Βρίσκω θλιβερό το θέαμα άλλοτε πανίσχυρα κυβερνητικά στελέχη και υποτίθεται μεγάλα κεφάλια της εποχής ΣΥΡΙΖΑ να περιμένουν σήμερα σαν ορφανά μπροστά από την κλειστή πόρτα της ΕΛΑΣ την άδεια εισόδου. Κάποιος επιτυχημένα τους παρομοίασε με τους μετανάστες της νήσου Έλις, στην Αμερική του Μεσοπολέμου. Εκεί που οι άνθρωποι στοιβάζονταν στις αποβάθρες και εξετάζονταν (εξονυχιστικά και εξευτελιστικά) πριν γίνουν δεκτοί στη γη της επαγγελίας.
Δεν απορώ για το τέλος τους επηρεασμένη πιθανόν από το ντοκιμαντέρ της Ελένης Βαρβιτσιώτη και Βικτώριας Δενδρινού «Στο χιλιοστό» που απογύμνωσε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ από τα τελευταία της ψιμύθια. Εκπλήσσομαι με τον Αλέξη Τσίπρα που επανακάμπτει στην πολιτική, μετά την καταστροφική θητεία του 2015, σαν τίποτα να μην έχει συμβεί. Και σκέφτομαι ότι υπάρχουν συμπολίτες μας που πίστεψαν ότι οι άνθρωποι αυτοί θα μας έσωζαν από το ναυάγιο της χρεοκοπίας. Ενώ σήμερα αποδεικνύονται οι ίδιοι ναυαγοί της πολιτικής.
Και πράγματι, η αυλαία πέφτει με δραματικό τρόπο στον ΣΥΡΙΖΑ και στην αποκαλούμενη «Πρώτη φορά Αριστερά». Οι άνθρωποι που διερήγνυαν τα ιμάτιά τους για την ενοποίηση του «προοδευτικού χώρου» αποδείχτηκε ότι δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν την ενότητα ούτε στο ίδιο τους το κόμμα. Αυτοί που επίμονα και φανατικά φώναζαν για κοινή πορεία απέναντι στον κακό Μητσοτάκη, έχουν γίνει χίλια κομμάτια. Ακόμη και η Νέα Αριστερά (η πιο ανούσια διάσπαση) όταν κατρακύλησε στο 1% χωρίστηκε στα δύο και κατήργησε την κοινοβουλευτική της ομάδα, διασπώμενη ξανά.
Οι εναπομείναντες βουλευτές στον ΣΥΡΙΖΑ καλούνται πλέον είτε «να κατεβάσουν τα παντελόνια στον Τσίπρα» [Πολάκης, 10/6], είτε «να ριχτούν στα σκυλιά αν διαφωνούν» [Ρένα Δούρου, 6/6]. Συναισθάνονται ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ ολοκληρώσει την αυτοδιάλυσή του, μένουν στον δρόμο. Ο δε Τσίπρας που ομνύει στην «προοδευτική συμμαχία» και την σύγκλιση δυνάμεων είναι ο άνθρωπος που ευθύνεται για την διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και την ταπείνωση των στελεχών του. Προβάλλει δε σήμερα ως ο εκ νέου σωτήρας τους! Αδιανόητα πράγματα από ανθρώπους που επικαλούνταν αρχές και επινοούσαν ανεξάντλητα ιδεολογικά μανιφέστα, τώρα να στοιχίζονται τρομαγμένοι πίσω από ευκαιρίες εξουσίας.
Είναι μοναδικό στα πολιτικά χρονικά αρχηγοί κομμάτων [Φάμελλος, Χαρίτσης] να στηρίζουν ένα άλλο κόμμα [ΕΛΑΣ] και όχι το δικό τους, πριν ενταχθούν σε αυτό. Να επιλέγουν ο χώρος τους να ευτελιστεί και να ρευστοποιηθεί ώστε να χωρέσει ευκολότερα στα παπούτσια του Τσίπρα. Οι σπουδαιοφανείς ιδεολόγοι και κήρυκες της μοναδικής αλήθειας αποδείχθηκαν έτοιμοι να παραδώσουν κόμμα, ιδεολογίες και συντροφικότητα προκειμένουν να διεκδικήσουν την εκλογική τους επιβίωση. Τρέχουν πίσω από τον Τσίπρα χωρίς να νοιάζονται για πρόγραμμα, ταξικό προσανατολισμό και στελέχη που τον πλαισιώνουν. Και το χειρότερο, ετοιμάζονται να παραδοθούν ως συμπλήρωμα ενός άλλου, χωρίς καν να έχουν λάβει σχετική πρόσκληση. Τερματίζοντας έτσι κάθε έννοια αναξιοπρέπειας αφού ζητούν να τους υιοθετήσει ξανά ο ίδιος άνθρωπος που τους παράτησε.
Οπως και να το δει κανείς, είναι λυπηρός επίλογος για έναν ευρύτερο χώρο που στο παρελθόν επικαλούνταν αρχές και αξίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κομματικό σχήμα που ταλαιπώρησε την Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια και θέλησε εν γνώσει του να την οδηγήσει στο γκρεμό, αποχωρεί. Ίσως είναι καλό και για τη χώρα και για την Αριστερά.