Η πρώτη φορά που η Νέα Δημοκρατία βγήκε από το δεξιό καβούκι της -μετά το '90- ήταν επί Κυριάκου Μητσοτάκη. Εκείνος διεύρυνε ιδεολογικά και στελεχιακά την συρρικνωμένη γαλάζια παράταξη και χάρισε στη ΝΔ πολλαπλές εκλογικές νίκες, σε βουλευτικές και αυτοδιοικητικές εκλογές.
Ο Μητσοτάκης εκσυγχρόνισε τη ΝΔ και αύξησε την επιρροή του κεντρώου χώρου στην παράταξη. Υπερβολικά, λένε ορισμένοι, αλλά αυτό κρίνεται εκ του αποτελέσματος. Διότι όσο η κεντρώα και μεταρρυθμιστική πτέρυγα δυνάμωνε, τόσο η ΝΔ κέρδιζε υποστηρικτές και άπλωνε ρίζες στην ελληνική κοινωνία. Έτσι έφτασε στο σημείο σήμερα να διεκδικεί τρίτη τετραετία. Πράγμα που αν το πετύχει, θα αποτελεί ιστορικό προηγούμενο, αφού στη σύγχρονη ιστορία της Μεταπολίτευσης (από το 1974 έως σήμερα), κανένας πρωθυπουργός δεν έχει καταφέρει να εκλεγεί για τρεις συνεχόμενες πλήρεις θητείες.
Βεβαίως, αντί να επαινείται και να υποστηρίζεται επειδή εξασφάλισε και επέβαλε την πολιτική κυριαρχία της ΝΔ, επί μια οκταετία, ο εν ενεργεία πρωθυπουργός υπονομεύεται παντοιοτρόπως. Διάφοροι κύκλοι και συμφέροντα επιζητούν την ανατροπή του και ενθαρρύνουν ακροαριστερές ή ακροδεξιές δυνάμεις να μπουν ως αναχώματα για να αποκλειστεί μια τρίτη αυτοδυναμία. Εσχάτως, στον χώρο της ακραίας και λαϊκής δεξιάς (Βελόπουλος, Νίκη, Καρυστιανού, Λατινοπούλου) ενθαρρύνεται ακόμη και ο 75χρονος πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς να ιδρύσει το δικό του κόμμα.
Ήδη αποκαλύφθηκαν τα γραφεία του κόμματος Σαμαρά στο κέντρο της Αθήνας, ενώ πλησιάζει η ώρα για να γνωρίσουμε το πρόγραμμα αλλά και τα στελέχη που θα συμπορευθούν μαζί του. Στα πρώτα ονόματα που διαβάζουμε είναι κάποιοι ξεχασμένοι πρώην, όπως Πολύδωρας, Νικολόπουλος, Παναγιωτόπουλος, Σαλμάς κλπ. Αν οι πληροφορίες επαληθευτούν, θα πρόκειται για την μεγαλύτερη επιστράτευση γραφικών της λαϊκής δεξιάς, οι οποίοι ανήκουν σε μια άλλη εποχή που όλοι θέλουν να ξεχάσουν. Κυρίως θα σηματοδοτεί τη νέα προσπάθεια του Αντώνη Σαμαρά να αναστήσει το όραμα μιας δήθεν «καθαρής δεξιάς» με κάθε λογής λαϊκιστές, υπερεθνικιστές, παλαιοκομματικούς και ακραίους. Μια τέτοια περιχαρακωμένη εικόνα είχε επιχειρήσει ήδη τη δεκαετία του '90. Καταλήγοντας σε μια ακόμη πιο «μικρή» δεξιά.
Το θέμα είναι αν η τωρινή απόπειρα θα κάνει ξανά ζημιά στη ΝΔ και θα ανακόψει την αυτοδυναμία Μητσοτάκη. Η ανάλυση της δυνητικής ψήφου του «κόμματος Σαμαρά» (π.χ. Marc, 1/6) δείχνει ότι προς το παρόν ψαρεύει κυρίως στην ακροδεξιά και στους ψεκασμένους των άλλων κομμάτων: παίρνει τις περισσότερες ψήφους από Λύση, Ελπίδα, ΠΑΣΟΚ και ΕΛ.ΑΣ. και τις λιγότερες από τη ΝΔ.
Σαν γνήσιος εκπρόσωπος της λαϊκής δεξιάς ο Σαμαράς επικαλείται κυρίως τα εθνικά θέματα και τη woke ατζέντα. Μένει προσκολημμένος στη θεματολογία περασμένων δεκαετιών ενώ η εποχή έχει ραγδαία αλλάξει. Στα εξοπλιστικά, για παράδειγμα, η Ελλάδα βρίσκεται σε άλλη πίστα: μόλις προχθές υπογράφηκε συμφωνία ύψους 3 δις με το Ισραήλ για την Ασπίδα του Αχιλλέα που καθιστά τη χώρα μας πρακτικά απόρθητη. Με 3 Belharra, δύο φρεγάτες Bergamini, 4 αναβαθμισμένες ΜΕΚΟ, 24 Rafal και άλλα 20 F35, πρόκειται για μια άλλη κατηγορία. Συν τις συμφωνίες ΑΟΖ που έχουν υπογραφεί, τις εξορύξεις με αμερικανικούς κολοσσούς νότια και δυτικά της Κρήτης. Επιπλέον, πρόσφατα η Ελλάδα εξελέγη μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ενώ μειώνει εντυπωσιακά δημόσιο χρέος, φόρους και ανεργία, καταγράφει ρεκόρ σε τουρισμό, ξένες επενδύσεις και εξαγωγές και εκλέγει Έλληνα επικεφαλής στο Eurogroup [Πιερρακάκης].
Αντίθετα, αν μπει κανείς στον κόπο να κοιτάξει προσεκτικά τα χρόνια Σαμαρά θα διαπιστώσει πως η εμμονή του στον λαϊκισμό κόστισε ακριβά στη Νέα Δημοκρατία. Επί ημερών του, οι εσωκομματικοί πυλώνες της ηγεσίας του υπήρξαν πρώην βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ. και υπερδεξιοί λαϊκιστές συνεργάτες από την Πολιτική Άνοιξη. Επί Σαμαρά, κυρίως, γιγαντώθηκαν ο Καμμένος και ο Βελόπουλος, ως ρεύματα της ακραίας «λαϊκής Δεξιάς» που ανέκαθεν επωάζονταν στη ΝΔ, συνδιάζοντας λαϊκισμό, υπερεθνικισμό, κρατισμό και πελατειακά σύνδρομα. Ο ίδιος ήταν τόσο έξω από την πραγματικότητα που προσδοκούσε αυτοδυναμία τον Μάιο του 2012, όταν η ΝΔ καταποντίστηκε στο 19%. Ο Σαμαράς υπήρξε επίσης ο ουσιαστικός στυλοβάτης της κυριαρχίας Τσίπρα όταν στα τέλη του 2014 λάνσαρε την αντιμνημονιακή φαντασίωση με τα λαϊκιστικά Ζάππεια.