Ορισμένες φιγούρες της σειράς δεν είναι απλώς καλογραμμένοι χαρακτήρες, αλλά «πατούν» –άλλοτε με ακρίβεια και άλλοτε με ελεύθερη έμπνευση– σε πραγματικά πρόσωπα και πραγματικά σκάνδαλα.
Το «Bridgerton» έχει χτίσει την ταυτότητά του πάνω σε μια συνειδητή σύγχυση ορίων: βικτωριανή αισθητική με ποπ μουσικές διασκευές, ιστορικά κοστούμια με σύγχρονη κοινωνική ματιά, ρομάντζο που ακουμπά το παραμύθι αλλά φλερτάρει διαρκώς με τη φήμη, το κουτσομπολιό και τη σκληρότητα της τάξης. Μέσα σε αυτό το υβρίδιο ιστορίας και φαντασίας, αρκετοί θεατές ξεχνούν ότι ορισμένες φιγούρες της σειράς δεν είναι απλώς καλογραμμένοι χαρακτήρες, αλλά «πατούν» –άλλοτε με ακρίβεια και άλλοτε με ελεύθερη έμπνευση– σε πραγματικά πρόσωπα και πραγματικά σκάνδαλα. Και, ειρωνικά, η πραγματικότητα για κάποιους από αυτούς αποδεικνύεται συχνά πιο δραματική από τη μυθοπλασία που τους δανείζεται.
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι η βασίλισσα Charlotte, η επιβλητική μονάρχης που στο τηλεοπτικό σύμπαν δεν υπήρχε στα βιβλία της Julia Quinn, αλλά εντάχθηκε στην προσαρμογή για να «δέσει» και να δώσει πλαίσιο σε ένα από τα πιο συζητημένα στοιχεία της σειράς: το πολυπολιτισμικό casting. Η ιστορική Charlotte του Mecklenburg-Strelitz υπήρξε πράγματι βασίλισσα, κυβερνώντας στο πλευρό του George III από το 1761 έως το 1818. Προερχόταν από ένα μικρό γερμανικό δουκάτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και, όπως αναφέρεται συχνά, περιγραφόταν ως ντροπαλή και θρησκευόμενη σε νεαρή ηλικία.
Παντρεύτηκε τον George III στα 17 της, χωρίς να τον έχει γνωρίσει προηγουμένως, και ο γάμος τους έγινε μόλις έξι ώρες μετά την πρώτη τους συνάντηση – μια λεπτομέρεια που μοιάζει σχεδόν απίστευτη για σύγχρονα δεδομένα, αλλά ταιριάζει απόλυτα στη λογική των δυναστικών επιλογών της εποχής. Η σειρά αποσιωπά ότι ο νεαρός βασιλιάς φέρεται να ήταν ερωτευμένος με τη Lady Sarah Lennox, σχέση που δεν εγκρίθηκε από τη μητέρα και τους συμβούλους του, γεγονός που καθυστέρησε τη στέψη του για 11 μήνες μέχρι να συμφωνήσει στον γάμο με τη Charlotte.
Στο «Bridgerton», η άνοδός της συνδέεται με το φανταστικό «Great Experiment», μια προσπάθεια κοινωνικής διαφοροποίησης· ιστορικά τέτοια πολιτική δεν υπήρξε, όμως γύρω από την καταγωγή της Charlotte υπάρχει μια διαρκής συζήτηση: η θεωρία ότι μπορεί να ήταν μαύρη ή μιγάδα, λόγω μακρινής πορτογαλικής καταγωγής και ερμηνειών ορισμένων βασιλικών πορτρέτων. Η αμφισημία αυτή είναι μέρος της γοητείας της σειράς, αλλά και της ιστορικής διαμάχης.
