Ο ΠΑΟΚ έφτασε τα 100 χρόνια. Οι επιτυχίες του δεν "χτίστηκαν" μόνο από γηγενείς πρωταγωνιστές. Αλλά και από ξένους αθλητές που ήρθαν και έβγαλαν… ρίζες στη Θεσσαλονίκη.
Δεν ήταν ένας και δύο. Ήταν αρκετοί παραπάνω. Τα κοινά τους σημεία; Πολλά. Δεν τους ένωνε μόνο το πάθος για να ξεχωρίσουν με τη φανέλα του ΠΑΟΚ. Ούτε μόνο ο στόχος για την κορυφή μαζί του. Οι ζωές τους ενώθηκαν, γιατί από "ξένοι" έγιναν παιδιά του. Έγιναν παιδιά του λαού του. Με απλά λόγια έγιναν... καρντάσια, βάζοντας και εκείνοι με τον δικό τους τρόπο και από το δικό τους μετερίζι το λιθαράκι τους.
100 χρόνια ΠΑΟΚ: Πήγαν σαν καλοί παίκτες και έγιναν ήρωες
Δεν είναι το πάθος. Δεν είναι οι τίτλοι. Είναι κάτι παραπάνω. Είναι πολλά παραπάνω για τον ΠΑΟΚ αυτοί οι παίκτες. Και ο ΠΑΟΚ για εκείνους επίσης!
Ο Αντελίνο Βιερίνια πήγε στην Τούμπα σαν ένας καλός και ταλαντούχος παίκτης από την Πόρτο. Κανείς δεν θα μπορούσε να σκεφτεί -όσο... τρελός και αν ήταν- ότι με τον Δικέφαλο του Βορρά θα έκανε 216 εμφανίσεις. Ότι θα γινόταν θρύλος, κατακτώντας δύο Πρωταθλήματα (2019,2024) και τρία Κύπελλα. Ότι όπου και αν πήγαινε, όπου και αν έπαιζε κάποια στιγμή θα γύριζε εκεί. Όχι μόνο για να κλείσει την καριέρα ή τον κύκλο του με τα ασπρόμαυρα. Αλλά να ριζώσει εκεί, φτιάχνοντας τη ζωή του, την οικογένειά του και ανοίγοντας τα δικά του φτερά.
Περίπου κάτι ανάλογο -αλλά πιο σύντομο, όμως και πιο έντονο- έγινε και με τον Πάμπλο Γκαρσία. Στα δύσκολα χρόνια του ΠΑΟΚ ήταν ένας πραγματικός ηγέτης. Όχι μόνο, γιατί δέσποζε στον χώρο του κέντρου. Ούτε και για κομβικά ή εντυπωσιακά γκολ του. Ο Ουρουγουανός ήταν ένας πραγματικός μαχητής και αυτό ήταν που τον έκανε τόσο αγαπητό στον κόσμο. Για χάρη του μάλιστα οι φίλοι του συλλόγου είχαν βγάλει μέχρι και μπλουζάκια που έγραφαν: "No Garcia, no party".
Παρόλα αυτά δεν ήταν οι μόνοι. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Μπάνε Πρέλεβιτς; Οι μικρότεροι μεγάλωσαν με ιστορίες δικές του. Όταν οι... απέναντι είχαν τον Νίκο Γκάλη οι φίλοι του ΠΑΟΚ είχαν τον δικό τους ήρωα. Τον δικό τους πρωταγωνιστή. Αυτόν που έκανε το απίθανο να φαίνεται πιθανό. Να μπορεί να γίνει πραγματικότητα.
Και όχι δεν έγινε ένα μαζί τους, γιατί είχε πλούσιο ταλέντο ή ήταν καλός στο να εμπνέει τους συμπαίκτες του, να σκοράρει και να δημιουργεί με την ίδια ευκολία. Ούτε γιατί με το καμάρι της Θεσσαλονίκης κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων (1991), το πρωτάθλημα (1992), το Κύπελλο Κόρατς (1994) και το Κύπελλο Ελλάδος (1995).
