Το σίριαλ των δικογραφιών σε δόσεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ συνεχίζεται και η Βουλή μετατρέπεται και θα συνεχίσει να μετατρέπεται σε ανακριτικό γραφείο για τους βουλευτές μετά την κατάργηση των δικαστικών συμβουλίων.
Σημειώνεται πως πριν από τη μερική κατάργηση των δικαστικών συμβουλίων υπήρχε έλεγχος για πιθανές κακές εισαγγελικές πράξεις. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να παρατηρούνται λιγότερες υπερβολές, αλλά και δίκες. Ωστόσο, αυτό άλλαξε με τον νόμο του Γιώργου Φλωρίδη, αφού πλέον οι πολίτες, αλλά και οι βουλευτές, ακόμα και με ανυπόστατες κατηγορίες περί δήθεν ηθικής αυτουργίας, χωρίς αδίκημα και χωρίς αυτουργό, μπορούν να οδηγηθούν σε δίκη.
Όπως φαίνεται, όμως, η κατάργηση των δικαστικών συμβουλίων ισχύει μόνο για τους βουλευτές και τους απλούς πολίτες, όχι όμως και για τους υπουργούς. Όπως αναφέρει και η στήλη big mouth του powergame.gr, «ο Χατζηβασιλείου και οι υπόλοιποι βγαίνουν στον τάκο, σε αντίθεση με τον Τριαντόπουλο, που προστατεύεται, λες και το "έγκλημα" είναι διαφορετικό όταν το διαπράττει ο βουλευτής».
Η στήλη big mouth του powergame.gr εξηγεί τι έχει αλλάξει με τα δικαστικά συμβούλια. Έχουν καταργηθεί για πολίτες και βουλευτές, ωστόσο διατηρήθηκαν για τους υπουργούς, εκλεγμένους και εξωκοινοβουλευτικούς.
Ο παραλογισμός Φλωρίδη
Για να καταλάβετε (αυτό που δυσκολεύομαι, ομολογώ, να κατανοήσω), αυτό που βιώνουμε στην παρούσα φάση δεν στέκει σε οποιαδήποτε λογική, πέραν αυτής που ανακάλυψε ο Φλωρίδης. Έτσι, βλέπουμε έναν βουλευτή να υποβάλλει αίτημα σε έναν υπουργό, το αίτημα να απορρίπτεται, άρα να μην υπάρχει παράνομη πράξη, αφού αυτή δεν έγινε (η πράξη), και παρ’ όλα αυτά ο βουλευτής να κατηγορείται για ηθική αυτουργία, χωρίς κανείς να προσδιορίζει για ποιο πράγμα κατηγορείται ως ηθικός αυτουργός.
Το βίτσιο και οι εισαγγελείς
Ρώτησα κάτι φίλους νομικούς και μου είπαν ότι ο νόμος για το αδίκημα της ηθικής αυτουργίας προϋποθέτει την τέλεση αδικήματος από τον αυτουργό και την απόδειξη ότι ο ηθικός αυτουργός με πειθώ και φορτικότητα προκάλεσε στον αυτουργό την απόφαση να διαπράξει αδίκημα. Όμως όλα αυτά είναι πράγματα αδιάφορα για τους ανεξέλεγκτους εισαγγελείς (Ευρωπαίους και ντόπιους), λόγω του νόμου Φλωρίδη, που ζουν με το όνειρο (τι βίτσιο κι αυτό) να δουν να δικάζονται πολιτικοί! Σκοπός δεν είναι η καταδίκη. Αυτή προφανώς και δεν θα υπάρξει, τουλάχιστον σ’ αυτήν τη ζωή, και σίγουρα με τα όσα αστεία περιέχονται στην επίμαχη δικογραφία, που θα τα ζήλευε μέχρι και για το «Δελφινάριο» ο Σεφερλής. Εκτός κι αν υπάρχει άνθρωπος, και δη της νομικής, που πιστεύει ότι πρέπει να πάει ισόβια ο Σκρέκας, γατί ζήτησε να πάει «χεράτα», δηλαδή χέρι με χέρι, το ρουσφέτι, μήπως και γίνει σε αυτήν τη ζωή, δεδομένου ότι για τους ψηφοφόρους της ΝΔ είναι κάπως κοντά το ραντεβού με την επόμενη, αφού στη μεγάλη πλειοψηφία τους διανύουν την 7η δεκαετία της ζωής τους. Επειδή, λοιπόν, αν για κάτι πρέπει να τιμωρηθούν οι «Σκρέκες», είναι για το γεγονός ότι δεν μπόρεσαν να φτιάξουν ένα κράτος που δεν θα χρειάζονται «μεσάζοντες του αυτονόητου», δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιο άλλο αδίκημα.
