Η Εθνική πόλο δεν έγινε σήμερα μεγάλη ομάδα. Ήταν εδώ και χρόνια. Το χρυσό στο World Cup ήρθε για να δικαιώσει τον Θοδωρή Βλάχο, τους παίκτες του και μια ολόκληρη φιλοσοφία.
Η κατάκτηση του World Cup δεν είναι μία επιτυχία που γεννήθηκε μέσα σε έναν τελικό. Δεν είναι αποτέλεσμα μιας καλής εβδομάδας ή ενός επιτυχημένου τουρνουά. Είναι το επιστέγασμα μιας ολόκληρης εποχής για το ελληνικό πόλο, η οποία έχει ονοματεπώνυμο. Θοδωρής Βλάχος.
Από το 2014, όταν ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Εθνικής Ανδρών, η Ελλάδα έπαψε να είναι μια ομάδα που έκανε περιστασιακές υπερβάσεις. Έγινε μια εθνική ομάδα που όλοι περίμεναν να βρίσκεται στα μετάλλια. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα του προπονητή των επιτυχιών.
Από τις υπερβάσεις στη συνέπεια
Σε αυτά τα δώδεκα χρόνια η Ελλάδα κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, ανέβηκε στο βάθρο σε Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, πανηγύρισε επιτυχίες στο World Cup και καθιερώθηκε ως μία από τις ελάχιστες ομάδες που μπορούν να κοιτάζουν στα μάτια κάθε υπερδύναμη του αθλήματος.
Το σημαντικότερο, όμως, δεν ήταν τα μετάλλια. Ήταν η συνέπεια. Κάθε καλοκαίρι η Ελλάδα έμπαινε σε μία μεγάλη διοργάνωση γνωρίζοντας ότι μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος. Κάθε αντίπαλος αντιμετώπιζε την ελληνική ομάδα με σεβασμό και ποτέ ως αουτσάιντερ. Αυτό δεν συμβαίνει τυχαία. Χτίζεται μέσα από χρόνια δουλειάς, σταθερότητας και μιας ξεκάθαρης αγωνιστικής φιλοσοφίας.
Βέβαια, όσο μεγάλωνε η ομάδα, τόσο μεγάλωνε και η απαίτηση. Η ίδια κουβέντα ακουγόταν σχεδόν μετά από κάθε διοργάνωση. «Ναι, αλλά λείπει το χρυσό». Ήταν ίσως η μοναδική εκκρεμότητα μιας ομάδας που είχε καταφέρει σχεδόν τα πάντα.
Το μεγαλύτερο μετάλλιο; Η Εθνική πόλο δεν τελειώνει ποτέ!
Υπάρχει όμως κάτι που κάνει ακόμη πιο ξεχωριστό το έργο του Θοδωρή Βλάχου και δεν αποτυπώνεται σε κανένα μετάλλιο.
Οι περισσότερες μεγάλες εθνικές ομάδες περνούν δύσκολες μεταβατικές περιόδους όταν αποχωρούν οι ηγέτες τους. Η Ελλάδα όχι μόνο δεν λύγισε, αλλά συνέχισε να γίνεται ακόμη καλύτερη.
Ο Χρήστος Αφρουδάκης, ο Μανώλης Μυλωνάκης, ο Κώστας Μουρίκης, ο Γιώργος Δερβίσης και σταδιακά ο Γιάννης Φουντούλης ολοκλήρωσαν τον κύκλο τους με το εθνόσημο. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, μια τέτοια απώλεια εμπειρίας θα δημιουργούσε τεράστιο κενό.
Στην Ελλάδα συνέβη το αντίθετο.
Ο Στέλιος Αργυρόπουλος, ο Δημήτρης Σκουμπάκης, ο Κωνσταντίνος Κάκαρης, ο Νικόλας Παπαναστασίου, ο Δημήτρης Νικολαΐδης και αρκετοί ακόμη διεθνείς όχι μόνο ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις, αλλά κράτησαν την Εθνική στην κορυφή. Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία του Βλάχου. Δεν δημιούργησε απλώς μια ομάδα. Δημιούργησε μια συνέχεια.
Μήπως να την μετονομάσουμε σε... «Επίσημη επιτυχημένη»;
Το ελληνικό πόλο έχει καταφέρει κάτι που ελάχιστες χώρες μπορούν να περηφανεύονται ότι πετυχαίνουν. Η δεξαμενή του μοιάζει ανεξάντλητη.
Κάθε φορά που ένας σπουδαίος αθλητής αποχωρεί, ένας άλλος είναι έτοιμος να πάρει τη θέση του. Δεν πρόκειται για σύμπτωση ούτε για μια τυχερή γενιά. Είναι αποτέλεσμα των ακαδημιών, της ποιότητας των ελληνικών συλλόγων, αλλά και της νοοτροπίας που έχει περάσει όλα αυτά τα χρόνια στην Εθνική ομάδα.
Ο Βλάχος δεν βασίστηκε ποτέ σε δύο ή τρεις προσωπικότητες. Δημιούργησε ένα σύνολο στο οποίο ο καθένας γνωρίζει τον ρόλο του και η μία γενιά παραδίδει φυσιολογικά τη σκυτάλη στην επόμενη. Και αυτό μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν η συγκεκριμένη ομάδα θα πρέπει να πάρει το παρατσούκλι της... «Επίσημης επιτυχημένης». Πρόκειται εξάλλου για ενα αντιπροσωπευτικό συγκρότημα που δε θα πάψει ποτέ να μας κάνει υπερήφανους...