Είτε το θέλουμε είτε όχι, η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα ως αρχηγού ενός νέου κόμματος, λιγότερο από τρία χρόνια μετά την απόσυρσή του από την πολιτική, αποτελεί ένα μείζον γεγονός. Είχε συντριβεί με 17,8% ως ΣΥΡΙΖΑ, επέστρεψε ως ΕΛΑΣ και ήδη οι δημοσκοπήσεις τον ανεβάζουν στο 15%. Αυτό για το ΠΑΣΟΚ, κυρίως, συνιστά εκ των πραγμάτων έναν άμεσο κίνδυνο.
Το ΠΑΣΟΚ αντέδρασε απέναντι στον κίνδυνο Τσίπρα με εντελώς αλλοπρόσαλλο τρόπο. Η πρώτη κίνηση του Νίκου Ανδρουλάκη ήταν να μηνύσει τον Άδωνι Γεωργιάδη για τα όσα είπε σχετικά με το ακίνητο που μισθώνει στο Κτηματολόγιο. Η δεύτερη κίνησή του ήταν να επιτεθεί στις εταιρείες δημοσκοπήσεων (και μάλιστα ονομαστικά στον επικεφαλής της Real Polls) επειδή μετρούν το κόμμα Τσίπρα στη δεύτερη θέση. Ακολούθως ο Χάρης Δούκας ζήτησε (ξανά) να επαναληφθεί το «πείραμα της Αθήνας» στην κεντρική πολιτική σκηνή, δηλαδή σύμπραξη ΠΑΣΟΚ-Τσίπρα, χωρίς απαραίτητα να είναι ο Ανδρουλάκης αρχηγός - θέτοντας εμμέσως θέμα ηγεσίας. Και σαν να μην έφταναν αυτά, μάθαμε πως η Χαριλάου Τρικούπη αναζητεί στελέχη για μεταγραφή, συζητώντας ακόμη και για τις πιο απίθανες και κραυγαλέες περιπτώσεις, όπως είναι οι Μάριος Σαλμάς, Θεοδώρα Τζάκρη και Στέφανος Κασσελάκης.
Με άλλα λόγια, το ΠΑΣΟΚ έστειλε τα πιο λάθος μηνύματα μέσα σε λίγα μόλις 24ωρα. Φάνηκε, έτσι, το πόσο απροετοίμαστοι ήταν απέναντι στον Τσίπρα. Και πόσο λάθος αντιπολιτευτική γραμμή επέλεξαν για να τον αντιμετωπίσουν. Το να σπεύδεις να καταγγείλεις συνωμοσίες που εξυφαίνονται, υποτίθεται, στο Μέγαρο Μαξίμου και διαχέονται μέσω «συγκεκριμένων συμφερόντων» (ποιων;) στις εταιρείες δημοσκοπήσεων και στον Τύπο για να γκρεμίσουν το ΠΑΣΟΚ, δείχνει τουλάχιστον απώλεια ψυχραιμίας.
Το ΠΑΣΟΚ, βέβαια, έδειχνε σημάδια στρατηγικής σύγχυσης πολύ πριν εμφανιστούν τα νέα κόμματα: Έστριψε αριστερά για να κερδίσει τους συριζαίους, χάνοντας τους κεντρώους, ώσπου έφυγαν και οι αριστεροί μόλις εμφανίστηκε ο Τσίπρας. Όχι μόνο δεν κατόρθωσε να αμφισβητήσει την κεντροδεξιά κυριαρχία Μητσοτάκη και να επαναπατρίσει το πολιτικό Κέντρο δίνοντας εχέγγυα κυβερνησιμότητας στο ακροατήριό του, αλλά δεν μπόρεσε να κρατήσει ούτε τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης που η ίδια η Αριστερά τού πρόσφερε.
Το ΠΑΣΟΚ οδηγήθηκε τα τελευταία χρόνια σε μια αδικαιολόγητη αντι-δεξιά ρητορική που ταιριάζει περισσότερο σε αριστερό κόμμα διαμαρτυρίας και λιγότερο σε εν δυνάμει κυβερνητικό project. Η ηγετική του ομάδα προέκρινε μια αριστερίστικη ατζέντα που χαρακτηρίζεται από αντιμητσοτακική εμμονή άλλων δεκαετιών. Εγκλωβίστηκε στο θέμα των υποκλοπών, υπερέβαλε σε λαϊκισμό για τα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, καταθέτοντας ακόμα και πρόταση μομφής για τα ξυλόλια, έχασε το κεντρώο ακροατήριο και καθηλώθηκε στο 12%-14% στις δημοσκοπήσεις. Φώναζε για τα ασήμαντα, όπως ο κάθε τελευταίος της αντιπολίτευσης. Έφτασε να θυμίζει «πράσινο ΣΥΡΙΖΑ», καταγγέλλοντας συνεχώς, αντί να προβάλλει θέσεις και σχέδια για το μέλλον και τη διακυβέρνηση της χώρας. Ένα από τα πιο πρόσφατα αρνητικά ήταν όταν καταψήφισε τον Γιάννη Στουρνάρα για μια νέα θητεία στην ΤτΕ. Ή όταν δήλωσε ότι θα καταψηφίσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στη Συνταγματική Αναθεώρηση, από πείσμα και αντι-μητσοτακική εμμονή. Αλλά και η θεωρία του ότι στην Ελλάδα απειλούνται η Δημοκρατία και το Κράτος Δικαίου αποδείχθηκε αστεία. Ήταν εν τέλει θέμα χρόνου η στρατηγική για «πρώτο κόμμα με μία ψήφο διαφορά» να αποτύχει και το ΠΑΣΟΚ σήμερα να ερίζει για την τρίτη θέση με την Καρυστιανού.
Εσφαλμένη αποδείχθηκε και η όλη κουβέντα για τη δήθεν «κεντροαριστερή, προοδευτική συμμαχία που θα γκρέμιζε τον Μητσοτάκη», μαζί με κόμματα της δραχμής και του περιθωρίου. Συζήτηση για την οποία ευθύνεται πρωτίστως ο κ. Ανδρουλάκης, αλλά και οι επικριτές του, όπως ο Παύλος Γερουλάνος, που, ενώ κατηγορούσε την ηγεσία για την «κολλημένη βελόνα», την ίδια ώρα δήλωνε θετικός σε συμπόρευση με τον Κασσελάκη, τον Βαρουφάκη και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου!
Σήμερα το ΠΑΣΟΚ έχει στιγματιστεί ως ένα διαρκώς καταγγέλλον κόμμα, με μονίμως θυμωμένο αρχηγό που βρίσκεται πιο κοντά στις δυνάμεις του αντισυστημισμού παρά στη διακυβέρνηση της χώρας. Έχει την ευκαιρία να τα ξεπεράσει ως τις εκλογές. Ίσως δεν έχασε οριστικά την ευκαιρία να προσελκύσει το πολιτικό και εκλογικό κοινό του Κέντρου που ο Κυριάκος Μητσοτάκης κέρδισε σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις, συγκροτώντας μια στέρεη συμμαχία μαζί του. Οι άνθρωποι αυτοί ψήφισαν ΝΔ για συγκεκριμένους λόγους - επιστροφή στην κανονικότητα, αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, ανάπτυξη της οικονομίας, μεταρρυθμίσεις κ.λπ. Οι καταγγελίες, οι επικλήσεις περί δήθεν προοδευτικότητας ή οι βρισιές κατά της «Δεξιάς» και προσωπικά κατά του πρωθυπουργού, προφανώς δεν επαρκούν πλέον. Και ο χρόνος για κάτι διαφορετικό είναι λίγοι μήνες.