«Και κάπως έτσι η Άννα Καρένινα βρέθηκε ξαφνικά στον "Βυσσινόκηπο"», λέει χαριτολογώντας ο Στέφανος Κορκολής ανάμεσα σε παρτιτούρες και μουσικές.
- Η έμπνευση για τη μουσική της «Άννας Καρένινα» που έγραψε ο Στέφανος Κορκολής πηγάζει από το ίδιο το αριστούργημα του Τολστόι, τις κοινωνικές συγκρούσεις και την ένταση των ηρώων. Η δημιουργική διαδικασία ξεκινά μέσα από τον συνδυασμό παραγόντων, με κυρίαρχη τη συνεννόηση με τον σκηνοθέτη.
- Η μουσική για το θέατρο υπηρετεί τη σκηνική δράση, αλλά στη συνεργασία του με τον σκηνοθέτη. Η σκηνοθεσία προσαρμόστηκε στη μουσική, δημιουργώντας μια ουσιαστική σύμπραξη με κινηματογραφική αίσθηση και αμοιβαία ανταπόκριση μεταξύ των δύο δημιουργών.
- Ανατρέχοντας στη διαδρομή του, ο Στέφανος Κορκολής, αναγνωρίζει ότι τα τραγούδια του τον καθόρισαν στο ευρύ κοινό, αλλά επιθυμεί να παρουσιάσει και τα ορχηστρικά του έργα. Η δημιουργική του αφετηρία παραμένει η βαθιά εσωτερική ανάγκη για έκφραση μέσα από τη μουσική.
Μία συνάντηση του iefimerida με τον σημαντικό Έλληνα δημιουργό ο οποίος διανύει μια δημιουργική περίοδο γράφοντας μουσική για δύο θεατρικές παραστάσεις του χειμώνα, την «Άννα Καρένινα», σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια στο Θέατρον στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, αλλά και τον «Βυσσινόκηπο», σε σκηνοθεσία Σοφίας Σπυράτου, με πρωταγωνίστρια την Κάτια Δανδουλάκη, στο «Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη».
Ο Στέφανος Κορκολής στο iefimerida
Ο Στέφανος Κορκολής μιλά για τη μουσική του, τα τραγούδια, τις δουλειές που ετοιμάζει, ενώ εκφράζει τον προβληματισμό του για την ανεξέλεγκτη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης, τονίζοντας την ανάγκη για νομική προστασία.
Παράλληλα, πιστεύει στη διαχρονική δύναμη της τέχνης που λειτουργεί ως χώρος διαλόγου και διαμόρφωσης συνειδήσεων.
Τι σας ενέπνευσε να γράψετε τη μουσική για την «Άννα Καρένινα»;
Η πρώτη και ουσιαστικότερη πηγή έμπνευσης ήταν το ίδιο το έργο. Η «Άννα Καρένινα» του Τολστόι είναι αδιαμφισβήτητα ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Μέσα από μια ερωτική ιστορία ανοίγεται ένας ολόκληρος κόσμος: οι κοινωνικές συμβάσεις, οι ταξικές διαφορές, οι συγκρούσεις ανάμεσα στην προσωπική επιθυμία και σε όσα επιβάλλει η κοινωνία… Όλα αυτά δημιουργούν ένα εξαιρετικά γόνιμο έδαφος για έναν συνθέτη.
Διαβάζοντας το έργο, ένιωσα την ανάγκη να μεταφέρω στη μουσική την ένταση και τις αντιφάσεις των ηρώων, όσα εκφράζουν αλλά και όσα μένουν ανείπωτα. Μέσα από τις μουσικές μου σπουδές και έχοντας μελετήσει την εποχή στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία, ένιωσα να μου δίνεται ένα επιπλέον κίνητρο να μπω στον κόσμο της. Στη θεατρική παράσταση η πρόκληση για μένα είναι να δημιουργήσω μια μουσική που να συνομιλεί ουσιαστικά με το έργο και να δίνει χώρο στο συναίσθημά του να ακουστεί.
