφυγε, αλλά δήλωσε ότι δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του σε άλλη ομάδα. Παρέμεινε, φόρεσε το περιβραχιόνιο και βοήθησε τη Μίλαν να επιστρέψει εκεί όπου ανήκε.
Για τους οπαδούς των «ροσονέρι» αυτή ήταν ίσως η σημαντικότερη στιγμή της καριέρας του. Όχι κάποιο τρόπαιο, αλλά η απόφασή του να μην εγκαταλείψει το καράβι όταν βυθιζόταν. Κάτι που στη σημερινή εποχή βλέπουμε σπάνια εώς... ποτέ.
Η ιστορία που άλλαξε για πάντα τη θέση του αμυντικού
Οι περισσότεροι κορυφαίοι στόπερ βασίζονταν στη δύναμη ή στο ύψος τους. Ο Μπαρέζι δεν είχε τίποτα από τα δύο σε υπερβολικό βαθμό.
Αυτό που τον έκανε μοναδικό ήταν το μυαλό του. Διάβαζε κάθε φάση πριν ακόμη δημιουργηθεί. Ήξερε πού θα καταλήξει η μπάλα πριν την πασάρει ο αντίπαλος. Η τοποθέτησή του, η τεχνική του κατάρτιση, οι μεταβιβάσεις του και η ικανότητά του να οργανώνει ολόκληρη την άμυνα με μία μόνο κίνηση, τον έκαναν τον απόλυτο λίμπερο.
Ο Αρίγκο Σάκι έχει δηλώσει πολλές φορές πως χωρίς τον Μπαρέζι δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί η περίφημη αμυντική γραμμή της Μίλαν και η παγίδα οφσάιντ που άλλαξε το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Δεν ήταν απλώς ένας αμυντικός. Ήταν κάτι σαν... προπονητής μέσα στο γήπεδο.
Η παρέα των αθανάτων
Στα τέλη της δεκαετίας του '80 και στις αρχές του '90 δημιούργησε μαζί με τους Πάολο Μαλντίνι, Αλεσάντρο Κοστακούρτα και Μάουρο Τασότι μία από τις κορυφαίες αμυντικές τετράδες που γνώρισε ποτέ το άθλημα.
Η Μίλαν εκείνων των χρόνων θεωρείται ακόμη και σήμερα από πολλούς η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών.
Αντιμετώπισε και νίκησε με εμφατικό τρόπο τις μεγαλύτερες δυνάμεις της Ευρώπης, με αποκορύφωμα το ιστορικό 4-0 επί της Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ στον τελικό του Champions League το 1994.
Η επιστροφή... θαύμα που έμοιαζε αδύνατη
Το καλοκαίρι του 1994 υπέστη σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο. Οι γιατροί υπολόγιζαν ότι θα χρειαζόταν τουλάχιστον έξι μήνες για να επιστρέψει.
Εκείνος όμως είχε διαφορετική άποψη. Δούλευε ατελείωτες ώρες καθημερινά και κατάφερε να επιστρέψει σε λιγότερο από τρεις μήνες για να προλάβει τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου απέναντι στη Βραζιλία.
Έκανε μία από τις καλύτερες εμφανίσεις της ζωής του, όμως η Ιταλία ηττήθηκε στα πέναλτι. Ο Μπαρέζι αστόχησε στην πρώτη εκτέλεση και ξέσπασε σε λυγμούς μετά το τέλος του αγώνα. Εκείνη η εικόνα έδειξε πόσο απαιτητικός ήταν πρώτα με τον εαυτό του και μετά με όλους τους άλλους.
Ο Μπαρέζι έγινε μύθος χωρίς να κυνηγήσει ποτέ του τη δημοσιότητα
Σε αντίθεση με πολλούς αστέρες της εποχής του, ο Μπαρέζι κράτησε την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα.
Δεν απασχόλησε ποτέ με σκάνδαλα, δεν αναζητούσε συνεντεύξεις και απέφευγε κάθε μορφή υπερβολής. Οι συμπαίκτες του τον περιέγραφαν ως έναν από τους πιο εργατικούς ανθρώπους που γνώρισαν ποτέ. Ήταν πάντα ο πρώτος που έφτανε στις προπονήσεις και από τους τελευταίους που αποχωρούσαν, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία ακόμη και στις πιο μικρές λεπτομέρειες.
