Το μπάσκετ απέδειξε ξανά στην Εθνική πως είναι ένα πέρα για πέρα δίκαιο άθλημα.
Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά στο… μαύρο σκοτάδι του αποκλεισμού από το προσεχές MundoBasket 2027. Η ήττα από την Ουκρανία τη φέρνει σε ένα σημείο που χρειάζεται 5/5, αρχής γενομένης από το προσεχές ματς με την Ισπανία, αν δε θέλει να χάσει το τρένο για Κατάρ.
Και αν ο χαρακτηρισμός «μαύρο σκοτάδι» φαίνεται μικρός, σκεφτείτε πως μαζί με το MundoBasket, η Ελλάδα θα χάσει πολλά περισσότερα. Όπως το δικαίωμα για να ψάξει έναν πιο εύκολο δρόμο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2028. Κάτι που θα συμβεί μόνο μέσω του προ-Προολυμπιακού τουρνουά, αν η Ελλάδα δεν καταφέρει κάτι που τη δεδομένη χρονική στιγμή μοιάζει ακατόρθωτο.
Η ομάδα που πριν από σχεδόν έναν χρόνο, με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο παρόντα, επέστρεψε στα μετάλλια, κατακτώντας στη Ρίγα, το χάλκινο του EuroBasket 2025.
Κάποια στιγμή θα ερχόταν το πλήρωμα του χρόνου και θα πατούσε αυτήν τη… μπανανόφλουδα. Όπως την «πάτησε» η πρωταθλήτρια Ευρώπης του 2017, η Σλοβενία του Λούκα Ντόντσιτς που έμεινε εκτός της τελικής φάσης του Παγκοσμίου τότε, παρότι εστεμμένη.
Ο κίνδυνος των «παραθύρων» είναι αυτός και καμία φορά οι απαντήσεις είναι πολύ πιο απλές, τις δίνει το ίδιο το μπάσκετ.
Η αρχή έγινε απέναντι σε Ρουμανία και Πορτογαλία και βάρεσε… καμπανάκια
Ας ρίξουμε ξανά μια ματιά στα «παράθυρα» του Ιουλίου. Περίπου στα μέσα του καλοκαιριού τότε, με μια πολύ μεγάλη και απαιτητική σεζόν, οι πρωτοκλασάτοι παίκτες της Εθνικής προτίμησαν ή… προτιμήθηκε να ξεκουραστούν.
Τι λέγαμε τότε; Δεν μπορείς να ψέξεις όσους έδωσαν το παρών, γιατί απλώς τόσο μπορούσαν. Αν ρίξει κάποιος μια ματιά στη 12άδα της Εθνικής απέναντι σε Ρουμανία και Πορτογαλία θα αντιληφθεί πως οι 66 και 56 πόντοι αντίστοιχα, ήταν λογικό απότοκο και όχι κάποιο μαθηματικό παράδοξο.
Πόσο μακριά είναι η παραπάνω εξήγηση από αυτό που είδαμε κόντρα στην Ουκρανία. Ο Θανάσης Αντετοκούνμπο μίλησε για έναν «αόρατο τοίχο» κάθε φορά που η Ελλάδα πλησίαζε, αλλά αυτός ο τοίχος μόνο αόρατος δεν είναι.
Η Εθνική παρουσιάστηκε όσο πιο πλήρης γινόταν και ναι, η περίπτωση του Γιάννη Αντετοκούνμπο διαφέρει πλήρως από άλλους σταρ του NBA που αγωνίζονται αυτές τις ημέρες στα «παράθυρα». Διαφέρει όχι μόνο στην αλλαγή πολιτείας και τη μετακόμισή του στο Μαϊάμι, αλλά και ως προς το ιστορικό του και την επιβάρυνσή του. Μην ξεχνάμε πως την περσινή σεζόν προσέθεσε 36 παιχνίδια, με τους τραυματισμούς του στο Μιλγουόκι.
Επιστρέφοντας σε αυτούς που έδωσαν το παρών, η Εθνική παρουσιάστηκε όσο πιο πλήρης γινόταν. Και ναι, μπορεί να τα βάλει με την τύχη της τη… μαύρη, γιατί δεν έχει την πολυτέλεια να καλύψει την απουσία των Ρογκαβόπουλου και Χαραλαμπόπουλου ένεκα τραυματισμών.
Μια ομάδα γεμάτη ρολίστες, που στο πλαίσιο των ομάδων τους είναι υπερχρήσιμοι. Μην ξεχνάτε πώς ο Παπανικολάου… έσβησε μια σορό από NBAers στο περασμένο EuroBasket. Δίπλα του, όμως, είχε τον Γιάννη, τον Σλούκα και τρίτο πόλο τον Ντόρσεϊ.
Να σώσουμε οτιδήποτε και αν σώζεται
Ε, λοιπόν, αυτή η Εθνική που παρουσιάστηκε στη Ρίγα δεν μπορεί να ζήσει χωρίς υπερβάσεις από τον Ντόρσεϊ και με κακό Τολιόπουλο. Σε τέτοιο βαθμό που ο… απόστρατος Νικ Καλάθης επέστρεψε, δείχνοντας για άλλη μια φορά την αφοσίωσή του και έπαιξε σε ρυθμούς MVP.
Η απάντηση μερικές φορές έρχεται από το ίδιο το μπάσκετ. Οι 12 που παρατάχθηκαν απέναντι σε Πορτογαλία και Ρουμανία ηττήθηκαν γιατί τόσο μπορούσαν. Όπως αντίστοιχα και οι 12 που βρήκαν απέναντί τους την Ουκρανία του άστοχου και εκτός κλίματος Μίχαλιουκ.
Και ναι, δεν είναι η ώρα να βρεθεί τις ή τι πταίει, αφού αυτή είναι μια μεγάλη και ατέρμονη συζήτηση, που ξεκινάει από τις αναπτυξιακές λίγκες και φτάνει μέχρι το 6+6 της Basket League, που… επιτρέψτε μου, μόνο κακό κάνει στον Έλληνα παίκτη να θεωρεί δεδομένο ότι θα βρει συμβόλαιο επειδή τον έχουν ανάγκη και όχι γιατί το δικαιούται πραγματικά.
Να περιοριστεί η ζημιά απέναντι στην Ισπανία, να μείνουμε στο… κόλπο της πρόκρισης και βλέπουμε. Να μείνουν ζωντανές οι ελπίδες αλλά ο τοίχος που τα βάζουμε, μόνο αόρατος δεν είναι…