Όταν έχετε απέναντί σας ένα τόσο εμβληματικό έργο, από πού ξεκινάτε; Από τον σκηνοθέτη, τους χαρακτήρες, την εποχή ή από το συναίσθημα;
Θα έλεγα ότι ξεκινώ από έναν συνδυασμό όλων αυτών. Η συνεννόηση με τον σκηνοθέτη είναι ουσιαστική, γιατί χρειάζεται να καταλάβω τη δική του οπτική, σχετικά με το πώς βλέπει το έργο και με το τι θέλει να αναδείξει μέσα από την παράσταση. Παράλληλα, η εποχή αποτελεί έναν πολύ σημαντικό άξονα, ιδιαίτερα στη συγκεκριμένη προσέγγιση, όπου τα κοστούμια και ολόκληρος ο σκηνικός κόσμος παραπέμπουν στην εποχή της ιστορίας. Η μουσική, άλλωστε, χρειάζεται να συνομιλεί με αυτόν τον κόσμο. Από εκεί και πέρα, το συναίσθημα και οι χαρακτήρες βρίσκονται μέσα σε κάθε μουσική σκέψη.
Η «Άννα Καρένινα» έχει πολλούς και ιδιαίτερους χαρακτήρες, καθέναν με τις δικές του επιθυμίες, αντιφάσεις και εσωτερικές συγκρούσεις, κι αυτό είναι μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης. Όλα αυτά συναντιούνται στη σύνθεση για μένα, αυτή είναι και η ουσία τού να γράφεις μουσική για το θέατρο να αφουγκράζεσαι το έργο, να βρίσκεσαι σε δημιουργικό διάλογο με τον σκηνοθέτη και να δίνεις μουσική έκφραση στον κόσμο και στους ανθρώπους του.
«Ένα πάντρεμα μουσικής και σκηνοθεσίας με κινηματογραφική αίσθηση»
Πόσο διαφορετικό είναι για έναν συνθέτη να γράφει μουσική για μια θεατρική παράσταση σε σχέση με ένα αυτόνομο μουσικό έργο; Ποια είναι η διαδικασία;
Η βασική διαφορά είναι ότι στη μουσική για το θέατρο η σύνθεση οφείλει να ακολουθεί τη σκηνική δράση και να υπηρετεί τους χρόνους που θέτει ο σκηνοθέτης, σύμφωνα με τις ανάγκες του έργου. Σε ένα αυτόνομο μουσικό έργο έχεις την ελευθερία να αναπτύξεις μια ιδέα στον χρόνο που αισθάνεσαι ότι χρειάζεται. Στο θέατρο, ο χρόνος αυτός συνδέεται με τον λόγο, την κίνηση και τον ρυθμό της παράστασης. Στη συγκεκριμένη συνεργασία, όμως, με τον κύριο Ζούλια, η διαδικασία εξελίχθηκε κάπως διαφορετικά, χάρη στην πολύ καλή σχέση και στην εμπιστοσύνη που υπάρχει μεταξύ μας.
Έχοντας αφεθεί στην έμπνευσή μου, ορισμένες φορές ξεπέρασα τους χρόνους που είχαμε, αρχικά, ορίσει. Εκείνος το είδε ως πλεονέκτημα για την παράσταση και έδωσε χώρο στη μουσική, προσαρμόζοντας αντίστοιχα τη σκηνική δράση. Έτσι, προέκυψε μια ουσιαστική σύμπραξη, ένα πάντρεμα μουσικής και σκηνοθεσίας με κινηματογραφική αίσθηση. Υπήρξε μια αμοιβαία ανταπόκριση: ακολούθησα τη δική του οπτική, αλλά και εκείνος άκουσε τις ανάγκες της μουσικής μου. Πιστεύω πως αυτή η δημιουργική επικοινωνία μάς οδήγησε σε ένα πολύ όμορφο αποτέλεσμα.
