Θα το γράψω όπως το νιώθω και το υποψιάζομαι, δίχως φιοριτούρες. Ο Αλέξης Τσίπρας κάτι θα κάνει. Δεν ξέρω ούτε τι ούτε πότε, πάντως αποκλείεται να πάει ως τις εκλογές όπως τον βλέπουμε σήμερα.
Διότι όποιος πιστεύει ότι επέστρεψε στο πολιτικό σκηνικό για να τσαλαβουτά πέριξ του 15% και να μαλλιοτραβιέται με τον Ανδρουλάκη για την δεύτερη θέση, έχει κοντή μνήμη και λειψή κρίση.
Όχι, ο Αλέξης που όλοι αγαπήσαμε, θεωρεί τον εαυτό του εσαεί πρωταγωνιστή. Δεν καταδέχεται τίποτα λιγότερο. Και τέλος πάντων, δεν ξόδεψε τόση ενέργεια (κατεδαφιστική για το παλιό του κόμμα και μεταμορφωτική για τον ίδιο) με σκοπό να καταλήξει ηγετίσκος μικρομεσαίου κομματιδίου, που θα περιμένει την μετά το 2031 περίοδο μπας και καταφέρει κάτι. Ο Αλέξης πάντα στόχευε κορυφή και πάντα βιαζόταν. Ομοίως και σήμερα.
Μην ακούτε τις κατά συνθήκη θριαμβολογίες που εκστομίζει σε συγκεντρώσεις και τηλεοράσεις, αυτός και η άχρωμη ομάδα του. Η προ μηνών επανέφοδος τους στην πολιτική μας σκηνή απέτυχε. Μπήκαν με rebrandιασμένη φούρια, ταβάνιασαν δημοσκοπικά στο 17% και έκτοτε βιώνουν μια αργή αλλά ευδιάκριτη (βασανιστική για τους ίδιους) πτωτική πορεία, που δεν προμηνύει τίποτα το θριαμβευτικό για το εγγύς μέλλον.
Ήδη νιώθουν την ανάσα του ΠΑΣΟΚ στον σβέρκο τους κι ας λένε ότι η δεύτερη θέση τους είναι εξασφαλισμένη. Δεν είναι, τους το εξηγούν άλλωστε όλοι οι δημοσκόποι που βλέπουν ότι ο Αλέξης δεν έχει δεξαμενές. Η ΕΛΑΣ μοιάζει με ποταμάκι που πάνω από τις βουνίσιες πηγές του έλιωσε νωρίς το χιόνι. Ξερό ρυάκι ενδέχεται να γίνει, ποταμός κανονικός όχι.
Πλην ο Αλέξης δεν είναι ο τύπος που θα κάτσει σε μια γωνιά και θα βλέπει το νεογέννητο κόμμα του να οδηγείται σε μια εκφυλιστική κατηφορίτσα, στο τέλος της οποίας ενδέχεται να καταγράψει ένα εκλογικό 13-15%, με τον Ανδρουλάκη να είναι παραπάνω. Μα και οριακά δεύτερος να είναι με τέτοιο ποσοστό, πάλι θα πρόκειται για τον πολιτικό θάνατο ενός άλλοτε κραταιού που τώρα έπεσε κατηγορία. Άλλα σχέδια είχε κατά νου ο αρχηγός, όταν εισέβαλε το σκηνικό με όχημα την ΕΛΑΣ.
Σχεδίαζε ένα 20+% στην πρώτη κάλπη του 2027 και ένα 25% στην επαναληπτική, μέσω της ημιδιάλυσης του ηττημένου ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή καταγραφή μιας απόλυτης και αδιαμφισβήτητης επικράτησης του στον κεντροαριστερό πόλο. Στην απέναντι όχθη, ήλπιζε στην δημιουργία μιας αδύναμης συμμαχικής κυβέρνησης Μητσοτάκη με κάποιον Βελόπουλο ή Λατινοπούλου και πτώση της μέσα σε ένα-δυο χρόνια από την σκληρή αντιπολίτευση που ο Αλέξης θα κουμάνταρε. Πλην το σχέδιο δεν περπατά ολωσδιόλου. Οπότε;
Κάτι πρέπει να κάνει και να το κάνει τώρα. Δεν μπορώ να τον φανταστώ να συνεχίζει στο ίδιο μίζερο μοτίβο, με μικροσυγκεντρωσούλες σε γειτονιές και καφενεία, με αντιπολιτευτικές κορώνες που δεν έχουν ακροατήριο και με συνεντεύξεις σε επαρχιακά καναλάκια. Ούτε μ’ αυτό το τσούρμο ψευτοστελεχών που τον περιστοιχίζουν μπορεί να πάει μπροστά. Ξωπέταξε τους παλιούς που ήταν ιδεοληπτικοί κ έφερε τους καινούριους που είναι ντιπ άσχετοι. Τους βλέπεις και σου ‘ρχεται να αναφωνήσεις «που πας μ’ αυτούς βρε καημένε… που τους βρήκες;».
Οπότε καιρός γαρ εγγύς. Η υπομονή ή η προβλεψιμότητα, δεν ήταν ποτέ προτερήματα του Τσίπρα. Αντιθέτως, η καριέρα του αποθεωνόταν διαρκώς με παρακινδυνευμένα ρεσάλτα, εντυπωσιακές κωλοτούμπες και κυνικές επιλογές out of the box που κανένας δεν φανταζόταν. Ε λοιπόν, σε κάτι τέτοιο είναι υποχρεωμένος να καταφύγει και τώρα. Δεν μπορώ να φανταστώ τι ακριβώς θα κάνει και σε ποιον τομέα, αλλά βάζω στοίχημα πέντε μισθούς ότι ήδη το μελετά.
Έτσι κι αλλιώς, πάντα ήταν ο άνθρωπος με τον δήθεν άσσο στο μανίκι, τώρα θα αλλάξει πολιτικό στυλ; Όταν μάλιστα, τώρα είναι που έχει ανάγκη από μαγικά. Καθότι παίζει το κεφάλι του στις εκλογές του 2027 και το ξέρει. Και βέβαια, «μαγικά» δεν είναι κάτι δευτερεύοντα που διαβάζω για «αμφίπλευρες διευρύνσεις» μικροστελεχών, ούτε για «οργανωτικές ολοκληρώσεις» του μηχανισμού, ούτε για «ανοίγματα σε επιστημονικές προσωπικότητες», ούτε για «θεματικές επαφές» με επαγγελματικούς χώρους που πιέζονται. Ελάτε τώρα. Ο Αλέξης είναι για το κάτι παραπάνω, για εκπλήξεις που μας αφήνουν με ανοικτό το στόμα. Όχι για κοινοτοπίες…