Τον τελευταίο καιρό οι πολίτες που στηρίζουμε την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, δίχως κομματικό πρόσημο, προερχόμενοι από τον κεντρώο και κεντροαριστερό χώρο, παρατηρούμε μια διαρκή αναστάτωση σε κάποιους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος.
Γκρίνιες για το κυβερνητικό έργο, παράπονα για το επιτελείο του πρωθυπουργού, αμφισβήτησή του στις κομματικές οργανώσεις. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση βάλλεται ομαδόν από όλη την αντιπολίτευση, όχι σε πολιτικό επίπεδο με συγκεκριμένες και κοστολογημένες προτάσεις εναλλακτικής κυβερνητικής πολιτικής που απουσιάζουν παντελώς, αλλά με συνωμοσιολογία, προσωπικές επιθέσεις στα κυβερνητικά στελέχη και τις οικογένειές τους, διαχέοντας πρωτόγνωρη τοξικότητα στη κοινωνία και με την επικίνδυνη αμφισβήτηση των δημοκρατικών θεσμών, όπως η Δικαιοσύνη.
Οι κυβερνητικοί βουλευτές που επιτίθενται στο πρωθυπουργικό επιτελείο δημόσια και όχι μέσα από τα καθιερωμένα κομματικά ή κυβερνητικά-κοινοβουλευτικά όργανα λειτουργούν στην ουσία ως ενδο-αντιπολίτευση. Συμπληρώνουν μια αντιπολιτευτική εικόνα, με την προβληματική απουσία τους στη δημόσια αντίθεσή τους στις τοξικές επιθέσεις της αντιπολίτευσης κατά κυβερνητικών στελεχών, αλλά και από την αποφυγή τους να επικοινωνήσουν δημόσια τα πολλά θετικά κυβερνητικά πεπραγμένα. Διαμορφώνεται έτσι στην κοινή γνώμη η εντύπωση ότι την κυβέρνηση τη στηρίζουν κυρίως οι τρίτοι, μη κομματικοί ψηφοφόροι της ενώ οι κομματικοί αναλώνονται σε ενδοκομματικά παίγνια εξουσίας και προσωπικής κομματικής ανέλιξης. Η εσωστρέφεια αυτή σε προεκλογική περίοδο είναι προάγγελος εκλογικής αποτυχίας, η οποία πρώτα και κύρια θα στείλει στο σπίτι τους αρκετούς κυβερνητικούς βουλευτές, με προεξάρχοντες αυτούς που λειτουργούν με αποσταθεροποιητική εσωστρέφεια.
Η κυβερνητική ευθύνη δεν αφορά μόνο στα μέλη της κυβέρνησης αλλά και σε όλους τους κυβερνητικούς βουλευτές και κομματικά στελέχη. Και η ευθύνη αυτή δεν εντοπίζεται μόνο στην ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή αλλά και στην υποχρέωσή τους να ενημερώνουν εμπεριστατωμένα τους πολίτες για το κυβερνητικό έργο. Το κυβερνών κόμμα έχει την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας με τη συμμετοχή του πιο απλού στελέχους έως τον πρωθυπουργό. Και είναι καθημερινή πολιτική υποχρέωση και οφείλει να είναι εξωστρεφής και ανεπιτήδευτη προσωπικών στόχων. Τα στελέχη, κυρίως όμως οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος έχουν τα τελευταία χρόνια να παρουσιάσουν στους πολίτες σημαντικότατο κυβερνητικό έργο, το οποίο πρέπει να γίνει κτήμα των τελευταίων.
Η ευθύνη όλων των κυβερνητικών βουλευτών για το μέλλον της χώρας είναι εξίσου μεγάλη, ανεξάρτητα εάν συμμετέχουν στην κυβέρνηση ή όχι. Σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη διεθνή συγκυρία, η χώρα χρειάζεται στιβαρή κυβέρνηση που θα παίρνει αποφάσεις γρήγορα. Η επικίνδυνη για τη χώρα κατάσταση συμπληρώνεται και εσωτερικά από την εμφανή απουσία εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης, με μια κατακερματισμένη, άναρχη αντιπολίτευση με τεράστιο έλλειμμα σε σοβαρά πολιτικά στελέχη, στην οποία υπερτερούν οι γραφικοί, τοξικοί, μετριότατοι πολιτικοί αρχηγοί, που ο ένας μετά βίας ανέχεται την παρουσία του άλλου.
Οι συνθήκες αυτές διαγράφουν μια πιθανή ακυβερνησία, ό,τι χειρότερο στη σημερινή συγκυρία για τη χώρα. Είναι λοιπόν υποχρέωση όλων των κυβερνητικών βουλευτών να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων. Η εύλογη κριτική σε κυβερνητικές αστοχίες έχουν θέση μόνο μέσα στα όργανα του κόμματός τους και στην Κοινοβουλευτική τους Ομάδα και όχι στις αντιπολιτευόμενες εφημερίδες που δίνουν τροφή σε τοξική και τυφλή αντιπολίτευση. Ιδιαίτερα τώρα που η χώρα είναι ήδη σε προεκλογικό χρόνο.