Είναι δύσκολο να βρεθεί ισορροπία ανάμεσα στη μουσική και τον λόγο, ώστε το ένα να μην «σκεπάζει» το άλλο;
Πιστεύω πως αυτή η ισορροπία μπορεί να βρεθεί φυσικά, αρκεί, πέρα από το μουσικό ένστικτο, να υπάρχει και η γνώση του αντικειμένου. Η μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο είναι πεδία που μελετώνται και διδάσκονται και αυτή η γνώση σε βοηθά να κατανοήσεις πώς η σύνθεση συνδέεται με τον λόγο και τη δράση. Στη συγκεκριμένη παράσταση, τόσο το ίδιο το έργο όσο και η σκηνοθετική προσέγγιση του αγαπητού μου κυρίου Ζούλια δίνουν χώρο σε αυτή τη συνύπαρξη. Η ισορροπία δεν εξασφαλίζεται απλώς χαμηλώνοντας τη μουσική όταν μιλούν οι ηθοποιοί. Χτίζεται μέσα από τον διάλογο, τις παύσεις και τις σιωπές του, εκεί όπου η μουσική μπορεί να πάρει τη σκυτάλη και να συνεχίσει το συναίσθημα. Αυτό απαιτεί πολύ λεπτομερή δουλειά και στενή συνεργασία με τους εξαιρετικούς ηθοποιούς της παράστασης, ώστε οι παύσεις τους και οι μουσικές φράσεις να αποκτήσουν έναν κοινό ρυθμό.
Όταν υπάρχει αγάπη, έμπνευση, προσοχή και, πάνω απ’ όλα, σεβασμός στο κείμενο, πιστεύω ότι ο λόγος και η μουσική συνυπάρχουν αρμονικά και ενισχύουν το ένα τη δύναμη του άλλου.
Κοιτάζοντας πίσω τη μεγάλη σας διαδρομή, υπάρχει κάποιο έργο που θεωρείτε ότι σας καθόρισε ως συνθέτη;
Αν μιλάμε για τα έργα που με καθόρισαν στη συνείδηση του ευρύτερου κοινού, θα έλεγα πως αυτά είναι κυρίως τα τραγούδια μου. Υπάρχει, όμως, και ένα μεγάλο μέρος της συνθετικής μου δουλειάς που δεν έχει ακουστεί όσο θα ήθελα, ίσως και με δική μου ευθύνη.
Από τα έργα που έφτασαν σε περισσότερο κόσμο, ξεχωρίζω την «Αυλή των Θαυμάτων», που παρουσιάστηκε ως μιούζικαλ. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν ιδιαίτερα σημαντική για μένα και θεωρώ πως υπήρξε ένας ουσιαστικός σταθμός στη διαδρομή μου, καθώς μου έδωσε την ευκαιρία να επικοινωνήσω μια διαφορετική πλευρά της μουσικής μου με ένα ευρύτερο ακροατήριο.
Υπάρχουν, επίσης, ορχηστρικά έργα μου, ορισμένα από αυτά συμφωνικά, που ελπίζω από εδώ και πέρα να παρουσιάζω σταδιακά. Είναι κι αυτά κομμάτια της διαδρομής και της ταυτότητάς μου ως συνθέτη, που θα ήθελα να μοιραστώ με τον κόσμο.
«Η δημιουργία ξεκινά από αυτό που αισθάνομαι βαθιά και έχω ανάγκη να εκφράσω»
Τι σας ενδιαφέρει πλέον να δημιουργείτε; Κάτι που θα αγαπήσει το κοινό, κάτι που θα μείνει διαχρονικό ή κάτι που αισθάνεστε εσείς ότι έπρεπε να «ειπωθεί»;
Και τα τρία στοιχεία που αναφέρετε είναι θεμιτά και έχουν τη δική τους αξία. Για μένα, όμως, η δημιουργία ξεκινά από αυτό που αισθάνομαι βαθιά και έχω ανάγκη να εκφράσω. Όταν υπάρχει μέσα μου κάτι που ζητά να ειπωθεί μέσα από τη μουσική, δεν μπορώ να το σταματήσω, αυτή είναι η αφετηρία μου. Από εκεί και πέρα, το να μείνει ένα έργο διαχρονικό είναι μια ευχή, κάτι που μόνο ο χρόνος μπορεί να δείξει. Το να το αγαπήσει το κοινό είναι μια ελπίδα και, όταν συμβαίνει, μια μεγάλη χαρά. Γιατί είναι πολύ όμορφο αυτό που γεννήθηκε από μια προσωπική σου ανάγκη να αγγίζει, τελικά, και άλλους ανθρώπους.
