Ο Κριστιάνο Ρονάλντο έκανε την Πορτογαλία να ονειρευτεί ξανά και έπειτα από ένα μακρύ ταξίδι που άρχισε τον Αύγουστο του 2003, πήρε την μεγάλη απόφαση να αποσυρθεί από την εθνική του ομάδα.
«Η Πορτογαλία θα είναι πάντα μέσα μου». Λόγια αληθινά μέσα από την καρδιά του Κριστιάνο Ρονάλντο που έχει να υπερηφανεύεται ότι είναι ο μεγάλος θρύλος της. Για την εθνική του ομάδα, κατέθεσε την ψυχή του στο χορτάρι 23 χρόνια, αγαπήθηκε, αγάπησε και στα 41 του χρόνια ήρθε το... τέλος εποχής του αρχηγού που παραδίδει τη φανέλα με το νούμερο «7».
Κι όλα αυτά μετά από 234 συμμετοχές με το εθνόσημο και 146 γκολ. Ήταν ο παίκτης που την έκανε να ονειρευτεί ξανά και την οδήγησε στην απόλυτη στιγμή της με την κατάκτηση του Euro το 2016, ενώ την πήρε από το... χέρι για να την οδηγήσει και στα τρόπαια του Nations League το 2019 και το 2025.
Μια απόφαση που ήρθε έπειτα από μια ιδιαίτερα έντονη και έκρυθμη περίοδο με διαμάχες με τον προπονητή της ομάδας, Ζόρζε Ζεσούς που είχαν ως αποτέλεσμα να αποχωρήσει από την αποστολή και να βγάλει τον πολύπειρο τεχνικό στη... σέντρα για τον τρόπο που του συμπεριφέρθηκε.
Τέλος εποχής για τον σπουδαίο Κριστιάνο Ρονάλντο στην Πορτογαλία
Φυσικά, η ανακοίνωση της απόσυρσης του Ρονάλντο ήταν... κεραυνός εν αιθρία και είναι παντού πρώτο θέμα. Κι όλα αυτά αφού έχει προηγηθεί και το «τέλος» του Λιονέλ Μέσι από την εθνική Αργεντινής, με τον έναν αστέρα μετά τον άλλο να ρίχνει τίτλους τέλους και να αφήνει τεράστια και σπουδαία παρακαταθήκη.
Ο Πορτογάλος σούπερ σταρ δημοσίευσε ένα βίντεο στους επίσημους λογαριασμούς του όπου διαβάζει ένα γράμμα και στην διάρκεια που μιλά, παίζουν διάφορες στιγμές του από την εθνική του ομάδα, ενώ όπως ήταν φυσικό και επόμενο, το ένα σχόλιο διαδέχεται το άλλο, όχι μόνο από τον κόσμο, αλλά και συμπαίκτες και αντιπάλους του.
«Αποχωρώ με το κεφάλι ψηλά - Έδωσα ό,τι είχα για τη φανέλα»
«Προς όλους τους Πορτογάλους, Έφτασε η μέρα να παραδώσω τη φανέλα με το νούμερο 7 της εθνικής ομάδας, της ομάδας όλων μας. Ποτέ δεν ένιωσα ότι αυτή η φανέλα ανήκε αποκλειστικά σε μένα. Όμως, για 23 χρόνια είχα το προνόμιο και την ευθύνη να τη φοράω, να την υπερασπίζομαι και να την κουβαλάω μαζί μου στα γήπεδα όλου του κόσμου.
Σήμερα έφτασε η στιγμή να την παραδώσω στις επόμενες γενιές. Δεν ήταν μια εύκολη απόφαση, γιατί υπάρχουν αποφάσεις που δεν τις παίρνεις μόνο με το μυαλό, αλλά και με την καρδιά. Ολοκληρώνεται μια διαδρομή που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2003 και άλλαξε για πάντα τη ζωή μου. Όταν κοιτάζω πίσω και σκέφτομαι όλα όσα έζησα με την εθνική ομάδα, δεν βλέπω μόνο αγώνες, γκολ, ρεκόρ ή τρόπαια.
Βλέπω ανθρώπους. Βλέπω μετανάστες που, για 90 λεπτά, ένιωθαν την Πορτογαλία λίγο πιο κοντά τους. Βλέπω εκατομμύρια Πορτογάλους που δεν γνώρισα ποτέ προσωπικά, αλλά που έγιναν μέρος της ζωής μου. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα παιχνίδι. Το ποδόσφαιρο είναι οι άνθρωποι.
Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας μου στην εθνική ομάδα, προσπαθούσα να ξεπερνώ τα όριά μου. Ήθελα να κερδίζω, ήθελα να είμαι ο καλύτερος, ήθελα να γράψω ιστορία. Ήμουν πάντα απαιτητικός με τον εαυτό μου. Πάντα ήθελα περισσότερα, πάντα πίστευα ότι μπορούσαμε να φτάσουμε ακόμα πιο μακριά. Και έδωσα ό,τι είχα για αυτή τη φανέλα.
Υπήρξαν τέλεια απογεύματα και βράδια, υπήρξαν νίκες που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Υπήρξαν και ήττες που ακόμα και σήμερα δυσκολεύομαι να θυμηθώ. Έκανα κι εγώ λάθη, υπέφερα κι εγώ, υπήρξαν στιγμές που δεν κατάφερα να προσφέρω στους Πορτογάλους αυτό που τόσο πολύ επιθυμούσαν. Όμως, δεν τα παράτησα ποτέ. Και πάνω απ’ όλα, δεν έπαψα ποτέ να νιώθω περήφανος που εκπροσωπούσα την Πορτογαλία. Όλα αυτά τα χρόνια έμαθα μερικά πολύ απλά πράγματα.
