Ο Αλέξης Τσίπρας πήγε στο Παρίσι για να δηλώσει την αλληλεγγύη του στους Γάλλους διαδηλωτές, όπως είπε. Προφανώς απογοητεύτηκε, λέω εγώ, που δεν έφτασε το κύμα των καταστροφών και λεηλασιών στην Ελλάδα, και αναγκάστηκε να πάει επί τόπου για να μας αποδείξει ότι οι βανδαλισμοί και η τυφλή βία είναι καλό πράγμα για την Αριστερά.
Προφανώς το rebranding μας άφησε χρόνους και επιστρέφει ο Τσίπρας που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε. Ή τέλος πάντων το rebranding δεν τον άλλαξε καθόλου, σχεδόν δεν τον άγγιξε.
Όλο πλήθαιναν το τελευταίο διάστημα οι πληροφορίες για την αλλαγή στρατηγικής από τον Τσίπρα και ολοκλήρωσης της συνεργασίας με τους Γάλλους της Publicis, η οποία είχε αναλάβει ένα μέρος της συμβουλευτικής υποστήριξης. Ο πρώην πρωθυπουργός, λένε οι δικοί του, επιστρέφει στη γραμμή του σκληρού ροκ, με πρώτο στόχο τον κ. Μητσοτάκη, και δεύτερο τον κ. Ανδρουλάκη και το ΠΑΣΟΚ, που τον πλησιάζει στις δημοσκοπήσεις. Το επονομαζόμενο «rebranding» εξάντλησε τη χρησιμότητά του και η προσοχή τώρα στρέφεται στο εκλογικό κοινό στα αριστερά του ΠΑΣΟΚ.
Με άλλα λόγια, ο νέος Τσίπρας αφήνει τη θέση του στον παλιό και ξαναβρίσκει τη ροπή προς τον αριστερισμό και την τοξικότητα. Μπορεί οι Γάλλοι επικοινωνιολόγοι να τον πίεσαν να πολιτευθεί για ένα διάστημα με κεντροαριστερή και ήπια γραμμή. Όταν όμως εκείνος βλέπει ότι με τους πατριωτικούς φόρους και καπιταλισμούς, τις ευγένειες και τα μισόλογα η βελόνα δεν ξεκολλάει, αναγκάζεται να μας επανασυστηθεί ως διεθνιστής αριστερός. Επιστροφή στην παλιά εποχή, με τα κινήματα, τις διαδηλώσεις και τη Γένοβα. Περασμένα μεγαλεία. Που απλώς θυμίζουν στον απλό κόσμο μια δεκαετία που δεν θέλει να ξαναζήσει.
Όπως εξήγησε ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός σε συνέντευξή του στη Libération πήγε στο Παρίσι για να συμμετάσχει στις κινητοποιήσεις κατά της αύξησης του κόστους ζωής και συναντήθηκε εκεί με διάφορους αριστερούς ηγέτες, όχι όμως και με τον ριζοσπάστη αριστερό Ζαν-Λικ Μελανσόν. Πιθανόν γιατί εκείνος το 2015 τον είχε χαρακτηρίσει «προδότη», μετά την κωλοτούμπα και το τρίτο μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ. Η δική μου απορία: αν ο γαλλικός λαός κινδυνεύει να πέσει στα νύχια της ακροδεξιάς Λεπέν, δεν θα έπρεπε ο Τσίπρας να στηρίξει και να εμψυχώσει τον ομοϊδεάτη του Μελανσόν ώστε να αποτραπεί αυτός ο κίνδυνος; Τελικά, όλοι για τη Λεπέν δουλεύουν;
Η διαφαινόμενη στροφή του πρώην πρωθυπουργού στους υψηλούς τόνους είναι κυρίως, όπως φαίνεται, αποτέλεσμα ανάγνωσης των δημοσκοπήσεων: οι συμβουλές που ακολούθησε ο Τσίπρας για rebranding, δηλαδή για στροφή στο Κέντρο, στους χαμηλούς τόνους και στο κεντροαριστερό αφήγημα, δεν παρήγαγαν εκλογική δυναμική. Τα ποσοστά του νεότευκτου κόμματός του, ΕΛΑΣ, παραμένουν χαμηλότερα από τις χειρότερες εκλογικές επιδόσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Το αφήγημα της «ενιαίας κεντροαριστεράς» με μπροστάρη τον ίδιο δεν βρήκε ανταπόκριση. Και επειδή το κόμμα του δεν έχει διατυπώσει ως τώρα κάποιο νέο ελκυστικό πρόγραμμα και η Αριστερά που εκπροσωπούσε τελεί σε καθεστώς κατεδάφισης ενώ κανείς δεν συγκινείται αν ο Χαρίτσης και η Γεροβασίλη θα ενταχθούν στην ΕΛΑΣ, ο Τσίπρας αποφάσισε να αλλάξει ρότα. Με το rebranding και τη μετατόπιση στο Κέντρο έφαγε τα μούτρα του, επιστρέφει στα παλιά.
