Για πάνω από έξι χρόνια, το όνομα του Ντεπ συνδέθηκε λιγότερο με ρόλους και περισσότερο με δικαστικές αίθουσες. Στα μάτια πολλών στο Χόλιγουντ, ο Ντεπ έμοιαζε με «τοξικό ρίσκο». Όμως αυτό δεν ισχύει πλέον.
Η επιστροφή του Τζόνι Ντεπ στο Χόλιγουντ δεν μοιάζει με τις συνηθισμένες αφηγήσεις «δεύτερης ευκαιρίας» που αγαπά η βιομηχανία του θεάματος. Δεν συνοδεύεται από δημόσια μεταμέλεια, ούτε από μια προσεκτικά σκηνοθετημένη απολογία. Αντίθετα, εξελίσσεται ως ένα αμήχανο αλλά αποφασιστικό comeback ενός σταρ που, παρά την πολυετή απομάκρυνσή του από τα μεγάλα στούντιο, αποδεικνύεται τελικά πολύ μεγάλος για να εξαφανιστεί. Το προ ημερών άρθρο του The Observer αποτυπώνει ακριβώς αυτή τη μετάβαση: από την περίοδο της σχεδόν απόλυτης επαγγελματικής απομόνωσης σε μια προσεκτική, αλλά σαφή, επανένταξη στο κινηματογραφικό προσκήνιο.
Για περισσότερο από μισή δεκαετία, το όνομα του Depp συνδέθηκε λιγότερο με ρόλους και περισσότερο με δικαστικές αίθουσες. Οι δημόσιες συγκρούσεις με την πρώην σύζυγό του, οι αλληλοκατηγορίες για ενδοοικογενειακή βία και η μακρά νομική διαμάχη που κορυφώθηκε με τη δίκη στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2022, είχαν ως αποτέλεσμα την αποπομπή του από μεγάλες παραγωγές και τη διακοπή συνεργασιών που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητες. Στα μάτια πολλών στο Χόλιγουντ, ο Depp έμοιαζε με «τοξικό ρίσκο», έναν ηθοποιό του οποίου το εμπορικό βάρος δεν αρκούσε πλέον για να αντισταθμίσει το κόστος της αρνητικής δημοσιότητας.
Δεν ταίριαξε ποτέ απόλυτα στην «κουλτούρα ακύρωσης»
Κι όμως, όπως σημειώνει το Observer, η υπόθεση Depp δεν ταίριαξε ποτέ απόλυτα στο κλασικό αφήγημα της «κουλτούρας ακύρωσης». Ακόμη και στα χρόνια της μεγαλύτερης απομόνωσης, διατήρησε έναν φανατικό πυρήνα υποστηρικτών, ενώ η εικόνα του ως αντισυμβατικού, αυτοκαταστροφικού καλλιτέχνη συνέχισε να λειτουργεί σχεδόν μυθολογικά. Η ετυμηγορία της αμερικανικής δίκης, ανεξάρτητα από τις ερμηνείες της, έδωσε στον Depp κάτι που είχε στερηθεί: τη δυνατότητα να επιστρέψει χωρίς να φαίνεται ότι παραβιάζει ανοιχτά το ηθικό πλαίσιο που το ίδιο το Χόλιγουντ έχει επιβάλει τα τελευταία χρόνια.
Η πρώτη φάση αυτής της επιστροφής δεν έγινε μέσω των παραδοσιακών στούντιο, αλλά από την ευρωπαϊκή κινηματογραφική σκηνή. Η παρουσία του στο Φεστιβάλ Καννών και η συμμετοχή του σε γαλλική παραγωγή ερμηνεύτηκαν ως δοκιμαστικές κινήσεις, όπου ο Depp μπορούσε να επανεμφανιστεί χωρίς την άμεση πίεση της αμερικανικής αγοράς. Ωστόσο, η πραγματική τομή έρχεται τώρα, με την επιστροφή του σε μια αγγλόφωνη, μεγάλης κλίμακας παραγωγή, που σηματοδοτεί την επανενεργοποίηση της σχέσης του με το mainstream κοινό.
