Μετά από τα πρόσφατα περιστατικά, στον δημόσιο διάλογο για την επικαιροποίηση του συστήματος μοριοδότησης των αθλητών για τα ΑΕΙ ώστε να κλείσουν οι όποιες ρωγμές επιτρέπουν «λαθρεπιβάτες» των διατάξεων, ακούστηκε η άποψη η μοριοδότηση να ισχύει μόνο για τις σχολές που έχουν σχέση με τον αθλητισμό όπως π.χ. τα ΤΕΦΑΑ.
Γιατί κατά τη γνώμη μου αυτή είναι λάθος; Γιατί αναπαράγει το στερεότυπο ότι οι αθλητές στη ζωή τους πρέπει να ασχοληθούν μόνο με τον αθλητισμό και γι αυτό τους κινητροδοτεί η Πολιτεία. Ότι δηλαδή είναι άλογα κούρσας που το μόνο που ξέρουν είναι αθλητισμός και σε αυτό θα πρέπει να σταδιοδρομήσουν. Ουδέν αναληθέστερον …
Οι αθλητές-μαθητές έχουν αναπτύξει δεξιότητες όπως ο προγραμματισμός, η στοχοπροσήλωση, η αντοχή στην πίεση, η αυτοπειθαρχία κλπ που είναι περιζήτητα και στις σπουδές. Εξάλλου, το μέτρο της μοριοδότησης δεν σημαίνει ότι τους δίνουμε και το πτυχίο ή το δίπλωμα. Δίνουμε την ευκαιρία να εισαχθούν στη Σχολή και αν έχουν τις ικανότητες, την ολοκληρώνουν. Αν κοιτάξουμε και διεθνώς υπάρχουν πάμπολλα σχετικά παραδείγματα (στην Αμερική που κάνει το μεγαλύτερο «παιδομάζωμα» αθλητών-φοιτητών, με παχυλές υποτροφίες, δεν είναι χαζοί που δεν τους κατευθύνουν μόνο σε sport science).
Ο αθλητισμός σου δίνει αξίες και δεξιότητες που είναι χρήσιμες σε οποιαδήποτε επαγγελματική ενασχόληση. Κάποιες φορές, στην αγορά των στελεχών είναι και περιζήτητες. Αξίες και δεξιότητες, όχι μόνο επωφελείς για τις ίδιες τις επιχειρήσεις ή τους οργανισμούς αλλά για την κοινωνία γενικότερα. Για να σας δώσω ένα προσωπικό παράδειγμα, ο γιατρός μου είναι πρώην αθλητής, ο νομικός μου σύμβουλος πρώην διακεκριμένος αθλητής. Στα επιστημονικά συνέδρια διαφόρων ειδικοτήτων ανά τον κόσμο βλέπω πρώην αθλητές. Ακόμα και στελέχη πολυεθνικών είναι πρώην αθλητές. Παλαιότερα ονόματα, από τα πέτρινα χρόνια του ελληνικού αθλητισμού, όπως ο Χρήστος Ζούπας, ο Λάκης Νικολάου, ο Αριστείδης Καμάρας, ο Αντώνης Κουνάδης, για να αναφέρω μόνο μερικούς, διέπρεψαν ως αθλητές και διέπρεψαν ή διαπρέπουν ως επιστήμονες, δίνοντας το παράδειγμα σε μας τους νεότερους.
Επίσης, μια παρεξήγηση που πρέπει να λυθεί είναι ότι οι αθλητές-μαθητές που μοριοδοτούνται, παίρνουν τη θέση άλλων μαθητών που δεν μοριοδοτούνται. Δεν ξέρω αν γίνεται σκόπιμα αυτό, αλλά είναι τεράστιο ψέμα. Οι μαθητές – αθλητές ανταγωνίζονται μόνο μεταξύ τους για ένα επιπλέον 3% των θέσεων στα διάφορα τμήματα των ΑΕΙ και ένα 20% για τα ΤΕΦΑΑ, με βάση τους βαθμούς που έχουν γράψει και την μοριοδότηση που έχουν. Το σύστημα της μοριοδότησης θέλει επικαιροποίηση ώστε να γίνει πιο δίκαιο και πιο αξιόπιστο για τους ίδιους τους μαθητές-αθλητές που πραγματικά κοπιάζουν, ενισχύοντας το τεκμήριο της διάρκειας, της συμμετοχής, και του ανταγωνισμού όπως έδωσε στις κατευθύνσεις του και ο Πρωθυπουργός.
Για να μιλήσουμε και με αριθμούς και να βάλουμε το ζήτημα στην πραγματική του διάσταση, το 2026 από τα περίπου 80,000 παιδιά που έδιναν πανελλαδικές, συστηματικοί αθλητές με δελτίο -με βάση τα στοιχεία της ψηφιακής πλατφόρμας e-kouros- ήταν περίπου 25,000 εκ των οποίων έκαναν χρήση της μοριοδότησης περίπου οι 1.000. Δηλαδή ο ένας στους 25 από τους αθλητές και ο ένας στους 80 από τα παιδιά που έδιναν εξετάσεις.
Εν κατακλείδι, η Πολιτεία, αναγνωρίζοντας τις ευεργετικές επιδράσεις του αθλητισμού, προκειμένου να ωθήσει τα παιδιά και τους νέους στον αθλητισμό έχει θεσπίσει το συγκεκριμένο κίνητρο της μοριοδότησης για όλα τα ΑΕΙ. Στο μέτρο αυτό στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό η ανάπτυξη του ελληνικού αθλητισμού τις τελευταίες δεκαετίες. Οι γονείς βλέπουν ότι ο αθλητισμός δεν θα στερήσει τις σπουδές από τα παιδιά τους, με αποτέλεσμα να τροφοδοτείται επαρκώς η βάση της αθλητικής πυραμίδας, ώστε να καταλήγει σε μια ψηλή κορυφή. Με το μέτρο αυτό, όσοι μαθητές κάνουν συστηματικό αθλητισμό (με βάση το τεκμήριο των διακρίσεων), τους δίνεται η δυνατότητα να αναπληρώνουν την απώλεια μαθητικής προετοιμασίας σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που είναι μονομερώς προσανατολισμένο στις πανελλαδικές εξετάσεις.
Ειδικά σε μια εποχή όπως η σημερινή, όπου η καθιστική ζωή, ο χρόνος στην οθόνη και οι «παραβατικές» παρέες αποτελούν μια σημαντική απειλή για την νεολαία, ο αθλητισμός είναι μέρος της λύσης του προβλήματος. Όσο μεγαλύτερο κομμάτι της νεολαίας σπρώξουμε προς αυτή την κατεύθυνση, κέρδος για την κοινωνία θα είναι.