Κανείς στον πολιτισμένο και δημοκρατικό δυτικό κόσμο δεν έχυσε φυσικά ένα δάκρυ για τον Νικολάς Μαδούρο. Αντίθετα, σε πολλές πόλεις, αλλά ακόμη και στους δρόμους του Καράκας, χιλιάδες άνθρωποι πανηγύρισαν που απαλλάχτηκαν από τον σκοτεινό δικτάτορα.
Μόνο τα νεοκομμουνιστικά καθεστώτα (Ρωσία, Ιράν, Κίνα) εξοργίστηκαν για την πτώση του. Καθώς και οι αριστερο-φονταμενταλιστές ανά τον κόσμο (τύπου ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Μελανσόν), οι οποίοι θυμήθηκαν ότι υπάρχει διεθνές δίκαιο και ότι καταπατήθηκε για να συλληφθεί ο δικτάτορας της Βενεζουέλας. Έσπευσαν λοιπόν να καταδικάσουν την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» των Αμερικανών στην Βενεζουέλα (καθώς και τον Μητσοτάκη που δεν το έκανε). Ενώ αυτοί οι ίδιοι χειροκρότησαν την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» των Ρώσων στην Ουκρανία. Και δεν αρθρώνουν λέξη για την (ακόμη βαρύτερη) παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, με την ειδεχθή εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία και τα αποτρόπαια εγκλήματα των Ρώσων ενστόλων και παραστρατιωτικών, εναντίον του άμαχου πληθυσμού. Η υποκρισία της Αριστεράς σε πλήρη διάταξη.
Καθόλου περίεργο. Εδώ σε εμάς, ήδη από το 2012, ο Τσίπρας είχε δηλώσει στο λατινοαμερικάνικο κανάλι Telesur ότι η Βενεζουέλα αποτελεί «ένα μοντέλο που πρέπει να ακολουθήσουμε ώστε να αφήσουμε πίσω το καπιταλιστικό μοντέλο που κυριαρχεί σήμερα στην Ευρώπη»! Θυμηθείτε τι περάσαμε.
Από την άλλη, για όλο τον Δυτικό κόσμο η αμερικανική επιχείρηση που οδήγησε στην αρπαγή του Νικολάς Μαδούρο και την προσαγωγή του στην Δικαιοσύνη της Νέας Υόρκης, ήταν μια τεραστίων διαστάσεων έκπληξη. Παρότι όλοι γνωρίζουν για τι είναι ικανός ο Τραμπ, κανείς δεν περίμενε να φτάσει σε αυτό το σημείο. Πρόκειται για μια επιχείρηση που δημιουργεί ένα κακό προηγούμενο και που όπως φαίνεται παραβίασε –όχι για πρώτη φορά, είναι η αλήθεια– την κυριαρχία ενός ανεξάρτητου κράτους. Όσο σκοτεινό, διεφθαρμένο και απονομιμοποιημένο κι αν ήταν το καθεστώς Μαδούρο.
Δεν ξέρουμε καν αν πρόκειται για πολιτική αλλαγής καθεστώτος. Τα δεδομένα είναι θολά. Διότι ενώ η Ματσάδο, συντηρητική πρώην βουλευτής, με δεσμούς με τις ΗΠΑ, περίμενε να αναλάβει τη διακυβέρνηση της Βενεζουέλας, ο Τραμπ την ανέθεσε στη Ροντρίγκεζ, η οποία ήταν κολλητή του δικτάτορα. Οι βασικοί συνεργάτες του Μαδούρο αλλά και όλο το σύστημα διακυβέρνησης παραμένει στη θέση του. Επίσης, οι δηλώσεις του προέδρου Τραμπ ότι οι ΗΠΑ θα διοικήσουν τη Βενεζουέλα δεν είναι ξεκάθαρο τι σημαίνουν. Το μέλλον της χώρας και ο ρόλος της Ουάσιγκτον σε αυτή παραμένουν αβέβαια, σημειώνει σήμερα η Washington Post. Πιθανόν κατά πως θα αρέσει στον Τραμπ θα εφαρμόζεται και μια πολιτική που διεκδικεί το δικαίωμα των ΗΠΑ να ανατρέψουν μονομερώς οποιοδήποτε καθεστώς της Λατινικής Αμερικής θεωρεί εγκληματική οργάνωση — ή, ίσως, επιχειρηματική ευκαιρία.
Προς το παρόν, ένα ξεκάθαρο και ηχηρό μήνυμα εκπέμπει η σύλληψη Μαδούρο: ότι η Δύση βρίσκεται σε πλαίσιο αμερικανικής ηγεμονίας. Ίσως βαδίζουμε ολοταχώς προς έναν κόσμο όπου η δημοκρατία και οι αξίες της μεταπολεμικής Δύσης θα αλλάξουν σημασία και περιεχόμενο. Αυτός θα είναι σίγουρα ένας διαφορετικός κόσμος, σίγουρα πιο επικίνδυνος. Το «δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει» χτυπάει την πόρτα μας.