Το Observer περιγράφει αυτή την εξέλιξη όχι ως θριαμβευτική δικαίωση, αλλά ως μια ψυχρά υπολογισμένη απόφαση της βιομηχανίας. Ο Depp παραμένει ένα αναγνωρίσιμο brand, συνδεδεμένο με δεκαετίες εμπορικής επιτυχίας, από τον εκκεντρικό καπετάνιο των Pirates of the Caribbean έως τις συνεργασίες του με τον Tim Burton. Για τα στούντιο, η επιστροφή του δεν είναι απαραίτητα πράξη συγχώρεσης, αλλά επένδυση: μια δοκιμή για το αν το κοινό είναι έτοιμο να διαχωρίσει ξανά τον ηθοποιό από την προσωπική του ιστορία.
Η περίπτωση Depp λειτουργεί, ταυτόχρονα, ως βαρόμετρο για τα όρια της «ακύρωσης» στον χώρο του θεάματος. Σε αντίθεση με λιγότερο ισχυρά ονόματα, όπως αυτό του Κέβιν Σπέισι, που εξαφανίστηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά μετά από καταγγελίες ή σκάνδαλα, ο Depp φαίνεται να ανήκει σε μια κατηγορία σταρ των οποίων το πολιτισμικό αποτύπωμα είναι τόσο βαθύ, ώστε να καθιστά την πλήρη διαγραφή τους σχεδόν αδύνατη. Το άρθρο υπογραμμίζει ότι αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα αποκατάσταση της φήμης του με ηθικούς όρους, αλλά αναγνώριση της εμπορικής και συμβολικής του αξίας.
Ποιοι «επιστρέφουν» και ποιοι μένουν οριστικά εκτός;
Παράλληλα, η επιστροφή του εγείρει ερωτήματα για τη συνέπεια της ίδιας της βιομηχανίας. Ποιοι τελικά «επιστρέφουν» και ποιοι μένουν οριστικά εκτός; Πόσο ρόλο παίζει το φύλο, η ισχύς, το οικονομικό αποτύπωμα ή η αφοσίωση των θαυμαστών; Στην περίπτωση του Depp, η απάντηση φαίνεται να είναι ωμά πραγματιστική. Το Χόλιγουντ μπορεί να δηλώνει ότι έχει αλλάξει, αλλά εξακολουθεί να λειτουργεί με βάση την αναγνωρισιμότητα, το box office και την ικανότητα ενός ονόματος να κινητοποιεί κοινό.
Ο ίδιος ο Depp, σύμφωνα με το Observer, δεν εμφανίζεται διατεθειμένος να επαναδιαπραγματευτεί δημόσια το παρελθόν του. Δεν ζητά συγγνώμη, δεν επιχειρεί να επανασυστήσει τον εαυτό του ως «νέο άνθρωπο». Η στάση του είναι σχεδόν σιωπηλή, σαν να ποντάρει στο πέρασμα του χρόνου και στην κόπωση της δημόσιας συζήτησης. Αυτή η επιλογή, αν και ριψοκίνδυνη, ενδέχεται να αποδειχθεί αποτελεσματική σε μια εποχή όπου η κοινή γνώμη μετακινείται γρήγορα από το ένα θέμα στο άλλο.
Η επιστροφή του Johnny Depp δεν κλείνει τον κύκλο των αντιπαραθέσεων που τον περιβάλλουν, ούτε επιλύει τα ηθικά διλήμματα που έφερε στο προσκήνιο η υπόθεσή του. Αντίθετα, τα επαναφέρει με νέα ένταση, θέτοντας στο επίκεντρο το ερώτημα αν η «ακύρωση» είναι πραγματικά μόνιμη ή απλώς μια φάση, από την οποία οι ισχυρότεροι μπορούν τελικά να εξέλθουν. Σε κάθε περίπτωση, το μήνυμα της επιστροφής του είναι σαφές: στο Χόλιγουντ, η μνήμη μπορεί να είναι κοντή, αλλά το μέγεθος εξακολουθεί να μετρά.