Παράλληλα, βοήθησε αθόρυβα αρκετούς νεότερους ποδοσφαιριστές να προσαρμοστούν στη Μίλαν, χωρίς ποτέ να επιδιώξει δημόσια αναγνώριση γι' αυτό.
Η σχέση ζωής με τον Πάολο Μαλντίνι που... έχρισε ως διάδοχο
Αν και υπήρξε ο μεγάλος αρχηγός της Μίλαν, φρόντισε να προετοιμάσει μόνος του τον άνθρωπο που θα τον διαδεχόταν.
Ο Πάολο Μαλντίνι έχει παραδεχθεί πολλές φορές ότι έμαθε σχεδόν τα πάντα δίπλα στον Μπαρέζι. Τον αποκαλούσε «δεύτερο ποδοσφαιρικό πατέρα» και εξηγούσε πως ο τρόπος με τον οποίο διάβαζε το παιχνίδι ήταν πραγματικό μάθημα για κάθε αμυντικό.
Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί θεωρούν πως η σκυτάλη πέρασε απευθείας από τον Μπαρέζι στον Μαλντίνι, δημιουργώντας δύο συνεχόμενες γενιές κορυφαίων αρχηγών.
Τα τρόπαια... δε χωρούν σε μία βιτρίνα
Η καριέρα του είναι γεμάτη τίτλους. Κατέκτησε έξι πρωταθλήματα Ιταλίας, τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών, δύο Διηπειρωτικά Κύπελλα, τέσσερα Ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ, τέσσερα Σούπερ Καπ Ιταλίας και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 με την εθνική Ιταλίας.
Παράλληλα, αναδείχθηκε δύο φορές δεύτερος στην ψηφοφορία για τη Χρυσή Μπάλα (1989 και 1990), κάτι εξαιρετικά σπάνιο για αμυντικό, ενώ συμπεριλήφθηκε στις κορυφαίες ενδεκάδες όλων των εποχών από τη FIFA, την UEFA και την IFFHS.
Το Νο6 που πέρασε στην αιωνιότητα και ο... εγγονός
Όταν αποσύρθηκε το 1997, η Μίλαν πήρε μία ιστορική απόφαση. Απέσυρε οριστικά τη φανέλα με το Νο6.
Ο σύλλογος ξεκαθάρισε ότι θα ξαναδοθεί μόνο αν κάποια ημέρα τη φορέσει ο εγγονός του Μπαρέζι, εφόσον αγωνιστεί στην πρώτη ομάδα. Μέχρι σήμερα παραμένει ένα από τα πιο εμβληματικά νούμερα στην ιστορία του συλλόγου.
Μιά φορά Μίλαν, για πάντα Μίλαν
Μετά την αποχώρησή του δεν εγκατέλειψε ποτέ τη Μίλαν. Ανέλαβε διάφορους ρόλους στον οργανισμό, εργάστηκε στις ακαδημίες, υπήρξε πρεσβευτής του συλλόγου και τα τελευταία χρόνια ήταν επίτιμος αντιπρόεδρος, συνεχίζοντας να εκπροσωπεί τη φιλοσοφία του συλλόγου σε όλο τον κόσμο.
Για τη Μίλαν, ο Φράνκο Μπαρέζι δεν ήταν απλώς ένας πρώην ποδοσφαιριστής. Ήταν το πρόσωπο που ένωνε το ένδοξο παρελθόν με το παρόν και το μέλλον.
Γι' αυτό και ο θάνατός του δεν αποτελεί μόνο μια τεράστια απώλεια για τους «ροσονέρι». Αποτελεί μια απώλεια για το ίδιο το ποδόσφαιρο.
Γιατί μαζί του φεύγει ένας από τους τελευταίους ανθρώπους που απέδειξαν ότι η πίστη, η αξιοπρέπεια και η αφοσίωση μπορούν να κάνουν έναν ποδοσφαιριστή πολύ μεγαλύτερο ακόμη και από τα τρόπαιά του.