Σαν σήμερα, 27 χρόνια πριν, έξι φίλοι του ΠΑΟΚ ξεκίνησαν το ταξίδι της επιστροφής στη Θεσσαλονίκη. Τα Τέμπη έμελλε να γράψουν την πιο τραγική σελίδα της ζωής τους.
Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν σβήνουν ποτέ από τη μνήμη. Για τον ΠΑΟΚ, η 4η Οκτωβρίου 1999 είναι μία από αυτές. Μία ημέρα που ο χρόνος σταμάτησε στα Τέμπη και έξι νέα παιδιά δεν επέστρεψαν ποτέ στη Θεσσαλονίκη από το ταξίδι τους για να δουν την αγαπημένη τους ομάδα.
27 χρόνια μετά, η πληγή παραμένει ανοιχτή. Οι έξι φίλοι του «Δικεφάλου» που έχασαν τη ζωή τους εκείνο το ξημέρωμα έγιναν για πάντα κομμάτι της ιστορίας του ΠΑΟΚ, αλλά και μιας τραγωδίας που ξεπέρασε τα όρια της οπαδικής αντιπαλότητας και συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα.
Τελέστηκε το ετήσιο μνημόσυνο στη μνήμη των αδικοχαμένων ψυχών
Σήμερα, Κυριακή 4 Οκτωβρίου, πραγματοποιήθηκε το ετήσιο μνημόσυνο στο σημείο της τραγωδίας. Πλήθος φιλάθλων βρέθηκε στο μνημείο των Τεμπών για να αποτίσει φόρο τιμής, σε ένα ιδιαίτερα φορτισμένο συναισθηματικά κλίμα, με την συγκίνηση να είναι εμφανής.
Στην τελετή έδωσαν το «παρών» εκπρόσωποι όλων των τμημάτων του συλλόγου. Την ΠΑΕ ΠΑΟΚ εκπροσώπησαν οι Αντρέ Βιεϊρίνια, Άγγελος Αναστασιάδης και Δημήτρης Γιαννούλης, ενώ παρών ήταν και ο πρώην πρόεδρος του ΑΣ ΠΑΟΚ, Άλκης Ησαϊάδης.
Εκ μέρους της ΚΑΕ ΠΑΟΚ παρέστη ο αντιπρόεδρος της ομάδας, Νίκος Παπαδόπουλος. Στεφάνια στη μνήμη των θυμάτων κατέθεσαν οι διοικητικοί ηγέτες της ΠΑΕ και της ΚΑΕ, Ιβάν Σαββίδης και Αριστοτέλης Μυστακίδης, καθώς και ο πρόεδρος της ΕΠΟ, Μάκης Γκαγκάτσης.
«Η αγάπη τους για τον ΠΑΟΚ τους έφερε εδώ, τους άφησε εδώ και συνέχισε παραπέρα… 27 χρόνια τώρα, είστε πάντα δίπλα μας. Πάντα και παντού μαζί μας. Αδέρφια, ζείτε, εσείς μας οδηγείτε!», ήταν το συγκινητικό μήνυμα της ΠΑΕ ΠΑΟΚ.
Ένα ταξίδι που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ
Ήταν περίπου 4:30 τα ξημερώματα της 4ης Οκτωβρίου 1999. Το λεωφορείο του Συνδέσμου Φίλων ΠΑΟΚ Κορδελιού επέστρεφε από την Αθήνα με προορισμό τη Θεσσαλονίκη.
Στο διώροφο πούλμαν επέβαιναν 77 φίλοι του ΠΑΟΚ, οι οποίοι είχαν ταξιδέψει στην πρωτεύουσα για να παρακολουθήσουν την αναμέτρηση της ομάδας τους με τον Παναθηναϊκό.
Λίγο πριν από τα Τέμπη, περίπου δύο χιλιόμετρα πριν από τα διόδια, το λεωφορείο επιχείρησε προσπέραση. Πέρασε στο αντίθετο ρεύμα και συγκρούστηκε με διερχόμενο φορτηγό. Η σύγκρουση ήταν σφοδρή.
Το λεωφορείο ανατράπηκε και κατέληξε σε χαράδρα βάθους περίπου οκτώ μέτρων. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ένα ταξίδι επιστροφής μετατράπηκε σε ανείπωτη τραγωδία.
Έξι ζωές που χάθηκαν τόσο άδικα στην άσφαλτο
Από τα συντρίμμια ανασύρθηκαν νεκροί έξι φίλοι του ΠΑΟΚ. Ο Χαράλαμπος Ζαπουνίδης, 20 ετών, ο Δημήτριος Ανδρεαδάκης, 25 ετών, η Χριστίνα Τζιόβα, μόλις 18 ετών, ο Αναστάσιος Θέμελης, 22 ετών, ο Γεώργιος Γκανάτσιος, 22 ετών, και ο Κυριάκος Λαζαρίδης, μόλις 17 ετών. Έξι νέα παιδιά. Έξι ζωές που είχαν μπροστά τους ολόκληρο το μέλλον.