Ένας από τους πιο πολυσυζητημένους Βρετανούς μονάρχες
Δίπλα της στέκεται ο King George III, ένας από τους πιο πολυσυζητημένους Βρετανούς μονάρχες. Βασίλεψε από το 1760 έως το 1820 και στη συλλογική μνήμη συνδέθηκε με την απώλεια των αμερικανικών αποικιών, αν και η βασιλεία του περιλαμβάνει επίσης περιόδους σταθερότητας, καθώς και μεγάλες πολεμικές συγκρούσεις όπως ο Επταετής Πόλεμος και οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι. Το «Queen Charlotte» φωτίζει τις δυσκολίες του με την ψυχική υγεία: ιστορικά, ο George III αντιμετώπισε επεισόδια που εκ των υστέρων περιγράφονται ως μανία και ψύχωση. Κατά καιρούς, τα συμπτώματα αποδόθηκαν σε πορφυρία, ωστόσο πολλοί σύγχρονοι μελετητές θεωρούν πιθανότερη τη διπολική διαταραχή.
Εδώ η σειρά «συμπυκνώνει» τον χρόνο: στο σενάριο τα συμπτώματα φαίνεται να έχουν ήδη εμφανιστεί όταν γνωρίζει τη Charlotte, ενώ στην πραγματικότητα οι ενδείξεις άρχισαν αφού είχαν ζήσει μαζί για πάνω από 20 χρόνια. Τότε η Charlotte αναγκάστηκε να αναλάβει όλο και περισσότερα βασιλικά καθήκοντα. Παρ’ όλα αυτά, οι πηγές και οι αφηγήσεις συγκλίνουν ότι το ζευγάρι είχε ισχυρό δεσμό, με κοινά ενδιαφέροντα όπως τα φυτά και η μουσική, παίζοντας συχνά ντουέτα: εκείνος φλάουτο, εκείνη τσέμπαλο. Η ασθένεια και οι στιγμές βίαιης συμπεριφοράς δοκίμασαν τη σχέση, αλλά η Charlotte στάθηκε στο πλευρό του μέχρι τον θάνατό της το 1818.
Τα «ένοχα» ρομάντζα της αυλής
Από τη βασιλική κορυφή, η σειρά κατεβαίνει στα «ένοχα» ρομάντζα της αυλής. Ο Prince Frederick της πρώτης σεζόν –ο επίδοξος μνηστήρας της Daphne– έχει ιστορικό ανάλογο σε έναν Prince Frederick of Prussia, αν και όχι ως ανιψιός της Charlotte. Η αφήγηση που τον συνοδεύει ακουμπά μια πιθανή, σχεδόν μελαγχολική ιστορία: λέγεται ότι κέρδισε την καρδιά της Princess Charlotte of Wales, εγγονής του George III και της Charlotte. Υπήρχε μυστική αλληλογραφία, όμως ο Frederick τελικά παντρεύτηκε την Princess Luise of Anhalt-Bernburg το 1817. Το «τι συνέβη» μένει θολό, με φήμες ότι η ίδια η πριγκίπισσα Charlotte ήθελε να κρατήσει ανοιχτές επιλογές – ένα αφήγημα που θα ταίριαζε άνετα στη Lady Whistledown.
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η γέφυρα της σειράς προς κοινωνίες εκτός αυλής, μέσω του Will Mondrich. Ο χαρακτήρας του πυγμάχου που ανεβαίνει κοινωνικά και αποκτά λέσχη και περιουσία είναι χαλαρά εμπνευσμένος από τον Bill Richmond, έναν άνδρα που γεννήθηκε σκλάβος στις ΗΠΑ το 1763. Έφηβος ακόμη, τον πρόσεξε ένας Βρετανός αριστοκράτης, ο Lord Percy, τον απελευθέρωσε και οργάνωσε τη μετακίνησή του στην Αγγλία για να μαθητεύσει ως επιπλοποιός. Ο Richmond μορφώθηκε, γνώρισε επιτυχία, αλλά και ρατσισμό, αγωνίστηκε σε πολλούς πυγμαχικούς αγώνες και έγινε κορυφαίος μαχητής στη Βρετανία. Με τα κέρδη του άνοιξε παμπ κοντά στο Leicester Square και ακαδημία πυγμαχίας για νέους αθλητές.
Η σειρά, ωστόσο, προσαρμόζει τη βιογραφική ύλη στις ανάγκες του δράματος: ο Martins Imhangbe, που υποδύεται τον Mondrich, έχει εξηγήσει ότι «αρχικά, ο Will Mondrich βασιζόταν περισσότερο στον Bill Richmond επειδή είχε αμερικανική προφορά στα πρώτα στάδια ανάπτυξης του χαρακτήρα», αλλά στη συνέχεια κρίθηκε «πιο ωφέλιμο για τη σειρά να είναι από το Λονδίνο, αντί να μπει στο backstory του πώς ήρθε από τη Νέα Υόρκη και όλα τα υπόλοιπα».