Το «δρομολόγιο» της καταστροφής
Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει «έγκλημα», ούτε φυσικά χρήμα, αφού κανείς εκ των εμπλεκόμενων βουλευτών δεν πήρε ούτε μισό ευρώ, αντιλαμβάνεστε ότι σκοπός των όσων διαδραματίζονται στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι η δίκη ή η καταδίκη, αυτή καθ’ αυτή, αλλά η πορεία προς αυτήν. Και μιλάμε περί μιας πορείας κατά τη διάρκεια της οποίας η πολιτική σταδιοδρομία θα έχει ανεπανόρθωτα πληγεί ή, και στη χειρότερη, καταστραφεί, ανεξάρτητα από την αθώωση, που είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει στη δίκη ύστερα από δύο, τρία χρόνια. Τώρα που το σκέφτομαι, πρόκειται περί μιας (έως και) ανεπίτρεπτης κατάστασης ποινικοποίησης της όποιας δραστηριότητας των βουλευτών της κυβερνητικής προσώρας πλειοψηφίας (νομίζω σύντομα θα επεκταθεί και στη συστημική αντιπολίτευση), με προφανή στόχο να πληγεί η εκλογική δύναμη του κυβερνώντος κόμματος. Και στον βωμό αυτό γίνονται πρωτίστως νομικά «εγκλήματα», αφού τα άλλα τα ψάχνουν ακόμη οι εισαγγελείς. Επανέρχομαι, όμως, στο ερασιτεχνικό (όχι βίντεο, αλλά) νομοθέτημα του ποινικού κώδικα, που κατάφερε να φτιάξει ο γίγας Φλωρίδης, για να σας πω ότι όχι μόνο δεν μπορούν να διωχθούν, όπως θα έπρεπε, αλλά οδηγούνται άνθρωποι σε μακροχρόνιες δικαστικές περιπέτειες, με ανυπόστατες και αόριστες συχνά κατηγορίες, με αποτέλεσμα να καταστρέφονται ανεπανόρθωτα. Ποιος φταίει για την κατάσταση αυτήν; Προφανώς και οι εισαγγελείς δεν μπορεί να αποτελέσουν στόχο. Οι άνθρωποι κάνουν τη δουλειά τους, καλώς ή κακώς. Σε όλα τα επαγγέλματα υπάρχουν καλοί και κακοί! Αυτό δεν είναι θέμα και άλλωστε τη σωστή ή όχι άσκηση των καθηκόντων των εισαγγελέων και των δικαστών δεν την κρίνουν ούτε οι πολιτικοί ούτε οι δημοσιογράφοι. Την κρίνουν οι θεσμοί της Δικαιοσύνης, που θα έπρεπε να υπάρχουν και υπήρχαν για τον σκοπό αυτόν. Και το σύστημα δούλευε επιτυχώς ως προς τον κύριο σκοπό του. Πριν από τον νόμο Φλωρίδη οι πολίτες δεν ήταν στο έλεος ενός κακού εισαγγελέα. Υπήρχαν Δικαστικά Συμβούλια, να ελέγξουν υπερβολές ή και κακές εισαγγελικές πράξεις, και έτσι αυτές (οι κακές εισαγγελικές πράξεις) ήταν πολύ λιγότερες, όπως και οι δίκες σε αριθμό. Αλλά ο Φλωρίδης και η κυβέρνηση έκριναν ότι για κάποιον λόγο αυτό έπρεπε να