Οι πολιτικοί αναλυτές και επικοινωνιολόγοι θα πρέπει να μελετήσουν κάποια στιγμή γιατί η στροφή Τσίπρα προς το Κέντρο δεν έκοψε εισιτήρια, ενώ ως γνωστόν το Κέντρο βγάζει πρωθυπουργό. Μια πρόχειρη εξήγηση είναι ότι η Αριστερά δεν αναγνώρισε στο πρόσωπο του Τσίπρα αυτή τη μετάλλαξη. Μια άλλη εξήγηση είναι ότι ο ίδιος δεν μπόρεσε να υπηρετήσει πειστικά το rebranding: δεν ήταν ούτε ριζοσπάστης αριστερός, όπως είχε μάθει, ούτε κεντρώος πολιτικός. Με τις συμβουλές των Γάλλων είχε γίνει ένα προϊόν αδιάφορα ενδιάμεσο, ένας πρώην πρωθυπουργός σε πολιτική αμηχανία.
Η αναδίπλωση Τσίπρα προς τον ριζοσπαστισμό συνοδεύεται και από την επιστροφή του στον παλιό κομματικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Πολλοί χρεώνουν τη μεταστροφή στον Νίκο Μαραντζίδη, ο οποίος ήταν υπέρ της μετωπικής σύγκρουσης με το ΠΑΣΟΚ και της μαζικής επιστροφής των παλιών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Με αποτέλεσμα, ενώ ως τώρα οι «παλιοί» σύντροφοι θεωρούνταν βάρος, πλέον να συρρέουν σωρηδόν από πόρτες και παράθυρα στο κόμμα Τσίπρα. Αυτό από μόνο του μπορεί να καταλήξει πρόβλημα: όταν υπόσχεσαι ένα νέο σχέδιο, μένεις συνειδητά εκτός Βουλής για να ανανεωθείς, ιδρύεις νέο κομματικό φορέα και εξοστρακίζεις στον εξώστη τους πρώην συντρόφους ως φθαρμένα πρόσωπα, το πισωγύρισμα δεν μπορεί παρά να δείχνει αδυναμία. Η νέα πολιτική αρχή που υποσχέθηκες κατέληξε σε μια ανακύκλωση παλιών στελεχών που απομάκρυνες ως ακατάλληλα.
Το πιθανότερο είναι ότι με τον «νέο Τσίπρα» και με το κλίμα αυτό θα πάμε μέχρι τις εκλογές. Επιστροφή στην τοξικότητα, γράφει το νέο σενάριο. Αλλά με μια σημαντική σημείωση: Όσο ο Τσίπρας (ξανα)εκχωρεί στον Μητσοτάκη όλο το προνομιακό γήπεδο του Κέντρου, της σταθερότητας και της ομαλότητας, δύσκολα θα τον απειλήσει εκλογικά.