Έψαχνε ευκαιρία να με σύρει στα δικαστήρια η Έλενα Ακρίτα. Το πιθανολογούσα από το 2020, όταν είχα εντοπίσει και ειρωνευτεί τη μανία της να διασύρει τους πάντες στα social. Και, φυσικά, να απαντάει με μηνύσεις όταν κάποιος της ασκεί την παραμικρή κριτική.
Σε ένα άρθρο λοιπόν του 2020, με τίτλο «Έλενα Ακρίτα, η εθνική μας χωροφύλαξ», την είχα περιγράψει ως ένα ειδικό σύμπτωμα της gauche caviar, της Αριστεράς από τα βόρεια προάστια, της τάξης των εύπορων νεο-αριστερών που κάνουν καριέρα ως αποκλειστικοί αντιπρόσωποι της βιομηχανίας της ηθικής και της κοινωνικής ευαισθησίας στην Ελλάδα.
Εντόπιζα στη στάση της ένα είδος διαδικτυακής κουτσομπόλας, μια κακίστρω του Ίντερνετ, η οποία τσεκουρώνει τους πάντες με επιθέσεις-καμικάζι στα social για να προβληθεί η ίδια. Και, φυσικά, η μετέπειτα πορεία της στον δημόσιο βίο δικαίωσε εκείνες τις διαπιστώσεις μου. Στο άρθρο μου κατέγραφα τη στήριξη της Ακρίτα στον κρατούμενο τρομοκράτη Δημάκη (!), τον επονομαζόμενο «ληστή με το καλάσνικοφ», ενώ καθύβριζε ταυτόχρονα «την κυβέρνηση των κοκοβιών», δηλαδή τον Μητσοτάκη. Μου θύμιζε -και αυτό έγραψα- τον Παπαδημούλη με τα δεκάδες ακίνητα και τα εκατομμύρια στην τράπεζα που πάντα παρίστανε τον τιμητή του καπιταλισμού. Η Ακρίτα μού απάντησε, όπως ήταν αναμενόμενο, με ένα απερίγραπτο υβρεολόγιο στο facebook, προερχόμενο από την ίδια και από τον στρατό των «πιστών» της.
Δεν γλίτωσα τελικά την αγωγή, για ένα άρθρο που έγραψα μερικά χρόνια αργότερα, με τίτλο «Δεν θα συνεννοηθούμε ποτέ με όσους υποστηρίζουν τη Χαμάς». Αυτή η υπόθεση εκδικάζεται τώρα, στις αρχές Μαρτίου. Το άρθρο είχε γραφεί λίγες ημέρες μετά την 7η Οκτωβρίου 2023, ημέρα τρόμου για το Ισραήλ, μετά τις δολοφονίες 1.200 αθώων ανθρώπων και τις απαγωγές ομήρων από την τρομοκρατική οργάνωση της Χαμάς. Τότε, όπως θα θυμάστε, η Αριστερά παγκοσμίως είχε χλιαρά καταδικάσει τις σφαγές αθώων και δεν είχε αποκηρύξει τη Χαμάς. Η Αριστερά άρχισε να εξεγείρεται μόνο όταν το Ισραήλ απάντησε με αντίποινα στους τρομοκράτες, στη Λωρίδα της Γάζας.
Είχε βγει τότε η Ακρίτα και έκλαιγε στο πλατό του ΑΝΤ1, με αφορμή τον βομβαρδισμό ενός νοσοκομείου στη Γάζα. «Παρακολούθησα μια βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ να βάζει τα κλάματα on air με τις εικόνες από το νοσοκομείο στη Γάζα. Περίεργο πώς κάποια δάκρυα κυλούν επιλεκτικά, επιδεικτικά και κατά παραγγελία. Διότι δεν θυμάμαι τη συριζαία βουλευτή να δακρύζει την προηγούμενη εβδομάδα με τη σφαγή μικρών παιδιών και αμάχων Ισραηλινών από τους τρομοκράτες της Χαμάς. Ούτε θυμάμαι να είχε κλάψει πέρυσι με τη σφαγή παιδιών και αθώων πολιτών από Ρώσους εισβολείς στην Μπούτσα της Ουκρανίας».
Αυτά είχα γράψει στο άρθρο για το οποίο η Ακρίτα με σέρνει στα δικαστήρια. Θεώρησα την τηλεοπτική της περφόρμανς ενδεικτική της υποκρισίας της Αριστεράς: Κλείνουμε τα μάτια όταν σφαγιάζονται ιδεολογικοί αντίπαλοι και ξεσηκωνόμαστε ή κλαίμε μόνο όταν αφορά «δικούς» μας και ιδεολογικά συγγενείς. Και λέω «περφόρμανς» διότι λίγες ημέρες αργότερα έγινε γνωστό ότι η ρουκέτα που σκότωσε αμάχους στη Γάζα ήταν μάλλον παλαιστινιακή με προορισμό ισραηλινά εδάφη και από λάθος έπεσε στον προαύλιο χώρο του νοσοκομείου.
Από τότε, σε πλήθος άρθρων -και όχι μόνο στο δικό μου άρθρο, φυσικά- έχει διατυπωθεί η άποψη ότι ο αντισημιτισμός είναι μέρος της ταυτότητας της Αριστεράς. Θυμηθείτε τι έγινε με την κατατρομοκράτηση της αντίθετης άποψης στα πανεπιστήμια της Αμερικής, με τις φλοτίλες και τις διαδηλώσεις των free Palestine. Η Αριστερά πιστεύει πως δικαιούται να υιοθετεί το σύνθημα «Από το ποτάμι ως τη θάλασσα» εναντίον των Ισραηλινών. Ή να αρνείται να καταδικάσει τη Χαμάς για τις αποτρόπαιες πράξεις της. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα της Αριστεράς αυτό. Το παράλογο είναι να σέρνεται στα δικαστήρια αυτός που απλώς έχει την αντίθετη άποψη.