Βλέποντας τις συγκρούσεις του ΠΑΣΟΚ με εταιρείες ερευνών και δημοσκόπους, ήρθε στο μυαλό μου η φράση «μην πυροβολείτε τον πιανίστα». Ψάχνοντας από πού προέρχεται, βρήκα ότι έγινε γνωστή από τον Όσκαρ Ουάιλντ, όταν το μακρινό 1882 μπήκε σε ένα σαλούν της άγριας δύσης που είχε αυτή την επιγραφή. Σήμαινε την επιείκεια προς κάποιον που προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του.
Κάπως έτσι έρχεται ο συνειρμός με τους δημοσκόπους που δέχονται τα πυρά του ΠΑΣΟΚ σήμερα, του ΣΥΡΙΖΑ χθες και ποιος ξέρει από ποιο άλλο κόμμα αύριο. Οι δημοσκόποι κάνουν τη δουλειά τους, άλλες φορές επιβεβαιώνονται, άλλες όχι. Δεν κατέχουν το αλάθητο, ωστόσο τα τελευταία χρόνια δεν πέφτουν και πολύ έξω. Αντιθέτως, την τελευταία φορά που δέχθηκαν σκληρή κριτική από τον ΣΥΡΙΖΑ το 2023, είχαν σφάλει, όχι κατά του κόμματος αλλά υπέρ του, καθώς το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στην κάλπη ήταν πολύ πιο χαμηλό και η ήττα του από τη ΝΔ πολύ πιο σφοδρή από αυτή που προέβλεπαν.
Τρία χρόνια μετά, με αφορμή το ανακάτεμα της τράπουλας και την προσπέραση της ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα στο ΠΑΣΟΚ, η Χαριλάου Τρικούπη έχει ανοίξει ένα άτυπο προς το παρόν μέτωπο με τους δημοσκόπους. Θα ήταν ίσως πιο σοφή και ψύχραιμη η επιλογή της αναμονής. Πρώτον, γιατί τα νέα κόμματα συνηθίζεται στην αρχή, λόγω ενθουσιασμού, να παίρνουν το κάτι παραπάνω. Δεύτερον, γιατί η διάρκεια της δυναμικής τους είναι αβέβαιη. Όπως λέει και ο Στράτος Φαναράς της Metron Analysis, που απάντησε στην κριτική του ΠΑΣΟΚ, το «νεκροταφείο κομμάτων» είναι γεμάτο. Κάτι που σημαίνει ότι κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τη βιωσιμότητα που θα έχουν οι πολιτικοί φορείς σε ένα νέο πολιτικό τοπίο. Σε κάθε περίπτωση, τίποτα δεν κερδίζει ένα κόμμα με την ιστορία του ΠΑΣΟΚ από το να θυμίζει τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ το 2023, αντιθέτως κινδυνεύει να αντιγράψει τα λάθη του.
Με αυτά τα δεδομένα καλό θα είναι οι πολιτικοί να κάνουν τη δουλειά τους και να αφήσουν τους δημοσκόπους να κάνουν τη δική τους. Το επιχείρημα που χρησιμοποιείται για να δικαιολογηθούν οι αιχμές κατά των δημοσκοπήσεων είναι ότι χειραγωγούν την κοινή γνώμη. Είναι ωστόσο έωλο, εκτός αν οι πολιτικοί θεωρούν τους ψηφοφόρους λιγότερο έξυπνους από αυτούς. Οι πολίτες κρίνουν με βάση όσα βιώνουν και έπειτα με όσα ακούν από τους πολιτικούς για αυτά. Αν τους φανούν ρεαλιστικά και σε σωστή κατεύθυνση στηρίζουν, αν όχι, κάνουν άλλες επιλογές ή κάθονται στον καναπέ τους την ώρα των εκλογών.
Όταν στηθούν οι κάλπες, άλλωστε, κρίνονται όλοι και τα κόμματα για τις επιδόσεις τους και οι μετρήσεις για την εγκυρότητά τους. Μέχρι τότε συστήνεται ψυχραιμία και για να μεταφέρω ακριβώς τη φράση που συνάντησε ο Όσκαρ Ουάιλντ στο σαλούν «Don't shoot the piano player, he's doing the best he can». Το τελευταίο που χρειάζεται η χώρα είναι να θυμίσει το πολιτικό σκηνικό άγρια Δύση.