Τα γκολ περνούν, τα τρόπαια μένουν στα μουσεία, τα ρεκόρ κάποια στιγμή καταρρίπτονται. Υπάρχει, όμως, κάτι που ο χρόνος δεν μπορεί ποτέ να σβήσει: η θέση που κατέχουμε στις καρδιές των ανθρώπων. Αν έστω και μία φορά σας έκανα χαρούμενους, αν έστω και ένα γκολ μου σας έκανε να αγκαλιάσετε κάποιον, να ξεχάσετε μια έγνοια και να νιώσετε απλώς περηφάνια για τη χώρα μας, τότε άξιζαν όλα. Γιατί αυτό σημαίνει επίσης να είσαι Πορτογάλος. Υποφέρουμε μαζί, σηκωνόμαστε ξανά μαζί. Πιστεύουμε ξανά.
Η Πορτογαλία θα έχει πάντα ανάγκη από νέους που ονειρεύονται, από ποδοσφαιριστές που δεν τα παρατούν ποτέ, από νέες γενιές που πιστεύουν ότι μπορούν να φτάσουν εκεί όπου δεν έχει φτάσει κανείς. Γιατί μια χώρα που συνεχίζει να αναδεικνύει νέους ήρωες είναι μια χώρα που δεν σταματά ποτέ να πιστεύει στον εαυτό της. Στους συμπαίκτες μου σε αυτή τη διαδρομή, θέλω να απευθύνω ένα ξεχωριστό ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ για κάθε τρέξιμο, για κάθε αγκαλιά, για κάθε διαφωνία, για κάθε στιγμή σιωπής πριν μπούμε στον αγωνιστικό χώρο. Για κάθε νίκη που πανηγυρίσαμε μαζί και για κάθε ήττα που μας έκανε πιο δυνατούς. Είχα το προνόμιο να είμαι ο αρχηγός σας. Κανένας αρχηγός, όμως, δεν προχωρά μόνος του. Και εσείς είστε μέρος της ιστορίας μου. Σε όλους τους προπονητές, τους παράγοντες, τους γιατρούς, τους φυσικοθεραπευτές, τους φροντιστές, τους εργαζόμενους και τους τόσους ανθρώπους που συνεργάστηκαν μαζί μου όλα αυτά τα χρόνια, ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Πολλοί από εσάς δεν εμφανιστήκατε ποτέ σε αυτές τις φωτογραφίες. Όμως, χωρίς εσάς, καμία από αυτές τις φωτογραφίες δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Στην οικογένειά μου, σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε μαζί μου αυτό το όνειρο. Σας ευχαριστώ που κατανοήσατε τις απουσίες, τις θυσίες και τις στιγμές που η εθνική ομάδα έπρεπε να καταλάβει έναν χώρο στη ζωή μου που ανήκε και σε εσάς. Αν έφτασα τόσο μακριά, ήταν επειδή πορευτήκαμε πάντα χέρι χέρι.
Και στους Πορτογάλους, σε όλους τους Πορτογάλους που βρίσκονται διασκορπισμένοι σε ολόκληρο τον κόσμο, θέλω να πω ένα τελευταίο πράγμα. Υπάρχει μια εικόνα που θα κουβαλάω πάντα μέσα μου. Η στιγμή που αρχίζει να ακούγεται ο εθνικός ύμνος. Κοιτάζω γύρω μου, βλέπω τους συμπαίκτες μου, βλέπω τις εξέδρες, βλέπω παιδιά, μητέρες, πατέρες και παππούδες. Βλέπω Πορτογάλους που ταξίδεψαν από τόσο μακριά μόνο και μόνο για να βρίσκονται εκεί.
Και για εκείνα τα λίγα λεπτά, παύουν να υπάρχουν οι διαφορές μεταξύ μας. Δεν υπάρχουν σύλλογοι, δεν υπάρχουν χρώματα, δεν υπάρχουν κοινωνικές τάξεις, δεν υπάρχουν επαγγέλματα, δεν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις. Υπάρχει μόνο ένα πάθος. Η Πορτογαλία. Αυτό είναι το συναίσθημα που θα κουβαλάω μαζί μου για το υπόλοιπο της ζωής μου. Σήμερα ολοκληρώνεται η πορεία μου μέσα στους αγωνιστικούς χώρους με την εθνική ομάδα.
Αποχωρώ με το κεφάλι ψηλά, περήφανος για τη διαδρομή που διένυσα και έχοντας τη συνείδησή μου ήσυχη ότι έδωσα ό,τι είχα για την Πορτογαλία. Όμως, δεν θα πάψω ποτέ να είμαι ένας από εσάς. Θα συνεχίσω να αγωνιώ, να συγκινούμαι και να πανηγυρίζω κάθε νίκη της Πορτογαλίας.
Πέρασα τη ζωή μου δουλεύοντας για να γίνω ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο. Σήμερα καταλαβαίνω ότι η μεγαλύτερη νίκη μου ήταν πως αξιώθηκα να εκπροσωπήσω την καλύτερη χώρα του κόσμου. Σας ευχαριστώ για αυτά τα 23 χρόνια. Σας ευχαριστώ που πιστέψατε σε μένα.
Σας ευχαριστώ που μου δώσατε τη δυνατότητα να ζήσω ένα όνειρο που ξεκίνησε όταν ήμουν απλώς ένα μικρό αγόρι στη Μαδέιρα, που έτρεχε πίσω από μια μπάλα. Η φανέλα με το νούμερο 7 μένει. Η περηφάνια που ένιωσα φορώντας τη θα μου ανήκει για πάντα. Η Πορτογαλία θα είναι πάντα μέσα μου.
Εις το επανιδείν, Κριστιάνο Ρονάλντο».