Στην ιστορία των Μουντιάλ υπάρχουν θρύλοι που κατέκτησαν το βαρύτιμο τρόπαιο. Ωστόσο, στην καρδιά πολλών είναι και εκείνοι που έφτασαν κοντά, αλλά, ηττήθηκαν.
Είναι αυτοί που άφησαν το στίγμα τους για όλα όσα έκαναν. Ή με τον τρόπο που τα έκαναν στο μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό τουρνουά. Άλλοι με τα γκολ τους, άλλοι με τις επεμβάσεις τους. Ωστόσο, στην ιστορία του Μουντιάλ υπάρχουν κάποιοι ποδοσφαιριστές που έμειναν με έντονα γράμματα σε αυτή για το γεγονός ότι δεν σήκωσαν το βαρύτιμο τρόπαιο.
Ίσως να τους έλειπε η τύχη; Ίσως να τους έλειπε το καθαρό μυαλό την κατάλληλη στιγμή; Παρόλα αυτά οι παρακάτω παίκτες αποτελούν κομμάτι της ιστορίας των Παγκοσμίων Κυπέλλων.
Φέρεντς Πούσκας: O πρώτος... αδικημένος
Ο Φέρεντς Πούσκας κατέκτησε τα πάντα με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Τα πήρε όλα. Ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής τόσο της ισπανικής ομάδας, όσο και της εθνικής Ουγγαρίας. Γι' αυτό τον λόγο και οι Μαγυάροι ήταν το πρώτο φαβορί για την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954 στην Ελβετία. Και έφτασαν κοντά. Πάρα πολύ κοντά, καθώς στον τελικό προηγήθηκαν με σκορ 2-0 κόντρα στη Δυτική Γερμανία. Ωστόσο, αυτοί που χαμογέλασαν στο τέλος ήταν οι Γερμανοί, όπου άφησαν τον Φέρεντς Πούσκας με τη... χαρά της συμμετοχής σε έναν μεγάλο τελικό.
Γιόχαν Κρόιφ: Θρύλος και χωρίς Μουντιάλ
Δεν άλλαξε μόνο το επίπεδο του Άγιαξ. Αλλά και εκείνο της εθνικής Ολλανδίας. Ο Γιόχαν Κρόιφ αγωνίστηκε μόλις σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο (1974) με τους «οράνιε», όμως, τους οδήγησε στον τελικό του τουρνουά με αντίπαλο τη Δυτική Γερμανία. Μάλιστα, μετά από δική του κούρσα η Ολλανδία μόλις στο 2' κέρδισε πέναλτι, το οποίο μετέτρεψε σε γκολ ο Γιόχαν Νέεσκενς. Αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό με τους οικοδεσπότες, Γερμανούς, να το... γυρίζουν και να παίρνουν τη νίκη με 2-1.
Εουσέμπιο: Μία ομάδα μόνος του
Πριν τον Κριστιάνο Ρονάλντο εκείνος που ήταν μία (εθνική) ομάδα μόνος του για την Πορτογαλία ήταν ο Εουσέμπιο. Ο «μαύρος πάνθηρας» έκανε ένα μυθικό τουρνουά το 1966 στην Αγγλία, όπου και σημείωσε εννιά γκολ. Ωστόσο, δεν έφτασε στην κορυφή μα στην τρίτη θέση που ήταν κάτι ξεχωριστό για την Πορτογαλία για εκείνη την εποχή, αλλά και για πολλά χρόνια αργότερα που ακολούθησαν.
Ζίκο: Είχε την... χάρη, αλλά όχι την αποτελεσματικότητα του Πελέ
Ο Ζίκο είχε το παρατσούκλι «λευκός Πελέ». Ήταν μέλος της εθνικής Βραζιλίας, όπου έπαιξε -πιθανώς- το καλύτερο ποδόσφαιρο, όμως, δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει ως το τέλος ή να διεκδικήσει σε έναν τελικό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Είναι από τους παίκτες που σίγουρα θα μπορούσαν να πάρουν κάτι καλύτερο σε Μουντιάλ αν σκεφτεί κανείς την κλάση και την ποιότητα που διέθετε.
