Βιώνουμε κοσμοϊστορικές παγκόσμιες αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στην εργασία με την είσοδο της τεχνητής νοημοσύνης, στην οικονομία με την αλλοίωση της παγκοσμιοποίησής της, στην εκρηκτική μετακίνηση πληθυσμών, στη βίαιη αλλαγή της παγκόσμιας ισορροπίας ισχύος, στην αμφισβήτηση της δημοκρατίας από νέες μορφές απολυταρχισμού ακόμη και στον δυτικό κόσμο που την επέβαλε.
Η χώρα μας εισέρχεται σε αυτόν τον νέο κόσμο μετά από μια υπερδεκαετή χρεοκοπία, με πολλές παθογένειες της Μεταπολίτευσης ακόμη παρούσες. Τα επόμενα χρόνια η επιτυχής διαδρομή της στον νέο, επικίνδυνα αναθεωρητικό κόσμο που διαμορφώνεται θα καθοριστεί από την ικανότητά της να έχει μια ισχυρή, διεθνώς ανταγωνιστική οικονομία που δεν θα αφορά μόνο στην ευημερία της, αλλά και στην αντιμετώπιση του υπ’ αριθμόν ένα εθνικού προβλήματος, που είναι το δημογραφικό, αλλά και τη διατήρηση της αμυντικής, αποτρεπτικής ισχύος κατά του γειτνιάζοντος αναθεωρητισμού.
Το σημερινό πολιτικό σύστημα κάθε άλλο παρά εμπνέει ασφάλεια για την αντιμετώπιση των παγκόσμιων αυτών προκλήσεων. Η σημερινή κατακερματισμένη αντιπολίτευση στο σύνολό της αδυνατεί εμφανώς να παράσχει μια πειστική, άξια των προκλήσεων εναλλακτική κυβερνητική πρόταση. Η προοπτική της είναι ο περαιτέρω κατακερματισμός της με την είσοδο νέων προσωποπαγών κομμάτων, μάλλον κομματιδίων, που θα προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα και θα τα κατακερματίσουν ακόμη περισσότερο. Οι οργανωμένες κομματικές διεργασίες παραγωγής πολιτικής έχουν αντικατασταθεί με τον διαγκωνισμό προσωπικών φιλοδοξιών πολιτικών μετριοτήτων. Για τα αμέσως επόμενα τουλάχιστον χρόνια δεν διαφαίνεται ένα κόμμα ικανό να αμφισβητήσει το σημερινό κυβερνών κόμμα και τον πρωθυπουργό.
Το ιστορικό ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να επιλέξει έναν επικεφαλής ως πειστικό μελλοντικό πρωθυπουργό, αντίθετα έχει επιλέξει τον λαϊκισμό του παρελθόντος του, ενώ στελεχώνεται με πολλά μέτρια στελέχη, χειροκροτητές του επίσης μέτριου αρχηγού του. Η δημοσκοπική καθήλωσή του για πολλά χρόνια πιστοποιεί την αδυναμία του να προβάλει στους πολίτες ως εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, η δε είσοδος του κόμματος Τσίπρα πιθανά θα το συρρικνώσει ακόμη περισσότερο με την έξοδο υποστηρικτών του, αλλά και στελεχών του προς το νέο κόμμα, ωθώντας λόγω περαιτέρω συρρίκνωσης τους κεντρώους ψηφοφόρους του προς τη ΝΔ του κεντρώου Μητσοτάκη.
Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται απελπισμένα αλλαγή αρχηγού και πολιτικής, που να διαφέρει από αυτήν του παρελθόντος του, για να έχει το όποιο μέλλον. Η ανεύθυνη και παράλογη ανάλυσή του ότι η χώρα καταρρέει, η άρνησή του σε όλα δεν πείθει τους κεντρώους, κεντροαριστερούς ορθολογιστές πολίτες, αντίθετα τους απομακρύνει. Τα στελέχη του ανεύθυνα απαξιώνουν το κόμμα τους και το απομακρύνουν από την κυβερνητική προοπτική του.
Το μόνο κόμμα που έχει σήμερα να επιδείξει ικανότητα κυβερνητική είναι η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, όχι η όποια ΝΔ. Στα 7 χρόνια διακυβέρνησής της έχει ελαττώσει την ανεργία από το 18,5 στο 8% (500.000 νέες θέσεις εργασίας), έχει ενισχύσει δίχως ιστορικό προηγούμενο την άμυνα, έχει συμφωνήσει την ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο, έχει βάλει τη χώρα στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη ως ευρωπαϊκό μεταφορέα και πιθανά και ως μελλοντικό παραγωγό ενέργειας, έχει επιτύχει εντυπωσιακούς πλεονασματικούς προϋπολογισμούς δισεκατομμυρίων, έχει ελαττώσει 80 φόρους, έχει αυξήσει μισθούς και συντάξεις, έχει μειώσει το χρέος του κράτους όσο καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα, έχει αυξήσει σημαντικά τις εξαγωγές και τις διεθνείς και εγχώριες επενδύσεις και δανείζεται με επιτόκια χαμηλότερα από αυτά των ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών.
Και, βεβαίως, έχει διευκολύνει την καθημερινότητα των πολιτών με το ηλεκτρονικό κράτος σχεδόν παντού. Προφανώς έχει καταγράψει και αποτυχίες και αστοχίες (κόστος διατροφής και κατοικίας, αναποτελεσματικότητα, γραφειοκρατία και διαφθορά φορέων του δημοσίου), αυτές όμως δεν μηδενίζουν τις σαφώς πολλές θετικές παρεμβάσεις, αυτές που οδηγούν τις ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες και την Αμερική να χαρακτηρίζουν την Ελλάδα διεθνές παράδειγμα προς μίμηση οικονομικής ανάκαμψης.
Η μικρόψυχη υποβάθμιση ή ακόμη και αμφισβήτηση των σημαντικών επιτευγμάτων της κυβέρνησης από νυν ή πρώην στελέχη του κυβερνώντος κόμματος είναι ανεύθυνη και επικίνδυνη για τη χώρα.
Ο κ. Σαμαράς έχει ρίξει ήδη μια κυβέρνηση της ΝΔ και προσπαθεί να το επαναλάβει. Απαξιώνει μικρόψυχα την όποια προσφορά του στον τόπο, εργαζόμενος για την αποσταθεροποίησή του. Το κόμμα του τον δέχθηκε μετά την πρώτη ανεύθυνη και εσωστρεφή συμπεριφορά του και τον έκανε πρωθυπουργό, οι πολίτες αυτήν τη φορά δεν θα τον συγχωρήσουν. Θα είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για την αποχώρησή του από την πολιτική ως απαξιωμένος πολιτικός.