Υπάρχουν περίοδοι στην πολιτική που όλα μοιάζουν να γυρίζουν γύρω από τις ίδιες λέξεις: «δεν γίνεται», «δεν υπάρχουν περιθώρια», «ίσως στο μέλλον».
Και υπάρχουν και περίοδοι που, όσο κι αν κάποιοι δυσκολεύονται να το παραδεχτούν, το κλίμα αλλάζει. Το επίκεντρο μετακινείται στο «γίνονται πράγματα τελικά». Η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Και αυτό δεν αποτυπώνεται σε συνθήματα ή προθέσεις αλλά σε συγκεκριμένες πολιτικές αποφάσεις που αγγίζουν την κοινωνία στην καθημερινότητά της.
Τα πρόσφατα μέτρα στήριξης που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι μια ακόμη τεχνική εξαγγελία. Είναι ένα καθαρό πολιτικό μήνυμα. Μέσα σε μία περίοδο που η δύσκολη διεθνής συγκυρία, αυξάνει το καθημερινό βάρος, του, ήδη, αυξημένου κόστους για τα νοικοκυριά, η εθνική οικονομία δεν στέκεται απλώς όρθια. Επιστρέφει αξία στην κοινωνία μέσα από το υπερπλεόνασμα.
Η παράταση της επιδότησης στο πετρέλαιο κίνησης, είναι μια ουσιαστική παρέμβαση για τον πρωτογενή τομέα, τις μεταφορές και την ίδια την αγορά. Όταν το κόστος παραγωγής ανεβαίνει παντού, η στήριξη αυτή λειτουργεί ως ανάσα συνέχειας. Το ίδιο ισχύει και με τη συνέχιση της επιδότησης λιπασμάτων, που καλύπτει περίπου το 15% του κόστους έως τον Αύγουστο. Για πολλούς αγρότες αυτό απαντά στο ερώτημα αν θα συνεχίσουν ή όχι να παράγουν.
Την ενίσχυση των 150€ ανά παιδί, χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες και με αυτόματη καταβολή, δεν πρέπει να την αντιμετωπίζουμε απλώς ως ένα ακόμη επίδομα, αλλά ως ένα μήνυμα ότι η οικογένεια, για την Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, βρίσκεται στο κέντρο της κοινωνικής πολιτικής και όχι στο περιθώριό της. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η αύξηση της ετήσιας ενίσχυσης στους χαμηλοσυνταξιούχους, τους ανασφάλιστους υπερήλικες και τα άτομα με αναπηρία, με περισσότερους πλέον δικαιούχους.
Επιπλέον, η διεύρυνση της επιστροφής ενοικίου δεν είναι αμελητέα ρύθμιση ανακούφισης. Είναι παρέμβαση σε ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά ζητήματα της εποχής. Το κόστος στέγασης. Περισσότερα νοικοκυριά εντάσσονται πλέον στο πλαίσιο στήριξης, κάτι που μεταφράζεται σε πραγματική ανακούφιση στην καθημερινότητα.
Ιδιαίτερη σημασία έχουν και τα μέτρα για το ιδιωτικό χρέος. Η δυνατότητα ρύθμισης έως 72 δόσεις, η διεύρυνση του εξωδικαστικού μηχανισμού και οι άρσεις εμποδίων που εγκλώβιζαν τραπεζικούς λογαριασμούς δεν είναι απλά οικονομικά εργαλεία αλλά διευκολύνουν ανθρώπους που είχαν εγκλωβιστεί για χρόνια σε αδιέξοδα.
Αν τα δεις όλα αυτά μαζί, το συμπέρασμα είναι αρκετά καθαρό. Το πλεόνασμα δεν αντιμετωπίζεται από την Κυβέρνηση σαν ένας αριθμός για ανακοινώσεις, αλλά ως πολιτικό κεφάλαιο κοινωνικής επιστροφής. Και αυτή η αλλαγή φιλοσοφίας έχει σημασία. Γιατί δείχνει ότι η χώρα δεν κινείται πλέον με λογική διαρκούς διαχείρισης κρίσης, αλλά με λογική σταθερής παραγωγής και στοχευμένης ενίσχυσης.
Σε κάθε πολιτική περίοδο, το ερώτημα είναι ένα. Η οικονομική πρόοδος μένει στους δείκτες ή επιστρέφει στους πολίτες; Τα μέτρα αυτά δίνουν μια σαφή απάντηση. Και μπορεί ο πολιτικός διάλογος να συνεχίζεται, όπως πάντα, αλλά η καθημερινότητα έχει ήδη αρχίσει να δίνει τη δική της ψήφο εμπιστοσύνης.
Η Ελλάδα σήμερα δεν είναι μια χώρα που απλώς αντέχει. Είναι μια χώρα που, σταδιακά αλλά σταθερά, βρίσκει τον τρόπο να συνδέει τη δημοσιονομική σταθερότητα με την κοινωνική πραγματικότητα. Και αυτή ίσως είναι η πιο σημαντική αλλαγή από όλες. Ότι το «γίνονται πράγματα» δεν είναι πλέον σύνθημα αλλά εμπειρία καθημερινότητας.
*Ο Ορφέας Γεωργίου είναι Πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