Τι σας φοβίζει περισσότερο; Η επανάληψη ή η σιωπή;
Η σιωπή δεν με φοβίζει καθόλου. Για έναν μουσικό, η σιωπή είναι οι παύσεις, και αυτές αποτελούν ουσιαστικό μέρος της μουσικής, της δίνουν ανάσα, αναδεικνύουν το συναίσθημα και πολλές φορές αποκτούν μεγαλύτερη δύναμη από τον ίδιο τον ήχο.
Η επανάληψη, αντίθετα, με ενοχλεί σε κάθε επίπεδο, ιδιαίτερα όταν γίνεται μια συνήθεια που σε κρατά στα ίδια. Στη δημιουργία έχω ανάγκη να αναζητώ, να εξελίσσομαι και να ανακαλύπτω κάτι που δεν έχω εκφράσει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Η σιωπή μπορεί να γεννήσει κάτι καινούργιο, η επανάληψη μπορεί να σε εμποδίσει να το ακούσεις…
«Η σχέση μου με τον Μίκη άλλαξε τη ζωή μου»
Αν μπορούσατε να συναντήσετε έναν συνθέτη από οποιαδήποτε εποχή, ποιον θα επιλέγατε και τι θα θέλατε να συζητήσετε;
Αυτή είναι μια πολύ δύσκολη ερώτηση! Θα μπορούσα να γεμίσω πέντε σελίδες με τα ονόματα των συνθετών που θα ήθελα να συναντήσω. Αν όμως έπρεπε να επιλέξω, στη σφαίρα πάντα της φαντασίας, θα έλεγα τον Μότσαρτ και τον Ραχμάνινοφ. Θα ήθελα να τους ακούσω να μιλούν για τη δημιουργία, για το πώς γεννιέται μια μουσική ιδέα και πώς μετατρέπεται σε έναν ολόκληρο κόσμο συναισθημάτων.
Μιλώντας, όμως, για τόσο μεγάλους συνθέτες, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στην ευλογία και στην τύχη που είχα να γνωρίσω τον Μίκη Θεοδωράκη. Και όχι απλώς να τον γνωρίσω, αλλά να μαθητεύσω δίπλα του για δέκα συναπτά έτη, μέσα από μια σχέση που εξελίχθηκε σε βαθιά προσωπική, σχεδόν οικογενειακή, θα τολμούσα να πω. Νιώθω πολύ τυχερός που συνέβη αυτό στη ζωή μου. Η σχέση μου με τον Μίκη άλλαξε τη ζωή μου και αποτελεί ένα ανεκτίμητο κομμάτι της διαδρομής μου, τόσο ως συνθέτη όσο και ως ανθρώπου.
«Με ανησυχεί η ευκολία με την οποία η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να προσφέρει έτοιμες λύσεις σε έναν καλλιτέχνη»
Η σχέση σας με την Τεχνητή Νοημοσύνη; Τη θεωρείτε «εργαλείο» ή «εχθρό»;
Δεν έχω ακόμη κάποια ιδιαίτερη σχέση με την Τεχνητή Νοημοσύνη σε ό,τι αφορά τη μουσική μου. Αντιλαμβάνομαι ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει βοηθητικά σε ορισμένους τομείς αλλά δεν έχω διαμορφώσει μια σαφή εικόνα για τη θέση που θα μπορούσε να έχει στη δική μου δημιουργική διαδικασία.
Η λέξη «εχθρός» είναι πολύ βαριά, αυτό που αισθάνομαι περισσότερο είναι ένας προβληματισμός για τη χρήση της και τα όριά της. Με ανησυχεί η ευκολία με την οποία μπορεί να προσφέρει έτοιμες λύσεις σε έναν καλλιτέχνη, υποκαθιστώντας την προσωπική αναζήτηση και την προσπάθεια που απαιτεί η δημιουργία. Ακόμη περισσότερο, με ανησυχεί η δυνατότητα παραποίησης της φωνής και της εικόνας ενός ανθρώπου, που μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή προσβολή της προσωπικότητάς του.