Μια ιστορία που φωτίζει την αποικιακή σχέση Βρετανίας-Ινδίας
Στην περίπτωση της Kate Sharma, το «Bridgerton» δεν αντιγράφει έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, αλλά αντλεί νήματα από μια πραγματική ιστορία που φωτίζει την αποικιακή σχέση Βρετανίας-Ινδίας. Η ζωή της Kitty Kirkpatrick, κόρης του Βρετανού πρέσβη στο Hyderabad (1797-1805), συνδέεται με έναν πατέρα που ερωτεύτηκε Ινδή ευγενή, την Khair un-Nissa, την παντρεύτηκε, ασπάστηκε το Ισλάμ και –σύμφωνα με την αφήγηση– λειτούργησε ως διπλός πράκτορας, εργαζόμενος ενάντια στην East India Company. Η Kitty μεγάλωσε στην Ινδία και αργότερα μετακόμισε στην Αγγλία, όπου ο φιλόσοφος Thomas Carlyle, ως δάσκαλός της, την ερωτεύτηκε παράφορα. Εκείνη τον απέρριψε, αλλά έγινε μούσα σε έργα του. Δεν είναι η Kate, όμως η σκιά της βοηθά να καταλάβει κανείς ότι οι διασταυρώσεις τάξεων, η μετακίνηση ανθρώπων και η «εισαγωγή» οικογενειών από την Ινδία στην αγγλική υψηλή κοινωνία δεν ήταν ανήκουστο φαινόμενο.
Τέλος, η Lady Whistledown, αν και δεν υπήρξε ως πρόσωπο, πατά σε μια εξαιρετικά πραγματική συνθήκη: στη γέννηση του κουτσομπολιού ως εκδοτικού προϊόντος. Στην περίοδο της Αντιβασιλείας, η εκτύπωση γινόταν πιο προσβάσιμη και οι εφημερίδες φιλοξενούσαν στήλες για μόδα, ειδύλλια, πάρτι και σκάνδαλα. Υπήρχαν και ανώνυμες υπογραφές, όπως η «Mrs. Crackenthorpe», πίσω από το σατιρικό και εκπαιδευτικό The Female Tatler (1709-1710). Και ένα από τα πιο επιδραστικά έντυπα ήταν το Town and Country Magazine (1769-1796), με μηνιαίες στήλες για συγκεκριμένα ζευγάρια της υψηλής κοινωνίας και τις περιπέτειές τους, σαν πρώιμη «gossip rag». Με άλλα λόγια, η Whistledown δεν είναι ιστορικό άτομο, αλλά ιστορική λειτουργία: το βλέμμα που εμπορευματοποιεί την κοινωνική ζωή.
Το «Bridgerton» κερδίζει ακριβώς εδώ: δεν χρειάζεται να είναι ντοκιμαντέρ για να πυροδοτήσει ιστορική περιέργεια. Παίρνει πραγματικές ζωές, πιθανές φήμες, αποικιακές διαδρομές και εκδοτικές πρακτικές και τις μεταφράζει σε τηλεοπτικό ρυθμό. Και κάπως έτσι, «dearest gentle reader», ο δρόμος από τη σκανδαλοθηρία της οθόνης μέχρι την πραγματική ιστορία είναι μικρότερος απ’ όσο νομίζουμε.
- Όλες οι ειδήσεις
- Έκτακτο δελτίο καιρού από την ΕΜΥ: Βροχές, καταιγίδες και χαλάζι από σήμερα το βράδυ -Οι περιοχές που θα πληγούν
- Σε ελληνικά ύδατα η τραγωδία της Χίου -Στην 8μετρη βάρκα επέβαιναν 38 Αφγανοί και ένας Μαροκινός, ψάχνουν αν είναι ο διακινητής
- FT: Προειδοποίηση για «διαστημικό πόλεμο» -Η Ρωσία μπορεί να χειραγωγήσει ευρωπαϊκούς δορυφόρους