Μάρκο Φαν Μπάστεν: Ούτε που θέλει να τα θυμάται
Δεν ήταν μόνο ένας από τους καλύτερους επιθετικούς της εποχής του ο Μάρκο Φαν Μπάστεν. Ήταν αυτός που σημείωσε ένα θρυλικό και μοναδικό γκολ στον τελικό του Euro το 1988, όπου έδωσε το τρόπαιο στους «οράνιε» (που ήταν και παραμένει το μοναδικό στην ιστορία τους μέχρι και σήμερα). Ωστόσο, η παρουσία του σε Μουντιάλ μόνο ανάλογη της κλάσης και της ποιότητάς του δεν ήταν, καθώς το 1990 όχι μόνο αποκλείστηκε στα προημιτελικά με την Ολλανδία, αλλά ολοκλήρωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο χωρίς ένα γκολ.
Μισέλ Πλατινί: Τα πήρε όλα εκτός από ένα Μουντιάλ
Ο Μισέλ Πλατινί μπορεί να μην ήταν από τους πρώτους σπουδαίους Γάλλους ποδοσφαιριστές. Μιας και πριν από εκείνον υπήρχαν φιγούρες όπως ο Ραϊμόν Κοπά και Ζιστ Φοντέιν. Παρόλα αυτά ήταν εκείνος που ανέβασε τους «τρικολόρ» επίπεδο και τους οδήγησε, μέχρι και στην κατάκτηση του πρώτου τους Euro το 1984 και σε ατομικό επίπεδο κατέκτησε τρεις συνεχόμενες «Χρυσές Μπάλες». Ωστόσο, τόσο στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 και του 1986 έφτασε μέχρι τα ημιτελικά, όπου και τις δύο φορές αποκλείστηκε από τη Δυτική Γερμανία.
Ρομπέρτο Μπάτζιο: Θεός ή τελικά ένας απλός κοινός θνητός;
Για τους Ιταλούς ο Ρομπέρτο Μπάτζιο ήταν κάτι παραπάνω από ένας παίκτης. Ήταν κάτι παραπάνω από ένας βιρτουόζος της μπάλας. Όταν εκείνος την είχε στα πόδια του την... εξαφάνιζε. Έκανε μαγικά πράγματα. Ο «μικρός Βούδας» (όπως ήταν και το χαρακτηριστικό του παρατσούκλι) έδειξε την κλάση του σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα (1990, 1994,1998).
Όμως, σε κανένα δεν χαμογέλασε. Αντιθέτως έγινε τραγική φιγούρα για τους Ιταλούς όταν στο Μουντιάλ του 1994 και ενώ έχει πάρει από το... χεράκι την «σκουάντρα ατζούρα» σημειώνοντας πολλά και καθοριστικά ματς στα νοκ-άουτ, εν τέλει είναι εκείνος που χάνει το μοιραίο πέναλτι στον τελικό του 1994, λέγοντας μερικά χρόνια αργότερα: «Τα πέναλτι τα χάνουν μόνο όσοι έχουν το κουράγιο να τα εκτελέσουν».
Πάολο Μαλντίνι: Ο πιο «γκαντέμης» Ιταλός
Για τους πιο πολλούς ο Πάολο Μαλντίνι ήταν και παραμένει ένας από τους καλύτερους και πιο πετυχημένους αμυντικούς όλων των εποχών. Ωστόσο, από την τροπαιοθήκη του απουσιάζει το μετάλλιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Έφτασε κοντά αλλά δεν το κατέκτησε, καθώς πέρα από τον χαμένο τελικό του 1994 έπαιξε σε ακόμη τρεις διοργανώσεις. Το... ειρωνικό της όλης υπόθεσης είναι ότι αποσύρθηκε από την εθνική Ιταλίας το 2002 με τη «σκουάντρα ατζούρα» να το... κατακτά τέσσερα χρόνια αργότερα (2006) με αντίπαλο τη Γαλλία.
Όλιβερ Καν: Αλάνθαστος μέχρι και τον τελικό
To 2002 o Όλιβερ Καν έκανε κάτι μοναδικό. Κάτι σπουδαίο. Σε μία μέτρια έως κακή εθνική Γερμανίας αυτός ήταν εκείνος που ξεχώριζε. Ένας τερματοφύλακας ήταν η ψυχή των «πάντσερ» που χωρίς εκείνον δύσκολα θα έφταναν, μέχρι και τον τελικό, όπου βρήκαν τη Βραζιλία.
Για το πόσο καλός ή καθοριστικός ήταν ο «Τιτάνας» Καν φαίνεται από το γεγονός ότι αναδείχτηκε MVP του τουρνουά, παρά το γεγονός ότι έχασε στον τελικό από τη «σελεσάο» με σκορ 2-0 με το πρώτο από τα δύο γκολ να προέρχεται έπειτα από δικό του λάθος.