Τέσσερις συνεχόμενες παρουσίες της Εθνικής U-20 στους «8» της Ευρώπης, με τον Παπαδόπουλο στο τιμόνι, δεν είναι σύμπτωση. Είναι αποτέλεσμα δουλειάς που η Ελλάδα οφείλει και πρέπει να αξιοποιήσει.
Οι επιτυχίες στις μικρές εθνικές ομάδες συχνά αντιμετωπίζονται ως όμορφες καλοκαιρινές ιστορίες. Χειροκροτούνται, πανηγυρίζονται για λίγες ημέρες και στη συνέχεια μπαίνουν στο αρχείο.
Αν όμως υπάρχει μία περίπτωση που η Ελλάδα δεν πρέπει να επαναλάβει αυτό το λάθος, είναι αυτή του Κώστα Παπαδόπουλου.
Τέσσερις συνεχόμενες παρουσίες της Εθνικής Νέων Ανδρών στα προημιτελικά του EuroBasket U20 δεν είναι προϊόν τύχης.
Δεν γίνεται να μιλάμε για σύμπτωση όταν διαφορετικές φουρνιές, με διαφορετικά χαρακτηριστικά και διαφορετικό βαθμό ταλέντου, παρουσιάζουν σταθερά ανταγωνιστική εικόνα απέναντι στις κορυφαίες σχολές της Ευρώπης. Ας μη σταθούμε σε ονόματα, γιατί όλα τα παιδιά κάνουν τη δική τους μεγάλη προσπάθεια.
Οι νίκες έχουν την μικρότερη σημασία
Η μεγαλύτερη επιτυχία του Παπαδόπουλου δεν είναι οι προκρίσεις. Είναι ότι σχεδόν κάθε χρόνο παρουσιάζει ομάδες με ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα.
Παίκτες που παίζουν με πειθαρχία, ξέρουν τους ρόλους τους, βγάζουν ένταση στην άμυνα και δείχνουν να εξελίσσονται μέσα στη διοργάνωση. Αυτό είναι το πραγματικό κέρδος στις αναπτυξιακές ηλικίες.
Γιατί στόχος δεν είναι απλώς ένα μετάλλιο. Είναι να παραδίδεις στην Εθνική Ανδρών μπασκετμπολίστες που είναι έτοιμοι να αντέξουν το επόμενο επίπεδο. Δεν θα υπάρχει κανένα απολύτως νόημα, αν μια Εθνική μικρής ηλικιακής κατηγορίας σαρώσει τα χρυσά και οι παίκτες αργότερα... χαθούν.
Να μη γίνουν τα ίδια λάθη
Η Ελλάδα έχει πληρώσει στο παρελθόν το γεγονός ότι πολλές υποσχόμενες γενιές δεν βρήκαν ποτέ ξεκάθαρη γέφυρα προς την Εθνική Ανδρών.
Τώρα όμως διαμορφώνεται κάτι διαφορετικό. Τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται συνεχώς νέοι παίκτες με προοπτική, οι οποίοι μεγαλώνουν μέσα σε ένα απαιτητικό και οργανωμένο περιβάλλον στις μικρές εθνικές.
Το ζητούμενο πλέον δεν είναι να τους ανακαλύψουμε. Είναι να μην τους χάσουμε στην πορεία.
Η Ομοσπονδία καλείται να εκμεταλλευτεί αυτή τη συνέχεια. Να δημιουργήσει μία ενιαία φιλοσοφία από τις μικρές ηλικίες μέχρι την Εθνική Ανδρών, ώστε οι αθλητές να μην ξεκινούν από το... μηδέν κάθε φορά που αλλάζουν επίπεδο.
Η μετάβαση πρέπει να γίνει πιο ομαλή, με περισσότερες συμμετοχές σε προετοιμασίες, περισσότερη επαφή με τους διεθνείς της Ανδρών και ένα ξεκάθαρο πλάνο εξέλιξης. Όπως ακριβώς συμβαίνει σε άλλες σχολές παραγωγής παικτών (Γαλλία, Ισπανία κλπ).
Το μεγαλύτερο ψέμα του μπάσκετ: «Να ψηθούν»
Ίσως σε λίγα χρόνια να μη θυμάται κανείς ποια θέση κατέλαβε η Ελλάδα στο EuroBasket U20 του 2026. Θα θυμάται όμως ποιοι παίκτες βγήκαν από αυτή τη διαδρομή και πόσοι από αυτούς φόρεσαν με επιτυχία τη φανέλα της Εθνικής Ανδρών.
To garbage time, τα 5-10 λεπτά σε έναν αδιάφορο αγώνα πρωταθλήματος είναι στάχτη στα μάτια. Και μια από τις μεγαλύτερες ανοησίες είναι η φράση «να ψηθούν».
Κανένας παίκτης δεν απέκτησε εμπειρίες μέσα σε ένα περιορισμένο χρόνο συμμετοχής.
Αν θέλουμε να δούμε την Εθνική ομάδα να πετυχαίνει, τότε θα πρέπει να εμπιστευτούμε τους Έλληνες παίκτες. Με σημαντικό χρόνο συμμετοχής, με ανοχή στα λάθη απειρίας, με επιμονή και πίστη.
Διαφορετικά, ας μην διαμαρτυρόμαστε για το ταλέντο που... λέιπει. Κανένα ταλέντο δεν λείπει. Απλώς χρειάζονται γενναίες αποφάσεις. Και ιδιαίτερα οι μεγάλοι σύλλογοι της χώρας, στον βωμό του άμεσου αποτελέσματος, δε θέλουν ή δε βρίσκουν το θάρρος να τις πάρουν...