fbpx Το ταϊλανδέζικο μασάζ μπήκε στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO | ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ | iefimerida.gr
×
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Tο iefimerida.gr δημοσιεύει άμεσα κάθε σχόλιο. Ωστόσο δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Σχόλια με ύβρεις διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται.
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΤΕΧΝΙΚΗ

Το ταϊλανδέζικο μασάζ μπήκε στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO

Χειροπράκτης τεντώνει τα χέρια άνδρα σε συνεδρία ταϊλανδέζικου μασάζ
13|12|2019 | 13:04
Χειροπράκτης τεντώνει τα χέρια άνδρα σε συνεδρία ταϊλανδέζικου μασάζ / Φωτογραφία: Shuttestock

Το παραδοσιακό ταϊλανδέζικο μασάζ προστέθηκε στον κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας της Unesco.

Μετά την ένταξή του στη λίστα, το μασάζ Nuad Thai αναγνωρίστηκε ως κάτι που πρέπει να διατηρηθεί και για τις ερχόμενες γενιές. Η UNESCO είναι ο Εκπαιδευτικός, Επιστημονικός και Πολιτιστικός Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών.

Μια ξεχωριστή λίστα της UNESCO

Η λίστα αυτή είναι διαφορετική από εκείνην με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, η οποία απονέμεται σε μνημεία, κτίσματα ή τοποθεσίες, που διακρίνονται παγκοσμίως για την ιστορική, πολιτιστική, καλλιτεχνική ή περιβαλλοντική σημασία τους. Σε αυτή την τελευταία βρίσκονται 550 μνημεία από 127 χώρες που κατανέμονται σε τρεις κατηγορίες.

Εγγραφές στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας γίνονται κάθε χρόνο. Φέτος η Διακυβερνητική Επιτροπή της Σύμβασης για τη Διαφύλαξη της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς συνεδρίασε στη Μπογκοτά της Κολομβίας.

Η διαφορά του ταϊλανδέζικου από το παραδοσιακό μασάζ

Σε αντίθεση με το παραδοσιακό μασάζ, το ταϊλανδέζικο περιλαμβάνει πολλές κινήσεις και μια σειρά από διαφορετικές θέσεις που πρέπει να πάρει ο ασθενής.

Οι θεραπευτές χρησιμοποιούν όχι μόνο τα χέρια τους, αλλά κάποιες φορές και τους πήχεις των χεριών και τα γόνατά τους για να σσκήσουν πίεση. Επίσης στο μασάζ Nuad Thai δεν χρησιμοποιείται λάδι.

Σύμφωνα με την Unesco, η πρακτική έχει τις «ρίζες της στην αυτοφροντίδα της αγροτικής ταϊλανδικής κοινωνίας, όπου κάθε χωριό είχε τους θεραπευτές της, στους οποίους κατέφευγαν οι αγρότες όταν είχαν μυικούς πόνους από τις εργασίες στα χωράφια».

ΣΧΟΛΙΑ