Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, σύντομα όλο και λιγότεροι συμπολίτες μας θα πιστεύουν πως η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να σταθεί πολιτικά.
Κατ' αρχάς, αν επαληθευτoύν τα πρόσωπα στο team της Καρυστιανού [μάντεις, αστρολόγοι, αντιεμβολιαστές, θρησκόληπτοι, φερτά υλικά άλλων κομμάτων], τότε θα μιλάμε για κωμωδία, όχι για «κίνημα κάθαρσης». «Ό,τι είναι άστεγο πολιτικά και στο περιθώριο, γλείφουν τη Μαρία μπας και τους πάρει στο κόμμα. Πολιτικοί απαρχαιωμένοι και πεταμένοι στο περιθώριο από τα πρώην κόμματά τους. Αυτό είναι το καινούργιο και το άφθαρτο και η κάθαρση;» αποκάλυψε πρόσφατα και ο Πλακιάς σε ανάρτησή του [9/1].
Η ίδια η Καρυστιανού «υπόσχεται» φυλάκιση πολιτικών που ευθύνονται για τα Τέμπη και δήμευση περιουσιών. «Πάμε για κάτι μεγάλο», στόχος να είμαστε «πρώτο κόμμα», διαβεβαιώνει, θυμίζοντας έτσι τον άτυχο Κασσελάκη, ο οποίος, μετά την απόλυσή του από τον στρατό, τον Μάρτιο του 2024, δήλωνε: «Είμαι έτοιμος να γίνω πρωθυπουργός»! Επιπλέον, Καρυστιανού και Κασσελάκης μοιράζονται το ίδιο αφήγημα: μια πολιτική χωρίς πολιτικούς. Κινούνται στη λογική ότι όλο το πολιτικό σύστημα είναι «για πέταμα», ότι ήρθε η ώρα να λογοδοτήσει και να τιμωρηθεί, από ένα κίνημα αγνό, άσπιλο και ηθικά άμεμπτο. Μια πολύ επικίνδυνη ρητορική που έχουμε δει να χρησιμοποιείται κυρίως από ακροδεξιά ρεύματα.
Το φιλόδοξο εγχείρημα της Καρυστιανού κουβαλάει αρκετά αρνητικά: Πρώτον, κάνοντας κόμμα αποδεικνύει πως έχουν δίκιο όσοι την κατηγορούν ότι εκμεταλλεύεται το πένθος για προσωπικό συμφέρον. Δεύτερον, πατάει πάνω στον πόνο των άλλων γονέων του Συλλόγου των Τεμπών, οι οποίοι πλέον την αποκηρύσσουν. Τρίτον, εκμεταλλεύτηκε χιλιάδες Έλληνες, κάθε πολιτικού χρώματος, τους οποίους κατέβασε στους δρόμους και στις πλατείες δήθεν για συμπαράσταση και τιμωρία των ενόχων. Αυτοί, πλέον, έχουν κάθε λόγο να νιώθουν εξαπατημένοι, αφού η Καρυστιανού επανειλημμένως είχε διαβεβαιώσει πως δεν θα ασχοληθεί με την πολιτική, γιατί «αυτός είναι ο δρόμος της εξαργύρωσης ενός αγώνα». Ποιος να εμπιστευθεί ένα πρόσωπο που μετέτρεψε το προσωπικό πένθος και το λαϊκό αίσθημα συμπόνιας σε εργαλείο ανέλιξης;
Για ένα διάστημα η «μητέρα των Τεμπών» είχε αποκτήσει τέτοια πολιτική αίγλη, που πίστεψε ότι θα γκρεμίσει την κυβέρνηση και όλο το πολιτικό σύστημα. Είχε μετατρέψει την κριτική σε μίσος και είχε αντικαταστήσει το αίτημα για δικαιοσύνη σε μόνιμη καταγγελία. Γέμιζε τις νέες πλατείες των αγανακτισμένων με χιλιάδες κόσμο, ιδίως από την Αριστερά. Απεδείχθη ότι την ίδια ώρα ετοίμαζε κρυφά κόμμα με έναν αντιεμβολιαστή, μια δικηγόρο της «Νίκης», μια γερόντισσα από τη Συρία, δύο πρώην στελέχη της ΝΔ και ένα στέλεχος του Αρτέμη Σώρρα, όπως ισχυρίζεται ο Καραχάλιος. Εκείνη που διαβεβαίωνε με ταπεινότητα πως δεν την ενδιαφέρουν τα πολιτικά παιχνίδια, τελικά είχε στόχο, μιας και αθόρυβα κατέστρωνε ολόκληρο πολιτικό σχέδιο: επαφές, συμμαχίες, logos, συνθήματα, όνομα - πληροφορίες που δεν έχουν διαψευστεί. Πώς να μη νιώθουν απογοητευμένοι σήμερα όσοι είχαν μετατρέψει την Καρυστιανού σε πασιονάρια της Αριστεράς και έκαναν όνειρα να ανατρέψουν μαζί της τον Μητσοτάκη;
