Κανείς δεν δείχνει να συγκινείται ιδιαίτερα από το υπαρξιακό δράμα του ΣΥΡΙΖΑ ή από τη δημοσκοπική κατάρρευσή του (1,4%, GPO iefimerida). Ήταν προφανές ότι χωρίς τον Τσίπρα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε μέλλον: Εκείνος που τον έκανε κυβέρνηση είναι ο ίδιος που τον διέλυσε.
Τέλος κύκλου, τέλος εποχής. Το κόμμα που πριν από δέκα χρόνια ήταν κοινωνικό ρεύμα και απειλούσε κόσμο και ντουνιά, σήμερα βρίσκεται ένα βήμα πριν την εξαφάνισή του. Μορφές όπως η Δούρου, ο Πολάκης και ο Παππάς, που κάποτε κυκλοφορούσαν στην πιάτσα ως μεγαλοπαράγοντες, έμειναν να τριγυρίζουν στην Κουμουνδούρου σαν φαντάσματα σε ερείπια.
Αυτό το μόρφωμα γεννήθηκε στην πιο κρίσιμη στιγμή της οικονομικής κρίσης. Το τέκνο της οργής. Ακολούθησε τη μοίρα άλλων ακροαριστερών κομμάτων που ξεφύτρωσαν στην Ευρώπη την ίδια περίοδο, όπως οι Podemos στην Ισπανία, για παράδειγμα, οι οποίοι επίσης εξαερώθηκαν μόλις οι συνθήκες επανήλθαν στο κανονικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ ταλαιπώρησε την πολιτική ζωή στην Ελλάδα. Μια ομάδα άπειρων και ιδεοληπτικών στελεχών έπαιξε την τύχη της χώρας στα ζάρια και μάλιστα εντελώς συνειδητά. Αναλογιστείτε πόσοι από αυτούς έκαναν δικά τους κόμματα (Ζωή, Βαρουφάκης, Λαφαζάνης, Νέα Αριστερά) ακριβώς επειδή η καταστροφή που ονειρεύονταν δεν επήλθε. Την ήθελαν, την επεδίωκαν, την προπαγάνδιζαν πιο ριζική και ακραία. Προσδοκούσαν μια Αριστερά πολύ πιο κοντά στη σταλινοδογματική ορθοδοξία. Μια Αριστερά της βίας, ανθελληνική και αντιευρωπαϊκή. Και στην πραγματικότητα βαθιά φιλορωσική και φιλοϊσλαμιστική.
Ακριβώς για όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μας λείψει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέλαβε την εξουσία γιατί ο Τσίπρας υποσχέθηκε να καταστρέψει, όχι να λύσει τα προβλήματα της χώρας. Αυτή την επιθυμία μοιράζονταν εκείνη την εποχή και πολλοί συμπολίτες μας. Διαδήλωναν υπέρ της καταστροφής, έβγαλαν τα πιο επιθετικά και βίαια αντανακλαστικά τους. Βρέθηκε ως όχημα ο Τσίπρας, που απειλούσε να γκρεμίσει την ΕΕ, να σκίσει τα μνημόνια, να βγάλει την Ελλάδα από το ευρώ, να καταφύγει στην αγκαλιά του Πούτιν, να ανοίξει τα σύνορα στους μετανάστες, να κρατικοποιήσει τα πάντα, να καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ, να μπουκάρει στο Νομισματοκοπείο, να επιστρέψει στη δραχμή. Ετοίμαζε ακόμα και τον στρατό, δηλαδή την κόκκινη δικτατορία και τρομοκρατία, αν ο λαός αντιδρούσε και ξεχυνόταν στους δρόμους. Υποσχέθηκε τα πιο τρελά, επιπόλαια και επικίνδυνα πράγματα. Για όλα αυτά αγαπήθηκε από μερίδα συμπολιτών μας που πιθανόν και σήμερα ακόμα τα ίδια περιμένουν από εκείνον. Μπορεί να μην τα κατάφερε, αλλά τα υποσχόταν. Έδρασε ως ο πιο ακραίος και επικίνδυνος αριστερός λαϊκισμός που παρέσυρε την οργισμένη ελληνική κοινωνία.
Ακριβώς για όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μας λείψει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ συνετέλεσε και στην κανονικοποίηση της τοξικότητας. Αναφέρομαι στην ευκολία με την οποία εκτόξευε αβάσιμες κατηγορίες και διέσυρε ή εμμονικά στοχοποιούσε, επί τη βάσει κατασκευασμένων άθλιων ψεμάτων, τους πολιτικούς αντιπάλους. Πρώτος ανέδειξε τα ανώνυμα προφίλ του Διαδικτύου που κατακρεουργούσαν τους «απέναντι». Ακόμη και απλοί πολίτες που διαφωνούσαν με τα πεπραγμένα του έγιναν στόχοι. Αθλιότητες και σενάρια εκπορεύονταν σε πολλές περιπτώσεις από εκτελεστές συμβολαίων δολοφονίας χαρακτήρων που ενδύονται τον μανδύα της ερευνητικής δημοσιογραφίας. Γίνονταν εξώφυλλα.
Ακριβώς για όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μας λείψει.
Ο Τσίπρας εν τέλει απέτυχε και η άτακτη φυγή μετά την ήττα του το 2023 οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ σε ραγδαία ρευστοποίηση. Τους άφησε σκορπισμένους και πλέον τους διαλύει οριστικά κάνοντας νέο κόμμα. Τους καλεί έναν-έναν να εγκαταλείψουν τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ενοχές και να μετακομίσουν υπό νέα μαρκίζα. Κι αυτοί το κάνουν ανενδοίαστα, γιατί αυτό που τους ενώνει είναι η προσδοκία της επανεκλογής και της εξουσίας. Δεν ανήκουν σε παράταξη, δεν έχουν ιδεολογίες, ούτε νοσταλγίες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το πρώτο κόμμα στη Μεταπολίτευση που οι βουλευτές του παραιτήθηκαν μαζικά και μετακινήθηκαν σε ένα άλλο κόμμα, την ΕΛΑΣ του Τσίπρα, το οποίο βρίσκεται εκτός Βουλής. Η λαϊκή εντολή αλλοιώνεται εδώ με πρωτοφανή τρόπο, αφού δεν έχουν προηγηθεί εκλογές. Ο Τσίπρας δημιουργεί κάτι σαν «σκιώδη επαναστατική κυβέρνηση του βουνού» αποτελούμενη από μη κοινοβουλευτικούς ελασίτες. Μια ακόμη αριστερή φαντασίωση φορτωμένη με όλους τους συμβολισμούς της ιστορικής εκδίκησης και της έμμεσης απειλής. Χωρίς μάλιστα κανείς να εξηγήσει πώς με τους ίδιους θα ανακτηθεί η χαμένη αξιοπιστία του ΣΥΡΙΖΑ. Το rebranding θα μείνει στην Ιστορία ως η πιο αστεία δικαιολογία συριζαίων που αλλάζουν μαγαζί, όχι ιδιοκτήτη.