Ο Ολυμπιακός πήρε την πρόκριση στον τελικό του EuroLeague Super Cup με τον πιο «Ολυμπιακό» και τον πιο «μη Ολυμπιακό» τρόπο ταυτόχρονα.
Καταρχάς οφείλουμε να συζητάμε υπό το πρίσμα της εποχής, όχι μόνο για τον Ολυμπιακό αλλά για οποιαδήποτε ομάδα της EuroLeague. Στην ανετοιμότητα ήρθαν να προστεθούν και κάποιες απουσίες, όπως αυτήν του Νίκολα Μιλουτίνοφ που αποτελεί έτσι και αλλιώς… κολώνα στη ρακέτα του.
Ακόμα και έτσι, όμως, ο Ολυμπιακός τον βρήκε τον δρόμο στο φινάλε. Όπως ακριβώς το έκανε και στην Κρήτη, με ανατροπή απέναντι στη Φενέρμπαχτσε. Ανατροπή χρειάστηκε και τώρα!
Αν γινόταν ένα γκάλοπ πριν τον ημιτελικό και ρωτούσαν για τον MVP σε ένα κλειστό ματς, πολλοί, ενδεχομένως οι περισσότεροι θα απαντούσαν τον Εβάν Φουρνιέ ανεξαρτήτως με το ποιοι έχουν αριβάρει και φορούν πλέον τα «ερυθρόλευκα».
Θα απαντούσαν, δηλαδή, τον τύπο, δηλαδή, που το έκανε ξανά πριν από μερικούς μήνες, στο Final Four του Telekom Center. Πόσοι όμως θα απαντούσαν πως ο Ολυμπιακός θα έπαιρνε ένα τόσο κλειστό παιχνίδι, έχοντας στο φινάλε τον MVP της περσινής EuroLeague, Σάσα Βεζένκοφ μονοψήφιο στον πάγκο και δίπλα του τον Τάιλερ Ντόρσεϊ.
Ο Μπαρτζώκας δεν είναι... μάγος αλλά ο Ολυμπιακός έχει κάθε λύση
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δήλωσε αμέσως μετά το φινάλε του ημιτελικού πως κανείς προπονητής δεν είναι… μάγος. Χρειάστηκε όμως να βγάλει και ο ίδιος… λαγούς από το δικό του καπέλο, για να βρει ένα σχήμα που τελικά θα του είναι ταιριαστό.
Η αλήθεια είναι πως, ακόμα και ανέτοιμος και με τις απουσίες του, ο Ολυμπιακός έχει πάρα πολλούς παίκτες με τη δική τους επιθετική βαρύτητα, που μπορούν να προκαλέσουν έναν ιδιαίτερο… πανικό σε οποιαδήποτε άμυνα.
Μονάχα η παρουσία του Μοντέρο, του Φουρνιέ ή του Ντόρσεϊ, του Βεζένκοφ, είναι αρκετή για να απασχολήσει οποιαδήποτε άμυνα και να αφήσει αρκετούς χώρους για όποιον άλλον νιώθει έτοιμος.
Όπως ένιωσε ο Κόρι Τζόσεφ, που έχει επιστρέψει αέρινος και συχνά πυκνά περνάει τον προσωπικό του αντίπαλο με χαρακτηριστική ευκολία, δείχνοντας πως παρά την ηλικία του, έχει ένα ρεζερβουάρ γεμάτο… βενζίνη και κίνητρο. Έτοιμος και ο Εμπάι Εντιάι, που ήρθε ως σύρτης με τον Ταϊρίκ Τζόουνς, σε μια πεντάδα που δε χωρούσε ο Τάισον Γουόρντ (για να υπάρχει ο Φουρνιέ) να προσφέρει αμυντική ασφάλεια.
Ναι, στο σουτ από τις 45 μοίρες θα αστοχεί περισσότερες φορές από όσες ευστοχεί και εννοείται πως ο Ολυμπιακός έχει να διανύσει πάρα πολύ δρόμο για να παρουσιαστεί όπως τον σκέφτεται και τον οραματίζεται ο προπονητής του.
Ωστόσο, ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι μπορεί να τα βάλει με τις προσωπικότητές του στην επίθεση και να τα βάλει με μία άμυνα που δέχτηκε 12 πόντους στο τελικό βιράζ.
Ο Ολυμπιακός κέρδισε με τον πιο… Ολυμπιακό τρόπο, με την μπάλα στα χέρια ενός εκ των καλύτερων closer της EuroLeague, του Εβάν Φουρνιέ. Συνάμα κέρδισε αυτόν τον ημιτελικό με τον πιο «μη Ολυμπιακό» τρόπο, με τον MVP στον πάγκο, μαζί με τον Τάιλερ Ντόρσεϊ, με απολογισμό -2 στην αναλογία ασίστ λαθών και με σουτ in extremis από παίκτες που δε βασίζουν εκεί το παιχνίδι τους.
Καλό θα είναι, όμως, να αφήσουμε στην άκρη αρκετά από όσα γνωρίζαμε για εκείνον. Σε ένα ματς που απέδειξε ότι το τρανζίσιον θα γίνει κομμάτι της ταυτότητάς του, κάτι που δε διάλεγε εύκολα τα περασμένα χρόνια.
Όπως μαθαίνει ο Μπαρτζώκας την ομάδα του, αναμένουμε και εμείς να μάθουμε ποιος είναι ο φετινός τρόπος του Ολυμπιακού τελικά. Μιας ομάδας που πάτησε σε κορυφές… απωθημένα, έκλεισε αρκετούς κύκλους με παίκτες κομμάτι της ταυτότητάς της και είναι από νωρίς «διψασμένη» για νέες περιπέτειες.