Στο δυστύχημα έχασε τη ζωή του και ο οδηγός του φορτηγού, Αστέριος Αγκζιώτης, 68 ετών, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των θυμάτων στα επτά. Παράλληλα, 33 άνθρωποι τραυματίστηκαν και μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο της Λάρισας.
Η είδηση βύθισε στο πένθος την οικογένεια του ΠΑΟΚ και συγκλόνισε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Εκείνη την ημέρα δεν υπήρχαν χρώματα και αντιπαλότητες. Υπήρχε μόνο η ανθρώπινη απώλεια.
Η συγκλονιστική μαρτυρία επιζώντα που... ανατριχιάζει
Χρόνια αργότερα, ο Ηλίας Βλαχόπουλος, μέλος του Συνδέσμου Φίλων ΠΑΟΚ Κορδελιού και ένας από τους επιζώντες του μοιραίου ταξιδιού, είχε μιλήσει για εκείνες τις στιγμές. Η περιγραφή του αποτυπώνει με ανατριχιαστικό τρόπο όσα συνέβησαν μέσα στο λεωφορείο. Οι περισσότεροι επιβάτες κοιμόντουσαν, καθώς ήταν λίγο πριν από τις πέντε το πρωί, όταν όλα άλλαξαν μέσα σε μια στιγμή.
Ο ίδιος είχε αναφερθεί και σε μία εικόνα που έμεινε για πάντα χαραγμένη στη μνήμη των ανθρώπων του συνδέσμου: ένα πανό του ΠΑΟΚ, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για να σκεπαστούν δύο από τα παιδιά που χάθηκαν. Το πανό εκείνο παρέμεινε στον σύνδεσμο ως ένα σιωπηλό κειμήλιο της τραγωδίας.
«Δεν μπορούν να ξεχαστούν, σου μένουν μια ζωή. Γυρνούσαμε από την Αθήνα, κοιμόμασταν γιατί ήταν πέντε παρά ξημερώματα. Το ασθενοφόρο ήρθε γρήγορα, αλλά ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Μέσα στον ύπνο. Οι πέντε ήταν στον πάνω όροφο. Ήμουν δυο θέσεις πίσω από τον Ανδρεαδάκη στον κάτω όροφο…
Ο οδηγός είχε βάλει τον γιο του. Μιλούσαμε με τον οδηγό και του είπαμε αν είσαι κουρασμένος πάρε τηλέφωνο να στείλουν έναν άλλο. Ξεκινήσαμε με τον κανονικό οδηγό και στο δρόμο άλλαξε. Ήταν να γίνει. Το πανό εκείνο το έχουμε στο σύνδεσμο και δεν το βγάζουμε.
Έχει αίματα πάνω, με αυτό σκεπάσαμε τα δυο παιδιά. Το έχουμε και δεν το βγάζουμε. Ισχύει ότι περνούν οπαδοί άλλων ομάδων και βάζουν δικά τους κασκόλ επάνω στο μνημείο των οπαδών. Και αυτοί οπαδοί είναι όπως και εμείς», είχε δηλώσει στον «Arena 89,4».
Μία τραγωδία χωρίς οπαδικά σύνορα
Η τραγωδία των Τεμπών δεν έμεινε μόνο μέσα στην οικογένεια του ΠΑΟΚ. Το γεγονός ότι άνθρωποι που φορούσαν διαφορετικά χρώματα άφησαν κασκόλ και αναμνηστικά στο μνημείο των θυμάτων αποτέλεσε όλα αυτά τα χρόνια μία από τις πιο δυνατές εικόνες ενότητας μέσα στον ελληνικό αθλητισμό.
Γιατί μπροστά στον θάνατο έξι νέων ανθρώπων, η οπαδική αντιπαλότητα δεν είχε καμία θέση. Ήταν παιδιά που ταξίδεψαν για να δουν την ομάδα τους. Παιδιά που έφυγαν από την Αθήνα με προορισμό τη Θεσσαλονίκη και δεν έφτασαν ποτέ.
Τα ονόματα των έξι φίλων του Δικεφάλου εξακολουθούν να θυμίζουν πως πίσω από κάθε τραγωδία υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες, φίλοι και όνειρα που έμειναν στη μέση. 27 χρόνια μετά, τα Τέμπη δεν είναι απλώς μία σελίδα στην ιστορία του ΠΑΟΚ. Είναι μία πληγή που ο χρόνος δεν κατάφερε να κλείσει.