αλλάξει και νομοθέτησαν, αφήνοντας τους πολίτες στο έλεος οπουδήποτε κακού εισαγγελέα, ο οποίος με ανυπόστατες κατηγορίες περί δήθεν ηθικής αυτουργίας χωρίς αδίκημα και χωρίς αυτουργό μπορεί να οδηγήσει σε δίκη οποιονδήποτε. Για να σας το κάνω λιανά, η κυβέρνηση τώρα πληρώνει το τίμημα μιας εσφαλμένης επιλογής ενός (ακόμη) εξωκοινοβουλευτικού υπουργού, ο οποίος μάλιστα λόγω «κατασκευής» δεν αντιλαμβάνεται (ή κάνει ότι δεν αντιλαμβάνεται) τη ζημιά που κάνει σε αυτόν που (μαζί με τον Δοξιάδη) τον επέλεξε.
Η πονηριά της εξαίρεσης για τους υπουργούς
Με πήρε ένας φίλος, από αυτούς που συνομιλούν με τον υπουργό Φλωρίδη, για να μου πει ότι ο λεγάμενος από το Κιλκίς δεν άλλαξε τίποτα σε σχέση με τα ισχύοντα στη λειτουργία των δικαστικών συμβουλίων. Επειδή, λοιπόν, δεν θέλω να αδικώ κανέναν, έσπευσα να τσεκάρω και όντως διαπίστωσα ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης, όταν αποφάσιζε την κατάργηση των Δικαστικών Συμβουλίων για τους βουλευτές και φυσικά για τους απλούς πολίτες, φρόντισε να καλύψει τον ποπό των υπουργών και φυσικά τον δικό του, που είναι και εξωκοινοβουλευτικός (ποπός). Αν δεν το καταλάβατε, κατήργησε τα Δικαστικά Συμβούλια (το δικονομικό φίλτρο) για όλους εμάς και το διατήρησε για τους υπουργούς, ακόμη και γι’ αυτούς που δεν έχουν τη λαϊκή εντολή. Έτσι, ο Χατζηβασιλείου και οι υπόλοιποι βγαίνουν στον τάκο, σε αντίθεση με τον Τριαντόπουλο, που προστατεύεται, λες και το «έγκλημα» είναι διαφορετικό όταν το διαπράττει ο βουλευτής. Μια και το 'φερε η κουβέντα, θα είχε αξία να έβγαιναν πρωί πρωί με την αυγούλα, έστω και ντουέτο, οι Σκέρτσος και Φλωρίδης και να ζητούσαν αυτό που άλλαξε για όλους εμάς στον ποινικό κώδικα να ισχύσει και για τους υπουργούς και δη τους εξωκοινοβουλευτικούς, οι οποίοι είναι και μειωμένης λαϊκής αποδοχής, δεδομένου ότι επί της ουσίας διορίζονται από τον πρωθυπουργό, ο οποίος στηρίζεται από τους βουλευτές, οι οποίοι εκλέγονται από τους πολίτες.
Σκέψεις παραίτησης
Από μια καλή σχετικώς πηγή, από αυτές που σπανίως με ρίχνουν στα βράχια, πληροφορήθηκα ότι ο υπουργός Φλωρίδης εσχάτως σκέφτεται να παραιτηθεί. Αυτός ήταν και ο λόγος που, ενώ ο πρόεδρος Μητσοτάκης είχε αποφασίσει να τον «καρατομήσει», τελικώς του έδωσε «παράταση ζωής», περιμένοντας να φύγει μόνος του.