Στο μεταξύ, με τα περί νέου κόμματος έχουμε ξεχάσει τους νεκρούς στα Τέμπη, διά των οποίων η Καρυστιανού αναδείχθηκε. Τα επιχειρήματα που αναπτύχθηκαν γύρω από το μοιραίο δυστύχημα δείχνουν πλέον αμφισβητούμενα εργαλεία για προσωπικό κέρδος. Η τραγωδία έχει αφομοιωθεί, απονευρωθεί, μετατραπεί σε καύσιμο φιλοδοξιών. Από την άποψη αυτή, το κόμμα Καρυστιανού θα προσφέρει μεγάλη υπηρεσία στον Μητσοτάκη, ο οποίος θα έχει κάθε λόγο να ισχυρίζεται ότι τα Τέμπη ήταν μια σκηνοθετημένη παράσταση καιροσκόπων.
Με την εμπλοκή της στην πολιτική, η Καρυστιανού ξεγυμνώνει κυρίως την επιπόλαιη αντιπολίτευση που ακούμπησε πάνω της και την έκανε σύμβολο. Ακόμη και το ΠΑΣΟΚ ενστερνίστηκε τις θεωρίες για ξυλόλια και χαμένα βαγόνια στα Τέμπη, χάνοντας σε σοβαρότητα. Η Ζωή τής κρατούσε το χέρι σε κάθε παραληρηματικό επιχείρημα. Το ΚΚΕ του Κουτσούμπα, ο Σαμαράς, ακόμη και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έφτασαν στο έσχατο σημείο λαϊκισμού και αντιμητσοτακικής υστερίας να... αγωνιούν στην πλατεία Συντάγματος για το «δικαίωμα της εκταφής».
Από την άλλη, να θυμίσω πως αρκετοί, ακόμη και μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου, είχαν πείσει τον Μητσοτάκη ότι πρέπει να αντιμετωπίζει σαν Άγιο Δισκοπότηρο την πρόεδρο του Συλλόγου των συγγενών. Τον Μάκη Βορίδη και τον Άδωνι Γεωργιάδη, που είχαν τολμήσει να εκφράσουν ενστάσεις, ο πρωθυπουργός τούς είχε θέσει σε καραντίνα. Επιπόλαια, ο Άκης Σκέρτσος είχε εκφράσει την επιθυμία να κατέβει στην πορεία για τα Τέμπη, εναντίον της κυβέρνησης, με την Καρυστιανού! Η επικρατούσα άποψη στην ελληνική κοινωνία και εντός του Μαξίμου ήταν ότι κλίνουμε το γόνυ στη χαροκαμένη μάνα, παρότι η ίδια έκανε συνεχώς απαράδεκτες πολιτικές παρεμβάσεις, αμφισβητούσε τους θεσμούς της Δημοκρατίας, ζητούσε να καταργηθεί η Δικαιοσύνη και να πάνε φυλακή προκαταβολικά οι μισοί υπουργοί.
Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, είχα κι εγώ ταλαιπωρηθεί, απειληθεί και χλευαστεί από τους οπαδούς της Καρυστιανού, όταν έγραψα ότι πίσω από τα δάκρυα κρύβονται σκοπιμότητες [Φεβρουάριος 2025]. Για το άρθρο Μαρία Καρυστιανού, μήπως το έχει παρακάνει, κάποιοι με οδήγησαν στο πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ για... ασέβεια προς τη βαρυπενθούσα μητέρα. Υποκρισία, ανοησία και πολιτική τύφλωση μαζί. Ένα θέατρο από ολόκληρη την αυτοαποκαλούμενη «προοδευτική κοινότητα» που συνειδητά επιχείρησε να επωφεληθεί από το πένθος. Αποδεικνύεται ότι και λίγα είχα γράψει τότε.
