Ενώ Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ έχουν συνδέσει το όνομά τους με την πιο σκληρή φοροεπιδρομή στη μεσαία τάξη, θα περίμενε κάποιος να είναι πιο προσεκτικοί όταν μιλούν για φόρους.
Κι όμως, διάφορα στελέχη της νεότευκτης ΕΛΑΣ συναγωνίζονται στα κανάλια ποιος θα προτείνει τους περισσότερους. Και φορολογούν πισίνες, μεγάλα αυτοκίνητα, μερίσματα ή σκάφη, αδιακρίτως. Ορίζουν μόνοι τους τον «μεγάλο πλούτο» και από το κεφάλι τους βγάζουν αυθαίρετα ποσά από τα έσοδα που υποτίθεται ότι θα συγκεντρώσουν. Κάποιος Αθανασιάδης δήλωσε ότι το κράτος θα κερδίζει 600 εκατομύρια το χρόνο αν φορολογήσει την υπερπολυτελή διαβίωση, τα σκάφη και τα αυτοκίνητα πάνω από 3000 κυβικά. Άλλα 465 εκατομύρια έταξε ένας άλλος νεαρός του Τσίπρα, ο οποίος συστήνεται ως Αναπληρωτής Εκπρόσωπος Τύπου, όταν θα πάνε τον φόρο μερισμάτων από το 5 στο 15%. Κάποιος τρίτος δήλωσε ότι η μελλοντική κυβέρνηση του Τσίπρα θα αγοράσει τα κόκκινα δάνεια από τα funds και θα τα ξαναπουλήσει στους δανειολήπτες στο 30% π.χ. της αξίας τους. Αυτός έκλεισε το μάτι και στους «δεν πληρώνω».
Ανύπαρκτα μεγέθη και ανύπαρκτες εισπράξεις, σενάρια βγαλμένα από τη φαντασία τους. Διότι ο πλούτος σήμερα φορολογείται κανονικά και μάλιστα ακριβά, αν είναι δηλωμένος στην Ελλάδα. Δεν έχουν όμως πρόβλημα να πλασάρουν το ίδιο (αποτυχημένο) αφήγημα με το 2015, όταν είχαν βάλει π.χ. στο μάτι τη θωρακισμένη BMW του Βενιζέλου και απειλούσαν. Θυμίζω ότι η BMW τελικά κατέληξε στον Δραγασάκη, ο οποίος τη χρησιμοποιούσε ανερυθρίαστα για τις μετακινήσεις του!
Μοιάζει σαν να μην πέρασε μία μέρα από τότε που όλοι αυτοί έταζαν στους πάντες τα πάντα και ταυτόχρονα απειλούσαν με φυλάκιση και δήμευση περιουσιών όσους είχαν πετύχει κάτι στη ζωή τους. Και τι έγινε τελικά; Μας φορολόγησαν όλους, εκτός από τους φίλους ολιγάρχες που εξαιρούνται, φυσικά. Όπως αποκάλυψε πρόσφατα και ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, στη σειρά ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό» των Βαρβιτσιώτη και Δενδρινού για τον ΣΚΑΪ, είχε ζητήσει το 2015 από τον Αλέξη Τσίπρα να αυξήσει τους φόρους στους Έλληνες εφοπλιστές, αντί να μειώσει τις συντάξεις, και εκείνος αρνήθηκε!
Αυτοί που την πλήρωσαν ήταν η μεσαία τάξη και οι μικρομεσαίοι που έχουν ακόμα ολοζώντανες τις μνήμες της φοροεπιδρομής. Κανείς δεν έχει ξεχάσει ότι η «πρώτη φορά Αριστερά» που έταξε πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, σεισάχθειες, αναδιανομές, κατάργηση ΕΝΦΙΑ και φορολόγηση πλούτου, έφερε τελικά ύφεση, φυγή κεφαλαίων και επιστημόνων στο εξωτερικό, συνταξιούχους να κλαίνε στα ΑΤΜ. Έπληξε πρωτίστως τους μισθωτούς, τα χαμηλά εισοδήματα και τη μεσαία τάξη, αυτούς που ο Τσίπρας έλεγε ότι ήθελε να εκπροσωπήσει.
Επανέρχονται σήμερα τα στελέχη του, υπό άλλη κομματική μαρκίζα, και επαναλαμβάνουν τον χειρότερο ΣΥΡΙΖΑ με άλλο περιτύλιγμα. Όσο κι αν αλλάζουν επωνυμίες και ονόματα, ο φτηνός λαϊκισμός παραμένει βαθιά μέσα στη συνείδησή τους. Άνθρωποι εμμονικά προσκολλημένοι στην αριστερίστικη πατέντα για αναδιανομή του πλούτου, την οποία δεν συνοδεύουν -φυσικά- από την αντίστοιχη πρόταση για το πώς θα αυξηθεί ο πλούτος για όλους, πριν μοιραστεί. Ισχυρίζονται ότι αν κατασχέσουν τα υπάρχοντα των πιο πετυχημένων ανθρώπων, θα ανεβάσουν το βιωτικό επίπεδο των υπολοίπων, παρότι όπου αυτό εφαρμόστηκε οδήγησε σε αποτυχία: από τη σοβιετική δικτατορία ως τις λατινικές χώρες του αποτυχημένου σοσιαλισμού ώθησε σε φτωχοποίηση και εξαθλίωση των ασθενέστερων. Για το αριστερίστικο οικονομικό σύμπαν η ελεύθερη αγορά, το κέρδος και η επιχειρηματικότητα δεν είναι εργαλεία προόδου και ανάπτυξης, αλλά ταξικοί εχθροί που πρέπει να ξεζουμιστούν για την τροφοδότηση του κομματικού κράτους.
Έντεκα χρόνια μετά την περίφημη παρόλα ότι «εμείς θα βαράμε το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν», οι ίδιες ακοστολόγητες φαντασιώσεις επιστρέφουν. Ευτυχώς που ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ αποκάλυψαν από τόσο νωρίς τους σκοπούς τους. Το θέμα είναι πόσοι θα τους πιστέψουν, ξανά.