Η Εθνική Ιταλίας, μία από τις ιστορικότερες ομάδες στο ποδόσφαιρο, για τρίτη συνεχόμενη φορά είναι εκτός Μουντιάλ.
Μια ομάδα με 4 τρόπαια στην διοργάνωση, πίσω μόνο από την Βραζιλία, έχει να πάει σε τελική φάση από το 2014. Τότε κατά… διαβολική σύμπτωση, είχε πάει τελευταία φορά και η Ελλάδα.
Ομως άλλο Ελλάδα, άλλο Ιταλία. Δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία μια παγκόσμια πρωταθλήτρια να μην πάει σε τελική φάση 3 συνεχόμενες φορές. Και μάλιστα, μένοντας εκτός από πολύ υποδυέστερες ομάδες.
Από εκείνο τον αλησμόνητο τελικό του 2006 στα γήπεδα της Γερμανίας, με την κεφαλιά του Ζιντάν στον… Ματεράτσι που τελικά οδήγησε στην κατάκτηση του τροπαίου για την Σκουάντρα Ατζούρα, ακολούθησε η… καταστροφή.
Σε δύο σερί διοργανώσεις έμειναν εκτός από την φάση των ομίλων (την μία μάλιστα αποκλείστηκαν από… Σλοβακία και Νέα Ζηλανδία), ενώ το 2018, το 2022 και τώρα για το 2026, το Μουντιάλ θα το παρακολουθήσουν από τους τηλεοπτικούς δέκτες.
Το κάζο από την Σουηδία και τα… Βαλκάνια
Το πρώτο… κακό χτύπησε το 2017. Η Ιταλία έπαιζε στα μπαράζ με τη Σουηδία και έχασε με γκολ ενός παίκτη της ΑΕΚ. Ο Γιάκομπ Γιόχανσον με ένα ξερό σουτ -κι αφού κόντραρε σε πόδι αμυντικού της Ιταλίας, έκανε το 1-0, σκορ με το οποίο οι Σκανδιναβοί πήγαν στη Ρωσία και η Ιταλία σπίτι της…
Τα πράγματα… χειροτέρεψαν. Παρά την κατάκτηση του Euro, η Ιταλία έμεινε εκτός Μουντιάλ καθώς ξανά στα μπαράζ, ηττήθηκε από την Βόρεια Μακεδονία με το ίδιο σκορ (1-0) στο φινάλε του αγώνα, σε ένα από τα πλέον σοκαριστικά αποτελέσματα στην ιστορία των ευρωπαϊκών προκριματικών.
Το κακό… τρίτωσε χθες, με τη Βοσνία αυτή τη φορά, μια ακόμη χώρα από τα Βαλκάνια, να τους αφήσει εκτός στην διαδικασία των πέναλτι αυτή τη φορά.
Η Εθνική Ιταλίας σε μία «νέα πραγματικότητα»
Ο νέος αποκλεισμός από το Μουντιάλ επιβεβαίωσε αυτό που τα ιταλικά μέσα περιγράφουν πλέον ως “νέα πραγματικότητα”: οι “Azzurri” βρίσκονται εκτός τελικής φάσης για τρίτη συνεχόμενη διοργάνωση, μετά το 2018 και το 2022. Για μια χώρα με τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα, το γεγονός αυτό δεν αποτελεί απλώς αποτυχία, αλλά ιστορική τομή.
«Το να μην πας σε ένα Μουντιάλ, πονάει. Το να χάσεις δύο, είναι δύσκολο να το εξηγήσεις. Αλλά το να χάσεις τρία, είναι βαθιά απογοητευτικό» σχολίασε ο Κάρλος Αντσελότι, ο οποίος θα πάει στο Μουντιάλ ως προπονητής της Ιταλίας.
«Μιλάμε για μια ομάδα με ιστορία, με αστέρια, με ταυτότητα. Δεν είναι θέμα αποτελεσμάτων, αλλά το ότι έχουμε χάσει την νοοτροπία που είχαμε. Η εθνική ήταν ομάδα πειθαρχία, περηφάνιας και εξυπνάδας. Ολα αυτά λείπουν. Ταλέντο έχουμε, αλλά δεν έχουμε σταθερότητα, συγκέντρωση και υπευθυνότητα. Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό αυτό σε μια χώρα όπως η Ιταλία. Είναι ώρα να σκεφτούμε, να είμαστε ειλικρινείς και να πάμε για ένα rebuilding» πρόσθεσε.
