Πέντε δημοσκοπήσεις που ακολούθησαν την επέμβαση στο Ιράν (Opinion Poll, Alco, Interview, Pulse, Real Polls) κατέγραψαν την ανησυχία των πολιτών για τις εξελίξεις, αλλά και την αυξημένη εμπιστοσύνη τους στον Μητσοτάκη να χειριστεί την επικίνδυνη κρίση.
Στη δημοσκόπηση της Alco, μάλιστα, που δεν θεωρείται και η πιο φιλικά διακείμενη στην κυβέρνηση, στο ερώτημα ποιος πολιτικός αρχηγός θα τα κατάφερνε καλύτερα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, πάνω από τους μισούς (54%) απάντησαν πως… δεν υπάρχει, ενώ είναι χαρακτηριστικό πως ακολουθούν με μόνο 5% ο Νίκος Ανδρουλάκης και ο Αλέξης Τσίπρας.
Οι δημοσκοπήσεις κατέγραψαν επίσης την επίμονα κολλημένη βελόνα του ΠΑΣΟΚ, την εξαέρωση της Αριστεράς, τη στασιμότητα της Ακροδεξιάς και τις πεσμένες προσδοκίες για Καρυστιανού και Τσίπρα. Μια εικόνα που λίγο ως πολύ τη γνωρίζαμε από προηγούμενες έρευνες. Είτε σε κανονικές συνθήκες, είτε σε περίπτωση πολέμου, ο πολιτικός κυρίαρχος παραμένει ο Μητσοτάκης και αυτό -όσο και αν δυσαρεστεί ή τρελαίνει τους αντιπάλους του- με τίποτα δεν αλλάζει.
Πιθανότατα στην παρούσα συγκυρία η ΝΔ κέρδισε 2-3 πόντους παραπάνω γιατί ισχύει αυτό που στα αγγλικά ονομάζεται Rally around the flag, «ο κόσμος μαζεύεται γύρω από τη σημαία». Η έννοια του πατριωτισμού και της υποστήριξης στην ηγεσία εντείνονται σε δύσκολες στιγμές. Επιπλέον, την περασμένη εβδομάδα ο Μητσοτάκης πήρε πόντους γιατί απέδειξε ότι η Ελλάδα μπορεί να παίρνει γρήγορες και στιβαρές αποφάσεις, όπως να στέλνει φρεγάτες και F-16 στην Κύπρο που απειλήθηκε. Και μάλιστα να την ακολουθούν πολλές ακόμη ευρωπαϊκές χώρες.
Η παρούσα επικίνδυνη συγκυρία στη Μέση Ανατολή αποδείχθηκε χρυσή ευκαιρία για τον Μητσοτάκη, που κατέδειξε ότι μπορεί να γίνει γεωπολιτικός παίκτης αφού διαθέτει τα απαραίτητα εθνικά εργαλεία, όπως φρεγάτες Belharra και αναβαθμισμένα F-16. Η αποστολή στην Κύπρο, στην Κάρπαθο και στη Σαμοθράκη σίγουρα αναβάθμισε συνολικά τη θέση της χώρας, αλλά έστειλε και ένα μήνυμα στην ελληνική κοινωνία ότι οι θυσίες που υπέστη δεν πήγαν στράφι, ότι σήμερα έχουμε ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, οι οποίες σε μια κρίση μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.
Η κυριαρχία Μητσοτάκη εξηγείται φυσικά και από την αδυναμία της αντιπολίτευσης να αντιπαραβάλλει ένα άλλο μοντέλο. Τι έκαναν τα κόμματα στη διάρκεια της κρίσης στη Μέση Ανατολή για να αλλάξουν υπέρ τους τα δεδομένα; Ο Κουτσούμπας τάχθηκε υπέρ του θεοκρατικού καθεστώτος των μουλάδων και στη συνέχεια έκανε συγκέντρωση στο Σύνταγμα για να βροντοφωνάξει «η Κούβα δεν είναι μόνη». Στο ΠΑΣΟΚ πρώτα πιάστηκαν στα χέρια για τη μεταγραφή του Συριζαίου Πελεγρίνη και στη συνέχεια διέγραψαν τον Κωνσταντινόπουλο επειδή επεσήμανε ότι μια τέτοια διεύρυνση δεν ωφελεί το ΠΑΣΟΚ. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας τα 'βαλαν με τον Τραμπ επειδή βομβαρδίζει το αγαπημένο τους καθεστώς της Τεχεράνης. Και η Καρυστιανού δήλωσε ότι η ειρήνη είναι προτιμότερη από τον πόλεμο. Την ώρα δηλαδή που ο κόσμος αλλάζει συθέμελα, έχει καταστεί απίστευτα πολύπλοκος και επικίνδυνος και οι ΗΠΑ διαθέτουν μια ηγεσία εξόχως απρόβλεπτη και εκρηκτική, η αντιπολίτευση στην Ελλάδα δεν έχει να επιδείξει παρά εσωστρέφεια και παρωχημένη ατζέντα.
Αντίθετα, η Ελλάδα εμφανίστηκε ως χώρα με πολιτική και διπλωματική σταθερότητα και με ικανοποιητικά αμυντικά εργαλεία. Μια χώρα που μπορεί να σταθεί στα ταραγμένα γεωπολιτικά νερά. Κυρίως, η Ελλάδα συντονίστηκε με τον ελεύθερο κόσμο και υποστήριξε ότι το Ιράν δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη απειλή για την ευρύτερη περιοχή μέσω ενός εκτεταμένου προγράμματος επιθετικών βαλλιστικών πυραύλων, αλλά και μέσω διάφορων οργανώσεων που δρουν ουσιαστικά ως το «μακρύ χέρι» των μουλάδων (Χαμάς, Χούθι, Χεζμπολά). Κανείς στον δυτικό κόσμο -και η Ελλάδα μαζί- δεν θέλει μια περιφερειακή δύναμη αστάθειας, ένα θεοκρατικό καθεστώς το οποίο ουσιαστικά έχει επιβάλει μια στυγνή δικτατορία επί των πολιτών του. Την ίδια ώρα, βλέπαμε τον Λαφαζάνη να διαδηλώνει υπέρ των μουλάδων στο Σύνταγμα, κουβαλώντας φωτογραφία του αγιατολάχ Χαμεϊνί, μαζί με τον Νάσο Ηλιόπουλο της Νέας Αριστεράς. Σημάδια μιας ιδεολογικής παρακμής που εξηγούν πιθανότατα και τη σημερινή εικόνα της Αριστεράς.
Η στάση της χώρας μας αξιολογήθηκε σε γενικές γραμμές ως ορθή και συνετή. Τουλάχιστον για την ώρα. Αν η κρίση διαρκέσει πολύ και η κλιμάκωση είναι παρατεταμένη, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πολλαπλές επιπτώσεις. Οι πιο άμεσες είναι η αύξηση τιμών και μεταναστευτικών ροών καθώς και η πτώση του τουρισμού. Τότε τα πράγματα θα αλλάξουν και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι επιπτώσεις θα έχει ο πόλεμος στο εγχώριο πολιτικό περιβάλλον.