Δεν είμαι υπέρμαχος μιας ανεξέλεγκτης χρήσης της, αλλά ούτε μπορώ να μένω αδιάφορος απέναντι σε ένα τεχνολογικό επίτευγμα που αποτελεί πλέον μέρος της ζωής μας και εξελίσσεται με απίστευτους ρυθμούς. Θεωρώ απαραίτητο να υπάρχουν σαφείς κανόνες και ένα ουσιαστικό νομικό πλαίσιο που να προστατεύει τον άνθρωπο και το έργο του. Γιατί, τελικά, εμείς οι ίδιοι τροφοδοτούμε αυτή την τεχνολογία και έχουμε ευθύνη για τον χώρο που της παραχωρούμε.
Σε μια περίοδο που η πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα προκαλούν έντονες συζητήσεις, πόσο η τέχνη και ο πολιτισμός μπορούν να λειτουργήσουν ως χώρος έκφρασης, προβληματισμού αλλά και διαλόγου στην κοινωνία;
Η χώρα μας έχει περάσει πολλές περιόδους πολιτικής και κοινωνικής έντασης, και η Τέχνη υπήρξε ένας ουσιαστικός τρόπος να εκφραστεί ο κόσμος, να προβληματιστεί και να σταθεί απέναντι σε όσα κατά καιρούς συνέβαιναν. Δεν μπορώ να μη φέρω ξανά ως παράδειγμα τον Μίκη Θεοδωράκη, γιατί η μουσική του υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο από ένας χώρος έκφρασης, υπήρξε η ίδια μια επανάσταση. Ο λόγος των ποιητών, μέσα από τη μουσική του, λειτούργησε καταλυτικά σε δύσκολες εποχές για τον ελληνικό λαό. Ο κόσμος ανάσαινε μέσα από αυτά τα τραγούδια, έβρισκε τη φωνή του και τη δύναμη να συνεχίσει. Θεωρώ ότι αυτή η δυνατότητα της τέχνης παραμένει ζωντανή.
Ίσως στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στη δεκαετία του ’90 να περάσαμε μια περίοδο μεγαλύτερης ελαφρότητας, με μια παραπλανητική αίσθηση ευημερίας, που έστρεψε αλλού την προσοχή μας. Σήμερα, όμως, υπάρχουν δημιουργοί που εκφράζουν ουσιαστικά την κοινωνική αγωνία.
Η ραπ, στις πιο ουσιαστικές εκδοχές της, αποτελεί έναν σύγχρονο φορέα πολιτικού και κοινωνικού λόγου, με ιδιαίτερη απήχηση στους νέους. Υπάρχουν άνθρωποι που μέσα από τη μουσική τους μπορούν να τους κινητοποιήσουν, να τους κάνουν να αναρωτηθούν και να δουν την πραγματικότητα διαφορετικά. Πιστεύω ότι η Τέχνη θα έχει πάντα τη δύναμη να ανοίγει τον διάλογο, να διαμορφώνει συνειδήσεις και να επηρεάζει την πορεία μιας κοινωνίας.
Τι ετοιμάζετε για τη νέα σεζόν; Παραστάσεις, νέα δουλειά;
Παράλληλα με την «Άννα Καρένινα», γράφω τη μουσική για ένα ακόμη έργο της ρωσικής λογοτεχνίας, τον «Βυσσινόκηπο» του Άντον Τσέχοφ, σε σκηνοθεσία της Σοφίας Σπυράτου, με την Κάτια Δανδουλάκη στον πρωταγωνιστικό ρόλο και μια πλειάδα υπέροχων ηθοποιών να την πλαισιώνουν.
