Παρατηρώ ότι, παρά τις πρόσφατες εντατικές προσπάθειες να «κοντύνει» ο Μητσοτάκης με την Κοβέσι ή το predator, μια νέα δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε προχθές δείχνει τη ΝΔ να ανακάμπτει (Marc, 3/5).
Στην εν λόγω δημοσκόπηση η ΝΔ φτάνει το 32,2%, ποσοστό πάνω από αυτό που πήρε στις ευρωεκλογές και ανεβασμένο κατά 0,8% σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα. Συμπεραίνω ότι ούτε οι επίμονες προσπάθειες ορισμένων να αναδείξουν τα εσωκομματικά της ΝΔ σε μείζον θέμα απείλησαν την πρωτιά της. Φαίνεται πως η πλειοψηφία των πολιτών, στο δίλημμα «Σκέρτσος ή Σκουρολιάκος» (δίλημμα που ανέδειξε η επιστολή στα «Νέα» πέντε «αγανακτισμένων» βουλευτών της ΝΔ), προτιμά αναφανδόν τον Σκέρτσο. Και, πράγματι, ποιος θα επέλεγε τη «βαθιά γαλάζια παράταξη» μπροστά σε οποιοδήποτε δίλημμα; Τα κόμματα ως μηχανισμοί έχουν πάψει προ πολλού να ενδιαφέρουν τον κόσμο. Μόνο το έργο, η αποτελεσματικότητα και η κυβερνησιμότητα μετράνε. Και όχι οι εσωκομματικές ζηλοφθονίες, οι ασήμαντες παραταξιακές προστριβές ή το αν ο Καραμανλής (Ραφήνα) θα πάει στο... Συνέδριο της ΝΔ, για παράδειγμα.
Στην ίδια δημοσκόπηση αποτυπώνεται ότι απέναντι από τη ΝΔ εξακολουθεί να βρίσκεται μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση, σε χαμηλά ποσοστά. Για παράδειγμα, ο Μητσοτάκης λαμβάνει 32,8% στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία, αφού τον επιλέγει μέχρι και ένα σεβαστό 15% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης βρίσκεται στο 7,7%. Μια πιθανή εξήγηση αυτής της κατάπτωσης είναι ότι η πολιτική ατζέντα της αντιπολίτευσης ξεκινάει με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, περνάει από τις υποκλοπές και καταλήγει στα Τέμπη. Δεν έχει πιο πέρα. Ο ορίζοντας είναι στενός, ο κόσμος καθορίζεται μέσα από ένα πλαίσιο μικρών δυνατοτήτων. Η αντιπολίτευση αντιπαρατίθεται με παλιά συνθήματα, αντί να ερμηνεύει τον πολυσύνθετο κόσμο γύρω μας. Βυθισμένα στον δικό τους ανταγωνισμό, τα κόμματα πλειοδοτούν σε ανοησίες. Χθες ο ένας πρότεινε 32 ώρες εργασίας, ένας άλλος αντιπρότεινε 35, χωρίς μείωση μισθού. Και αύριο κάποιος άλλος πιθανόν να προτείνει 25ωρο.
Από τον Έβρο ως το Ουκρανικό, η αντιπολίτευση αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει με αμηχανία και με τα στερεότυπα του περασμένου αιώνα την εξωτερική πολιτική. Δυσκολεύεται να κατανοήσει ακόμη και τις συμφωνίες με τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ που αναβαθμίζουν την ισχύ της χώρας μας. Αλλά σε μια εποχή που τα περισσότερα δεδομένα έχουν ανατραπεί και συμμαχίες δεκαετιών αμφισβητούνται, μόνο όποιος ξέρει να διαχειριστεί το γεωπολιτικό χάος, προς όφελος της χώρας, θα επικρατήσει. Και προς το παρόν εδώ υπερέχει ο Μητσοτάκης.
Για την κυβέρνηση μέτρησαν σίγουρα θετικά και τα πρόσφατα εγκώμια Τραμπ υπέρ Μητσοτάκη και Ελλάδας. Αλλά και η επίσκεψη του Γάλλου προέδρου στην Αθήνα. Βλέποντας κανείς τον πρωθυπουργό στη συζήτηση με τον Μακρόν, στη Ρωμαϊκή Αγορά, σίγουρα θυμήθηκε την εμφάνιση Τσίπρα δίπλα στον Μπιλ Κλίντον, προ δεκαετίας. Η σύγκριση είναι τόσο συντριπτική, που από μόνη της εξηγεί γιατί στις μετρήσεις η εικόνα του Μητσοτάκη υπερέχει. Στις θετικές για την κυβέρνηση ειδήσεις προστέθηκε και η επίσκεψη του Εμίρη του Κατάρ, ο οποίος εγκωμίασε την πατρίδα μας για τα όσα πέτυχε τα τελευταία χρόνια, ενώ υποσχέθηκε επενδύσεις στην Ελλάδα. Ρόλο έπαιξε και η συνάντηση του Ντάισελμπλουμ με τον Κυριάκο Πιερρακάκη, τον σημερινό πρόεδρο του Eurogroup. Ποιος το φανταζόταν πριν από μια δεκαετία, όταν ο Ντάισελμπλουμ συναντιόταν με τον αστείο Βαρουφάκη, ότι από μαύρα πρόβατα της Ευρώπης θα γινόμασταν σήμερα ένα υπόδειγμα.
Η δημοσκόπηση της Marc αποδεικνύει ότι αυτό που μετράει στην τελική, πέρα από αστοχίες, σκάνδαλα, δυστυχήματα και λάθη, είναι η γενική πορεία. Και οι πολίτες ακόμη πιστώνουν στην κυβέρνηση Μητσοτάκη μια γενικά επιτυχημένη πορεία σταθερότητας σε ένα ταραγμένο περιβάλλον. Της πιστώνουν αρκετές επιτυχίες στην οικονομία, στο ψηφιακό κράτος, στην ενίσχυση της άμυνας και στο διεθνές κύρος της χώρας. Και, κυρίως, δεν βλέπουν ή δεν προσδοκούν κάτι καλύτερο για να τους κυβερνήσει.