Τα αντανακλαστικά Μητσοτάκη είναι ταχύτερα σε κρίσιμες στιγμές απ' ό,τι στην πεζή καθημερινότητα της διακυβέρνησης που κάποια θέματα αφήνονται να λιμνάζουν. Και αυτό αποδεικνύεται ξανά και ξανά. Από τον Έβρο και την πανδημία, μέχρι τις πρόσφατες απειλές του Ιράν προς την Κύπρο, ο πρωθυπουργός επέδειξε έναν σταθμισμένο ρεαλισμό και κινήθηκε ταχύτατα.
Η κρίση στο Ιράν του έδωσε την ευκαιρία να εκμεταλλευθεί άριστα την κατάσταση, στέλνοντας στην Κύπρο ένα ζεύγος F-16 και δύο φρεγάτες, χωρίς να υπάρξει καμιά τουρκική αντίδραση. Η Ελλάδα με δύο κινήσεις βρέθηκε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Δεν περιορίστηκε στα λόγια. Ανάγκασε μάλιστα και άλλες χώρες να ακολουθήσουν, Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία, δείχνοντας ηγετικό προφίλ στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Βοήθησε, φυσικά, και το κτύπημα των αγιατολάδων στις βρετανικές βάσεις στην Κύπρο που έβαλε και το κυπριακό έδαφος μέσα στους πολεμικούς στόχους, αναγκάζοντας την Ελλάδα να ανασύρει αστραπιαία το ξεχασμένο δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου.
Πλέον, όσοι από τα δεξιά κατηγορούσαν τον Μητσοτάκη για υποχωρητικότητα και για ήρεμα νερά, τώρα που η φρεγάτα «Κίμων» βρίσκεται στην Κύπρο και οι patriot έχουν εγκατασταθεί στην Κάρπαθο έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους χειρότερα από τους Τούρκους. H ενεργοποίηση του αμυντικού συμφώνου με την «αδελφή» νήσο μεταφράζεται σε παρουσία ισχύος στο πεδίο. Επιπλέον, η συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ για τη δημιουργία μιας δύναμης ταχείας αντίδρασης, που χτίστηκε σταθερά όλα τα προηγούμενα χρόνια, την οποία σύσσωμη η Αριστερά πολέμησε, επιβεβαιώνει ότι η ασφάλεια της περιοχής περνάει πλέον μέσα από την Αθήνα.
Η εγχώρια (ρωσόφιλη) Αριστερά αντέδρασε σε όλα τα παραπάνω, όπως ήταν αναμενόμενο. Όσο κι αν ακούγεται παράλογο, οι δήθεν «προοδευτικοί» υπερασπίζονται το δικαίωμα των μουλάδων του Ιράν να επιτίθενται στους γείτονές τους, όπως παλιότερα στρέφονταν κατά της βοήθειας στην Ουκρανία. Αρνούνται να κατανοήσουν, δέσμιοι των ιδεοληψιών αλλά και άλλων συμφερόντων, ότι η Δύση δεν θα επιτρέψει σε Ρώσους και Ιρανούς να της στερήσουν το δικαίωμα στην ελευθερία και στην ανάπτυξη. Αντίθετα, η Δύση θα στηρίξει με κάθε μέσο την ηρωική Ουκρανία που αμύνεται στον Ρώσο εισβολέα, όπως στηρίζει και την προληπτική επίθεση Ισραηλινών και Αμερικανών στο Ιράν. Δηλαδή εναντίον ενός κράτους-τρομοκράτη, με πυρηνικά, που χρηματοδοτεί άλλους τοπικούς τρομοκράτες -Χούθι, Χεζμπολά και Χαμάς- να επιτίθενται κατά του Ισραήλ και κατά του δυτικού ελεύθερου κόσμου.
Δεν έχουμε ίσως ακόμη κατανοήσει ότι το παιχνίδι στη Μέση Ανατολή άλλαξε. Άλλοι παίκτες διαμορφώνουν πλέον τη νέα πραγματικότητα. Η Ελλάδα βρίσκεται στη σωστή πλευρά, την ώρα που ο χάρτης της περιοχής αναδιαμορφώνεται. Με την ισχύ των Ραφάλ και Μπελαρά και σε συνεργασία με το Ισραήλ, η Ελλάδα συμμετέχει στη διαμόρφωση του κόσμου που θα ζήσουμε τα επόμενα χρόνια.
Την ώρα που η πατρίδα μας κερδίζει πόντους διότι ακολουθεί μια συνεπή πολιτική και αυτό αναγνωρίζεται, απέναντι βρίσκεται μια συγχορδία της Αριστεράς που ζει ακόμη στο παρελθόν, να συζητά για το 1944. Είναι αξιοσημείωτο ότι ακόμα και τα βρετανικά ΜΜΕ έφεραν ως παράδειγμα τη σθεναρή στάση της Ελλάδας όταν αναχώρησαν οι φρεγάτες για την Κύπρο. Η χώρα μας, σε πείσμα της γκρίνιας που εκπορεύεται από αριστερά αλλά και δεξιά, μετατρέπεται σταδιακά σε πυλώνα ασφάλειας και κυρίαρχο παίκτη στην περιοχή. Δεν είναι λίγο για μια χώρα που ως χθες ήταν επαίτης ή θύμα.