ΛΟι ‘προοδευτικοί’ και ευαίσθητοι δικαιωματιστές, εκ του ασφαλούς μιας και δεν αποτελούν στόχους των ακροαριστερών και αριστερών τρομοκρατών κάθε είδους, παραβλέπουν ανεύθυνα την ένταση που νιώθουν οι πολιτικοί, οι πολίτες και οι οικογένειες τους που αποτελούν στόχο της Ακροαριστεράς ακόμη και με απειλητικά γκράφιτι.
Στον χώρο εργασίας ή στον προσωπικό τους χώρο. Αποδίδουν με περισσή ευκολία αυτές τις τρομοκρατικές φραστικές επιθέσεις ως έκφραση δικαιοσύνης κατά των εκπροσώπων κατά την γνώμη τους της κοινωνικής αδικίας. Ένιωσα αυτές τις επιθέσεις από τους αριστερούς ‘δημοκράτες’ μέσα στο πανεπιστήμιο, την τελευταία φορά το 2019: σκάσε, θα σε βρουν στον πάτο του Λυβικού, φασίστα, δεν θα σου κλείσουμε μόνο το εργαστήριο θα σου κλείσουμε και το σπίτι. Στους έξω τοίχους, μέσα στους διαδρόμους της Σχολής, στη σπασμένη πόρτα του γραφείου, στο εργαστήριο.
Το συναίσθημα να πηγαίνεις στη δουλειά σου, στο σπίτι σου με τις συμβουλές των αξιωματικών της αστυνομίας στο μυαλό σου πως πρέπει πλέον να κινείσαι στον προσωπικό σου χώρο ώστε να κινδυνεύεις λιγότερο. Τι να αποφεύγεις στη δουλειά και στο σπίτι αλλά και πηγαίνοντας σε αυτά. Και μάλιστα στον χώρο της κατεξοχήν ελεύθερης έκφρασης, στο πανεπιστήμιο, το οποίο μετατρέπεται έτσι σε φυτώριο τρομοκρατών.
Η μόνη αιτία αυτής της αξέχαστης τραυματικής περιπέτειας η διαφορετική άποψη και η ανάγκη δημόσιας και ελεύθερης έκφρασης της. Ο στόχος η φίμωση και η αυτολογοκρισία.
Οι ‘προοδευτικοί’ και ευαίσθητοι δικαιωματιστές παραβλέπουν με περισσή απανθρωπιά ότι πολλές φορές οι φραστικές επιθέσεις των πολιτικών και ιδεολογικών φίλων τους κατά των πολιτικών αντιπάλων καταλήγουν σε δολοφονικές επιθέσεις με νεκρούς και τραυματίες.
Δυστυχώς κάποιοι στην Αριστερά εύκολα δικαιολογούν αυτά τα τρομαχτικά γεγονότα ως παράπλευρες απώλειες του αγώνα τους κατά της κοινωνικής αδικίας. Στη συνείδηση τους δεν είναι ίσοι οι θάνατοι, οι τραυματισμοί δεξιών και αριστερών ανθρώπων.
Η 17 Νοέμβρη σκότωνε μόνο δεξιούς βρε αδελφέ, όπως δήλωνε πριν λίγα χρόνια δημόσια και ανερυθρίαστα στέλεχος και υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτές τις μέρες μου έρχονται και πάλι στο νου οι δικές μου αντίστοιχες εμπειρίες, βλέποντας τις επιθέσεις κατά πολιτικών του κυβερνώντος κόμματος. Τρομοκρατικές επιθέσεις που ξεκινούν ως φραστικές με γκράφιτι που κάποιες όμως καταλήγουν σε επιθέσεις με απώλεια ζωής και τραυματισμούς, φυσικούς αλλά και ψυχικούς που διαρκούν.
Οχι μόνο για τον άμεσο στόχο αλλά και την οικογένεια του, τα παιδιά του. Καθαρόαιμος φασισμός που ντύνεται ως συνήθως τον μανδύα της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Η Μεταπολίτευση έχει παραγάγει πολλή μισαλλοξοδία, κατεξοχήν αριστερής προέλευσης. Η δεξιά μισαλλοδοξία εξαντλήθηκε ευτυχώς μεταπολεμικά και η δημοκρατική κεντροδεξιά ήταν αυτή που έβαλε πρόσφατα στη φυλακή την φασιστική και δολοφονική ακροδεξιά Χρυσή Αυγή.
Η Αριστερά και οι παραφυάδες της, μιμούμενη την μεταπολεμική Δεξιά, έχουν μπολιάσει τις τελευταίες δεκαετίες τους πολίτες τους με μίσος για τους πολιτικούς αντιπάλους, μίσος που ενδόμυχα ή και εμφανώς αιτιολογεί στην συνείδηση πολλών εξ αυτών τις τρομοκρατικές ενέργειες που βιώνουμε και σήμερα. Είναι παρήγορο που σχεδόν όλα τα κόμματα της αριστερής αντιπολίτευσης καταδικάζουν σήμερα τις τρομοκρατικές επιθέσεις των ακροαριστερών κατά των στελεχών και υποστηρικτών του κεντροδεξιού κυβερνώντος κόμματος.
Ευχής έργο είναι αυτή η εξέλιξη να αποτελεί ενσυνείδητη και αληθινή πολιτική επιλογή και όχι άλλον ένα πολιτικαντισμό τους. Κι αυτό γιατί την στήριξη της τρομοκρατίας από μέρος της κοινωνίας μας την θρέφουν οι πολιτικές συμπεριφορές συγγενών πολιτικών τους χωρών και η διαπαιδαγώγηση των πολιτών υποστηρικτών τους στη βία. Δίχως αυτήν την υποδόρια στήριξη των πολιτών οι τρομοκράτες είναι ανίσχυροι.
Και βέβαια ως τυφλωμένοι του μίσους αδυνατούν να αντιληφθούν ότι οι δολοφονικές τους ενέργειες δυναμώνουν την θέληση των περισσότερων δημοκρατών πολιτών να εκφράζονται ελεύθερα, να στηρίζουν την δημοκρατία, να μας πεισμώνουν για περισσότερη ελεύθερη έκφραση και αντίσταση στη τρομοκρατία.