Εδώ, υπήρξε ένα ιδιαίτερο συνθετικό στοίχημα, επειδή οι δύο ιστορίες ανήκουν σε κοντινές εποχές, έπρεπε η καθεμία να αποκτήσει τη δική της μουσική ταυτότητα, κυρίως μέσα από την ενορχήστρωση. Δεν ήθελα, για να το πω λίγο χαριτολογώντας, να αισθανθεί κανείς ότι η Άννα Καρένινα βρέθηκε ξαφνικά στον «Βυσσινόκηπο»! Δεν ήταν εύκολο, αλλά προέκυψε μια πολύ διαφορετική μουσική προσέγγιση, που διατηρεί τη σύνδεσή της με το ύφος της ρωσικής μουσικής. Άλλωστε, ο ρωσικός ρομαντισμός και νεορομαντισμός με γοητεύουν βαθιά και αποτελούν αντικείμενο των μουσικών μου σπουδών.
Επίσης, γράφω τη μουσική για τη σειρά του MEGA «Δύο μαύρα πουκάμισα», ενώ ετοιμάζουμε εμφανίσεις κάθε Σάββατο στην εμβληματική μουσική σκηνή Μέδουσα, με τον αγαπημένο μου Δημήτρη Μπάση και την εξαιρετική τραγουδοποιό και ερμηνεύτρια Αντωνία Καούρη.
Υπάρχουν και άλλα πράγματα στα σκαριά, αλλά προτιμώ να τα μοιραστώ όταν θα είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι θα πραγματοποιηθούν. Τότε θα χαρώ πολύ να ξαναμιλήσουμε και να σας πω περισσότερα!
«Άννα Καρένινα» στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού
Το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, συνυφασμένο με τις μεγάλες παραγωγές, μετά τη μεγάλη επιτυχία που σημείωσε η παράσταση «Το Μεγάλο μας Τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια, ανεβάζει τη θεατρική περίοδο 2026-2027 μία σύγχρονη απόδοση και διασκευή του κλασικού αριστουργήματος «Άννα Καρένινα» του Λέοντος Τολστόι, στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος».
Πρόκειται για μια φιλόδοξη υπερπαραγωγή που θα πραγματοποιηθεί υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Πέτρου Ζούλια. Τη μουσική υπογράφει ο Στέφανος Κορκολής. Πρεμιέρα 6 Νοεμβρίου 2026.
Τον ομώνυμο ρόλο της εμβληματικής ηρωίδας της παγκόσμιας λογοτεχνίας θα υποδυθεί η Λένα Παπαληγούρα. Στον ρόλο του συζύγου της, Καρένιν, ο Γιάννης Τσορτέκης.
Πρωταγωνιστούν: Λένα Παπαληγούρα, Γιάννης Τσορτέκης, Γιωργής Τσαμπουράκης, Γιώργος Ξούλος, Ιβάν Σβιτάιλο, Ελένη Καρακάση, Νεφέλη Κουρή, Μελίνα Λεφαντζή, Χρήστος Γιάνναρης, Στο ρόλο της Βρόνσκαγια η Ηρώ Μουκίου.
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Μανώλης Γεραπετρίτης, Κωνσταντίνα Δαυλίτη, Γιάννης Ζαράγκαλης, Νικόλ Ιακωβάκη, Δημήτρης Καστελλάνος, Ορνέλα Λούτη, Αργυρώ Μητρογιάννη, Κοραλία Τσόγκα, Γιώργος Τσουρουνάκης, Μάρκος Ξύδης.
Και τα παιδιά: Άρης Βαλλιάνος, Αντώνης Βιτάλης, Χρίστος Πλάτανος
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη, Πέμπτη και Κυριακή στις 19:00· Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00
Τιμές εισιτηρίων:· VVIP: 65€· VIP: 60€· ΖΩΝΗ Α: 52€· ΖΩΝΗ Β: 45€· ΖΩΝΗ Γ: 35€· ΖΩΝΗ Δ: 25€· ΘΕΩΡΕΙΟ Α’: 20€· ΘΕΩΡΕΙΟ Β’: 18€
· Ισχύουν ειδικές τιμές για ΑμεΑ, φοιτητές, νέους έως 26 ετών & ανέργους
· Ειδικές τιμές για ομαδικές κρατήσεις (από 20 άτομα και πάνω)
Προπώληση: Theatron254.gr
Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού «ΘΕΑΤΡΟΝ»