Η Μεγάλη Εβδομάδα μέχρι την Ανάσταση του Κυρίου είναι μία από τις πιο κατανυκτικές περιόδους της Ορθοδοξίας, γεμάτη συγκίνηση, σιωπή και στοχασμό.
Τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας, από την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα μέχρι τη Σταύρωση και την Ταφή Του, έχουν αποτελέσει πηγή έμπνευσης για σπουδαίους ζωγράφους ανά τους αιώνες.
Το Θείο Πάθος και η Ανάσταση στη ζωγραφική
Η Sianti Gallery μετατρέπει την Μεγάλη Εβδομάδα σε ένα εικαστικό ταξίδι παρουσιάζοντας επτά χαρακτηριστικούς πίνακες που απεικονίζουν το Θείο Πάθος και την Ανάσταση.
Μεγάλη Δευτέρα -Το συμβολικό περιστατικό της κάθαρσης της εκκλησίας
Η εκδίωξη των εμπόρων από το Ναο, π.1570, Ελ Γκρέκο National Gallery of Art, Ουάσιγκτον
Ο Χριστός, με αποφασιστικότητα και δυναμισμό, εκδιώκει τους εμπόρους από τον Ναό, ανατρέποντας τα τραπέζια τους. Η σκηνή αποδίδεται με έντονη κίνηση και δραματικότητα, υπογραμμίζοντας την αγανάκτηση του Χριστού για την εμπορευματοποίηση του ιερού χώρου.
Μεγάλη Τρίτη -Η παραβολή των Δέκα Παρθένων
Η παραβολή των 10 Παρθένων, π.1799-1800, William Blake
The Metropolitan Museum of Art, Νέα Υόρκη
Ο Blake, με το χαρακτηριστικό του μυστικισμό, παρουσιάζει την παραβολή των δέκα παρθένων. Οι σοφές παρθένες, φωτισμένες και γαλήνιες, αντιπαραβάλλονται με τις μωρές, που εμφανίζονται ανήσυχες και σκοτεινές, τονίζοντας το μήνυμα της πνευματικής ετοιμότητας.
Μεγάλη Τετάρτη -Η Μαγδαληνή ως σύμβολο του έρωτα αλλά και υπόδειγμα μεταμέλειας
Μετανοούσα Μαγδαληνή, π.1640, Georges de La Tour, The Metropolitan Museum of Art, Νέα Υόρκη
Σε αυτό το έργο, γνωστό και ως "Μαγδαληνή με Δύο Φλόγες", η Μαρία Μαγδαληνή παρουσιάζεται σε βαθιά περισυλλογή, με το φως των κεριών να τονίζει την εσωτερική της μεταμόρφωση και μετάνοια.
Μεγάλη Πέμπτη -Ο Μυστικός Δείπνος
Ο Μυστικός Δείπνος, π.1495, Leonardo da Vinci, τοιχογραφία μοναστήρι Santa Maria delle Grazie, Μιλάνο Ιταλίας
Το εμβληματικό αυτό έργο αποτυπώνει τη στιγμή που ο Ιησούς ανακοινώνει την προδοσία του. Η σύνθεση και η έκφραση των Αποστόλων αποκαλύπτουν την ψυχολογική ένταση της σκηνής.
Μεγάλη Παρασκευή -Η κορύφωση του Θείου Δράματος με την Σταύρωση
Ο Εσταυρωμένος Χριστός, π.1780, Francisco Goya, μόνιμη συλλογή στο Πράδο της Μαδρίτης
Φόντο μαύρο, τέσσερα καρφιά σε πόδια και παλάμες και μια επιγραφή με αναγραφή του Ιησούς Ναζωραίος Βασιλεύς Ιουδαίων σε τρεις γλώσσες. Το βλέμμα του Ιησού γέρνει πάνω και αριστερά. Κι αριστερά είναι η καρδιά και πάνω ο ουρανός. Το στόμα μισάνοιχτο, μόλις ψέλλισε το «Ηλί Ηλί λαμά σαβαχθανί (Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;) ή σχεδόν ετοιμάζεται να το κάνει. Η Σταύρωση του Ιησού καθηλώνει σε όλους τους πίνακες
Μεγάλο Σάββατο -Η Ταφή και η Κάθοδος του Χριστού στον Άδη.
Η Ταφή του Ιησού,1602-1604, Caravaggio, Πινακοθήκη του Πάπα Πίου VII, Μουσείο του Βατικανού
Ο Καραβάτζιο χρησιμοποιεί το παιχνίδι του φωτός με το σκοτάδι, το «chiaroscuro» που χαρακτηρίζει το έργο του καθώς και τη γεωμετρία με την οποία δομεί το έργο του, με τρόπο αριστοτεχνικό. Ο ρεαλισμός του έργου είναι μοναδικός καθώς χρησιμοποιούσε ως μοντέλα ανθρώπους καθημερινούς. Οι μορφές του δεν είναι ηρωικές, εξιδανικευμένες, αλλά η δραματικότητα της σύνθεσης απογειώνεται καθώς ο Καραβάτζιο επιτρέπει στον θεατή να βιώσει την στιγμή που το άψυχο σώμα του Ιησού κατεβάινει στον Τάφο.
Κυριακή του Πάσχα -Η Ανάσταση συμβολίζει την ήττα του θανάτου και της φθοράς.
Η Ανάσταση,1917-1919, Κωνσταντίνος Παρθένης, Εθνική Πινακοθήκη Αθήνα
Η "Ανάσταση" του Παρθένη είναι αποκαλυπτική της ικανότητάς του να αποδίδει στους πίνακές του το πνευματικό και γενικά το αιθέριο. Η πνευματικότητα καθίσταται ορατή με το χρώμα, την λεπτότητα της πινελιάς και τις εξαϋλωμένες φιγούρες. Το σώμα του Χριστού τυλιγμένο με το σάβανο είναι εξαιρετικά σχηματοποιημένο συνδυάζοντας θερμά και ψυχρά χρώματα, όπως και οι άλλες μορφές και ο περιβάλλον χώρος.