Έγινε μύθος του ΠΑΟΚ, γιατί έμαθε να ζει και να αναπνέει για τον ΠΑΟΚ. Να τιμάει τα χρώματά του (από το 1988 έως το 1996 και το 1999 μέχρι το 2000) από κάθε πόστο. Είτε σαν παίκτης, είτε σαν προπονητής, είτε σαν πρόεδρός του. Ο ίδιος αγάπησε την πόλη, τον κόσμο της και έβγαλε... ρίζες εκεί, κάνοντας την οικογένειά του.
Αλλά ο ΠΑΟΚ γράφει ακόμα και τώρα νέες ιστορίες. Λίγο πριν ή λίγο μετά τα 100 του χρόνια. Κάτι που επιβεβαιώνουν ο Αντρίγια Πρίγιοβιτς και ο Τάισον. Ναι μεν οι ταυτότητές τους γράφουν ότι είναι από τη Σερβία και τη Βραζιλία, αλλά η καρδιά τους σίγουρα έχει... αντίρρηση.
Μιας και είναι τα πιο πρόσφατα και τρανά παραδείγματα του Δικεφάλου του Βορρά ότι η εξέδρα δεν αναγνωρίζει μόνο το πάθος, τα γκολ, τις κούπες. Μα "δένεται" με ήρωες. Με ανθρώπους που την κάνουν και πάλι να ονειρεύεται και να... ψηλώνει. Ο πρώτος πήγε στην Τούμπα πριν το 2020 και ο δεύτερος τραγουδάει καλύτερα και από τον Φέρρη!
100 χρόνια ΠΑΟΚ: Από τον Λευκό Πύργο στον... Λευκό Οίκο
Ωστόσο, η σύνδεση του ΠΑΟΚ στα 100 χρόνια του με το μπάσκετ δεν έχει να κάνει μόνο με τον Μπάνε Πρέλεβιτς. Ναι μεν εκείνος ήταν η πιο χαρακτηριστική του μορφή και αυτός που υπηρέτησε τον "Δικέφαλο του Βορρά" από κάθε πόστο. Όμως, ειδική αναφορά πρέπει να γίνει σε ακόμη ένα "καρντάσι" που ξεχώρισε στα παρκέ. Ο λόγος για τον Πέτζα Στογιάκοβιτς. Ήταν αμούστακο παιδί -και προσωπική επιλογή του Πρέλεβιτς- όταν πάτησε το πόδι του στη Θεσσαλονίκη.
Ήταν το μακρινό -πλέον- 1993. Η αλήθεια είναι ότι το ταλέντο του ήταν τόσο μεγάλο που ήταν απλά θέμα χρόνου να την... κάνει για το ΝΒΑ. Εκεί έγινε μεγάλος και τρανός. Έγινε...πλανητάρχης, φορώντας επί σειρά ετών τη φανέλα των Σακραμέντο Κινγκς, ενώ πέρασε και και από τους: Ιντιάνα Πέισερς, Νιού Όρλιαν Πέλεκανς, Τορόντο Ράπτορς και Ντάλας Μάβερικς. Παρόλα αυτά μέχρι και σήμερα μιλάει (τις πιο πολλές φορές και στα ελληνικά) για τις ημέρες του στη Θεσσαλονίκη, τον ΠΑΟΚ και για το πως κατάφερε να γνωρίσει τη σύντροφό του και μετέπειτα σύζυγό του, Αλέκα Καμηλά.
Το... ανάποδο δρομολόγιο έκανε στην αρχή της δεκαετίας του '90 ένας Αμερικάνος. Ο λόγος για τον Κεν Μπάρλοου, ο οποίος ναι μεν φόρεσε τη φανέλα του ΠΑΟΚ για μόλις τρία χρόνια (1990-1993) αλλά ήταν μέλος μιας παρέας που έγραψε τη δική της ιστορία. Ήταν μέλος ενός συνόλου που έφτασε πολύ ψηλά και χάρισε μεγάλες χαρές και στιγμές στον κόσμο του συλλόγου. Γι' αυτό τον λόγο άλλωστε στις αρχές του 2026 βραβεύτηκε από την ΚΑΕ ΠΑΟΚ για την προσφορά του στην ομάδα.