Την ίδια ώρα τα ΜΜΕ και ο κόσμος στα σόσιαλ, επικρίνει έντονα την ομάδα. «Περίγελος», «κατάντια» και άλλα προσβλητικά σχόλια κυριαρχούν για τη νέα αποτυχία της Εθνικής τους ομάδα να περάσει στην τελική φάση της διοργάνωσης.
Εθνική Ιταλίας: Τα αίτια μιας συστημικής αποτυχίας
Σύμφωνα με τα ιταλικά δημοσιεύματα, η κρίση της εθνικής ομάδας δεν μπορεί να εξηγηθεί μεμονωμένα. Πρόκειται για αποτέλεσμα ενός συνδυασμού παραγόντων που επηρεάζουν συνολικά το ποδόσφαιρο της χώρας.
Πρώτον, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στην ανάπτυξη ταλέντων. Οι ιταλικοί σύλλογοι δίνουν όλο και λιγότερο χρόνο συμμετοχής σε νεαρούς Ιταλούς ποδοσφαιριστές, προτιμώντας ξένους. Αυτό έχει οδηγήσει σε έλλειψη παικτών υψηλού επιπέδου, ιδιαίτερα σε θέσεις-κλειδιά.
Δεύτερον, η Serie A έχει χάσει τη δυναμική της σε οικονομικό και αγωνιστικό επίπεδο. Σε σύγκριση με άλλα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, υστερεί σε επενδύσεις, υποδομές και ανταγωνιστικότητα. Η πτώση αυτή αντανακλάται άμεσα στην εθνική ομάδα.
Τρίτον, παρατηρείται αγωνιστική στασιμότητα. Η Ιταλία δεν έχει προσαρμοστεί πλήρως στις σύγχρονες απαιτήσεις του ποδοσφαίρου, παραμένοντας σε ξεπερασμένα μοντέλα παιχνιδιού. Η παραδοσιακή της αμυντική ταυτότητα δεν συνοδεύεται πλέον από την ποιότητα που την έκανε κάποτε επιτυχημένη.
Τέλος, η έλλειψη σταθερότητας σε επίπεδο προπονητών και διοίκησης επιδεινώνει την κατάσταση. Συχνές αλλαγές και απουσία μακροπρόθεσμου σχεδιασμού δεν επιτρέπουν τη δημιουργία μιας συνεκτικής ομάδας με σαφή αγωνιστική ταυτότητα.
Το «ψέμα» της κατάκτησης του EURO και το αβέβαιο μέλλον
Μέσα σε αυτή τη μακρά περίοδο παρακμής, η κατάκτηση του EURO 2020 αποτέλεσε μια φωτεινή εξαίρεση. Ωστόσο, όπως επισημαίνουν τα ιταλικά μέσα, η επιτυχία αυτή λειτούργησε περισσότερο ως παρένθεση παρά ως ένδειξη επιστροφής στην κορυφή. Αντί να σηματοδοτήσει μια νέα αρχή, έκρυψε προσωρινά τα βαθύτερα προβλήματα.
Η συνέχεια απέδειξε ότι η Ιταλία δεν είχε αλλάξει ουσιαστικά. Οι αποκλεισμοί που ακολούθησαν ανέδειξαν τη δομική φύση της κρίσης. Σήμερα, η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη όχι μόνο με αγωνιστικά ζητήματα, αλλά και με ένα ευρύτερο πρόβλημα ταυτότητας στο ποδόσφαιρο.
Το συμπέρασμα που κυριαρχεί στον ιταλικό Τύπο είναι σαφές: χωρίς ριζικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα, από τις ακαδημίες έως τη διοίκηση, η επιστροφή της Ιταλίας στην ελίτ του παγκόσμιου ποδοσφαίρου δεν είναι δεδομένη. Αντίθετα, υπάρχει ορατός κίνδυνος η απουσία από τις μεγάλες διοργανώσεις να συνεχιστεί, μετατρέποντας μια προσωρινή κρίση σε μόνιμη κατάσταση.